myrecordcrate

Metro / Wildchild / DJ Romes - Black Opps Mission

2009-11-27T15:06:00.011+01:00

Artysta: Metro
Tytuł: Black Opps Mission feat. Wildchild & DJ Romes
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Queen Size Records
Gatunek: Hip Hop

Strona A
Version A
Bonus Beat

Strona B
Version B
Bonus Beat

W którymś z pierwszych wywiadów po ukazaniu się "Antidotum" Metro jako swoją ulubioną płytę wskazał "Da Antidote" Lootpacka. Dlatego tak sobie myślę, że robienie wspólnych kawałków z 2/3 (sami sobie odmieńcie - przyp. red.) tego kalifornijskiego składu musi sprawiać kupę frajdy producentowi z Brzegu. A jeszcze więcej - pchanie tych numerów na woski...

I oto jest kolejny oxnardowo-brzeski numer. Metro znowu precyzyjnie pociął sample, tylko że tym razem samplował chyba dzwony kościelne, ewentualnie buddyjski gong, który hipnotyzuje cię, gdy wsłuchujesz się w bit. Wildchild zarapował swoim nie-przez-wszystkich-lubianym flow truskulową zwrotkę, którą jednak przyćmiły wyczyny kolegi od adapterów. Romes robi ruchy ręką i mistrzowsko (mistrzowsko) wycina tu trzy bardzo ważne dla tej serii siódemek słowa: underground, rap, scene.
Po drugiej stronie placka leży druga wersja kawałka - surowsza i znacznie bardziej dynamiczna. Wyraźnie słychać jak bardzo offbeat pana z Kaliforni jest "off", ale uwagę od tych niedoskonałości odwracają dzikie bębny. Naprawdę dzikie hiphopowe bębny.

Chociaż najnowszej odsłonie tej siódemkowej serii nie towarzyszy zaskoczenie, którego dostarczył nam pierwszy singiel i chociaż Wildchild to nie Guilty Simpson, to są powody do zadowolenia. Po niespełna pół roku do naszych rąk trafia drugie wydawnictwo od QueenSize/Metro - kolejna porcja dobrych polskich bitów, kolejny raz estetycznie zapakowana w kozacką okładkę i kolejny raz w klasycznej hiphopowej formie - MC, DJ i producent. Pozostajemy pozytywnie nastrojeni.

Zeb.Roc.Ski - All City-Style Wars

2009-11-04T20:10:00.005+01:00

Artysta: Zeb.Roc.Ski
Tytuł: All City-Style Wars
Format: 2x12", 33rpm
Wytwórnia: MZEE Records
Rok: 2000
Gatunek: old school breaks and beats

Strona A
01. Intro
02. All City (Maxi Verison)
03. Jon One Skit 1
04. All City (Instrumental)
05. Jon One Skit 2 0:28
06. All City (Bonus Beats)

Strona B
01. Quik Skit
02. Style Wars
03. Kase 2 Interlude
04. Style Wars (Instrumental)
05. It's All Destroyed

Strona C
01. First Train - Summer 73'
02. Never Stop
03. First Train - Summer 73' (Instrumental)
04. Never Stop (Instrumental)

Strona D
01. Seen Interview

Pierwszy był klip… Zobaczyłem go dawno temu na Vivie, miałem może z 14 – 15 lat. Leżałem po pachy uwalony we własnych odchodach. Dosadnie? Potęga!! Tytułowe „Style Wars” – Rozpierdol! Do genialnej muzyki genialny obraz, nie miałem pojęcia skąd to, co to, i węgle czemu, ale miałem mega ciarki na plecach. Potem zobaczyłem film. Coś pięknego. Kapitalnego. I w niedługo po obejrzeniu filmu w sieci znalazłem płytę Zeb.Roc.Ski – Style Wars.
Śmierdzi starą szkołą na kilometr. Kilka wyśmienitych brejków, mega biciki poprzerywane wstawkami i dialogami z filmu. A na koniec zajmujące całą stronę D interview z Seen’em, jedną z głównych postaci nowojorskiego graffiti, która wystąpiła w ów filmie, która maluje do dziś – to się nazywa pasja na całe życie. 1982 rok, New York City….
Muzyka jak i film – pozycja obowiązkowa dla każdego fana „prawdziwego gówna”.

The Roots - How I Got Over

2009-10-07T17:11:00.009+02:00

Zespół: The Roots
Tytuł: How I Got Over
Format: 12", 33rpm
Wytwórnia: Def Jam
Rok: 2009
Gatunek: Żywy Hip Hop O Czymś

Strona A
1. Clean
2. Dirty
3. Instrumental

Strona B
grawer

Kolejny dowód na potwierdzenie tego, że zwykle nie kupuję singli... Mhm, ale najlepszemu (obiektywnie) bandowi świata nie wypada odmawiać. Przynajmniej zbyt często. Od premiery ostatniego długogrającego krążka upłynął ledwo rok, a już odmierzamy czas do ukazania się "How I Got Over" i denerwujemy się, że ciągle konkretna data nie została potwierdzona oficjalnie. No przynajmniej ja się wkurzam.
Współczesny mainstream ma to do siebie, że nie można od niego wymagać zbyt wiele, bo go to przerasta, zamyka się w sobie i w konsekwencji zamiast petard, bomb i dynamitów dostajemy "eeee, są dwa fajne numery". Tak jest z... siedmioma nowymi albumami na dziesięć. W pozostałej, czystej i niezbrukanej trójce zawsze znajdzie się nowa płyta Rootsów. Mają choćby jeden słaby longplay na koncie? Nie, więc wszystko wskazuje na to, że w tym (zamknijmy oczy i zaciśnijmy kciuki) roku dostaniemy kolejną świetną produkcję od chłopaków z Filadelfii.
Mam mocny argument - pierwszy singiel zatytułowany tak samo, jak cały album. Ów argument zbudowany jest w następujący sposób. Dynamiczne bębny, za które odpowiada najfajniejszy gość z afro na świecie (obiektywnie); dalej - delikatna, melodyjna partia klawiszy; dosadny, ale krzepiący refren w wykonaniu Dice Rawa i jak-zwykle-trafne zwrotki mojego ulubieńca - Black Thoughta. A zwrotki są nie tylko zarapowane... Tariq, chyba pierwszy raz od czasu "Silent treatment", śpiewa na płycie i robi to dobrze. Brzmi, jak cholernie mocny argument, prawda?
Wyszedł chłopakom przesympatyczny numer z gatunku tych podnoszących na duchu. Jeśli życie cię dołuje, a serce pęka ze zmęczenia zmaganiem się z przeciwnościami - to jest numer dla ciebie. Jeśli jesteś estetą na stronie b znajdziesz wygrawerowane postacie muzyków. Możesz być także, jak ja, fanem dobrej muzyki i ładnych rzeczy, na które najczęściej cię nie stać i cieszyć się, że masz ten singiel w kolekcji.

Ladies & gentlemen, please welcome to the stage The Legen-, wait for it, -dary Roots Crew!

MyRecordCrate - mamy już rok

2009-10-04T11:44:00.002+02:00

Tak jest, dokładnie rok temu 3345 opisał tu pierwszą płytę - siódemkę Salt'n'Pepa. W parze z upływem czasu powinny iść zmiany, więc jeśli Ty, drogi czytelniku, jesteś przypadkiem grafikiem o dobrym sercu, to mamy dla Ciebie propozycję.

Podziel się swoją pasją tak, jak my dzielimy się naszą - dla zajawki. Prześlij na adres mejlowy widoczny po prawej stronie Twoją wizję naszego logo. Jakie mamy wymagania? Oczywiście nawiązanie do tematyki okołowinylowej i docelowo - wektor.

Póki co, autorowi najlepszego naszym zdaniem projektu nie możemy obiecać w zamian nic poza wdzięcznością i szacunkiem (czytaj: chcielibyśmy coś za friko, nie jak Grammatik).

Powiedzmy, że wstępny termin to koniec października, ale na odzew będziemy czekać do upadłego. Czekamy na propozycję, pytania i sugestie.

Pozdrawiamy,

Ekipa MyRecordCrate.

Mos Def & Talib Kweli are Black Star - Respiration

2009-10-04T00:46:00.009+02:00

Artysta: Mos Def & Talib Kweli are Black Star
Tytuł: Respiration
Format: 12"
Wytwórnia: Rawkus
Rok: 1999
Gatunek: Świadomy Rap

Strona A
1. album version radio edit
2. album version instrumental

Strona AA
1. flying high radio mix
2. flying high main mix
3. flying high instrumental

Nie sprawdzałem, ale dziś w Lublinie pogoda była chyba zbliżona do tej uwiecznionej na zdjęciach z okładki. Dodatkowo cały dzień się kurowałem w domu, więc jestem zły na wszystko. Pociesza mnie fakt, że to nie ja kupiłem Sonic Smash w ciemno (ale nie śmieję się). Kiedyś za to kupiłem sobie taką jedną dwunastkę.

Nie pociąga mnie raczej zbieranie singli, ale robię wyjątki albo ze względu na sentyment, albo na super wydanie, któremu nie mogę się oprzeć. "Respiration" Black Stara to zdecydowanie pierwszy przypadek, chociaż... w szarej kopercie bym go pewnie nie kupił...
Na stronie A znalazła się teledyskowa, lekko okrojona, wersja kawałka znanego z longplaya duetu. W zwrotkach brooklyńczyków i Commona (wtedy chyba już mieszkańca NY) znajdziemy opisy smutnej wielkomiejskiej rzeczywistości. I choć to Mos Defa uważam od zawsze za mocniejsze ogniwo ówczesnego Black Stara, to w tym numerze wersy Kweli'ego mocniej wbijają się w głowę. Cały numer brzmi, jak przestroga przed czyhającymi za rogiem przemocą, prostytucją i kradzieżami. Dużą w tym zasługę ma też klimatyczny, niespokojny bit Hi-Teka, uuu stary dobry Kajtek.
Jednak i tym razem b-strona wygrywa znowu (chociaż jest stroną aa - przyp. red.), bo zawiera rarytas, czyli coś, co powinniśmy dostawać zawsze, nabywając singiel. Tytułowy kawałek w remixie Pete Rocka i z gościnnym udziałem jednego z najlepszych MC wszechczasów, proszę Państwa, Black Thoughta z The Roots (brawa). Dwie całkiem nowe zwrotki gospodarzy, występ reprezentanta Philly, ślicznie plumkające pianino w tle i na deser śpiewający refren Mos. Ta wersja jest bardziej pogodna - produkcja Pete'a jakby mająca podnieść na duchu słuchacza. Ta wersja jest piękna.

Czy czegoś tu brakuje? Poza pełną albumową wersją "Respiration" - niczego. Definicja (one, two, three...) tzw. conscious hiphopu, jedna z najlepszych rawkusowych dwunastek i jeden z najciekawszych rapowych remixów. No a "escuchela, la ciudad respirando" to jedno z nielicznych zdań po hiszpańsku, które znam (próbowałem podrywać na nie koleżanki w liceum).

Jest już późno, nie piszę. Słuchaj, jak miasto oddycha.

DJ Spinna - Sonic Smash

2009-10-03T00:46:00.010+02:00

Artysta: DJ Spinna
Tytuł: Sonic Smash
Format: 2xLP
Wytwórnia: High Water Music
Rok: 2009
Gatunek: Rap do dupy

Strona A
Intro - Joc Max
Elemental - Sputnik Brown
Lyrics Is Back - Torae
Lights Out - John Robinson

Strona B
New York [Duck For Cover] - Jigmastas
Call Me Senor - Senor Kaos [z tyldą nad literą N]
Get On Down - Fresh Daily, Hommeboy Sandman & P.Casso

Strona C
Making Your Way In The World - Breeze Brewin' & J-Treds
Guaranteed - Phonte & Yazarah
More - Dynas

Strona D
More Colors - Elzhi
Melody - Shabaam Sahdeeq & Erik Rico
Still Golden - Tiye Phoenix
Outro
Dillagence - Phonte [z tym że ten numer wycięto bo czemu nie]

Ten album kupiłem w ciemno, znaczy przesłuchałem wcześniej numery z Phonte oraz Elhzi, które pomogły mi uwierzyć iż szykuje się kolejny majstersztyk spod ręki Vince'a Williamsa ale w ciemno, jak wszystko od DJ Spinna. Nie miałem najmniejszych powodów by spodziewać się choćby przeciętniaka, wszystkie poprzednie rapowe krążki sygnowane ksywa karaibskiego producenta łykam w całości z wypiekami na twarzy. Przy 'Intergalactic Soul' często zasypiam ale to nic tak ma być. No i bum, przyszło to coś mi do domu pocztą. Odebrało mi mowę jak rozpad Arrested Development, literalnie.

Jest czternaście powodów, które każą mi omijać ten album z daleka a właściwie to jedenaście, bo trzy kawałki są fajne. 'Making your way in the world' - bo rapują tam Breeze Brewin' do spółki z J-Treds, nie chciało mi się słuchać o czym bo to już grubo po połowie albumu i byłem zmęczony, znudzony. Przynajmnie dostali bit na jaki zasługują Indelible MC's - ciężkostrawny, mozolny kolos plus jakieś tam kobzy [chyba], dzieło żywcem wyjęte z końcówki "Funcrusher Plus'. Zaraz po nich perełka albumu czyli 'Guaranteed' w wykonaniu Phonte z Yazarah. No, nie ma co, PRAWIE 'Intergalactic Soul', z tym że nie. Mordercą albumu jest Elzhi, który ładnie maluje obrazy słowami-kolorami przy akompaniamencie szerokiej palety dzwieków [oh]. Tyle. W sumie sa dwa poważne powody, które negują ten album niech będzie: bity i rymy. Spinna chciał chyba nagrać rdzenny nowojorski surowy rap no i nagrał, z tym że słaby i nie wyszło jak miało. Wiele stracił z charakterytycznego stylu, którym wykraczał znacznie poza granice ogólnie rozumianego rapu. Coś mi mówi, że jeszcze 'Melody' z Shabaam Sahdeeqiem ma potencjał na numer z jajem. Wiekszość gościnnych udziałów to jakieś kompletnie nieznane mi postaci albo 'gwiazdki' aktualnej sceny amerykańskiego podziemia w stylu Torae, Jigmastas czy John Robinson, z tym że on jest aktualnie dobry. No i to na tyle dobrych wieści. Kto to k***rwa jest Senor Kaos, Homeboy Sandman albo Dynas? Lista gości, hm jest takie słowo, które nie za bardzo wiem co oznacza ale zauważyłem, ze jest często używane w pamiętnikach zachodnich bloggerów w celu wyrażenia swoich antypatii, mianowicie 'nullus'. Tak więc chyba to chciałem napisać podsumowując rapperów. Jeszcze jest Tiye Phoenix, najlepsza rapperka od nie wiadomo kiedy, której nigdy nie lubiłem poza występem na jednym skicie z albumu 'Break Glass'. Na dodatek usunęli z wersji winylowej hidden track "Dillagence' - swego rodzaju record seller, piękny tribute dla wiadomo kogo. Kompletnie nic z tego nie rozumiem.

Możliwe, że za jakiś czas do tej pozycji wrócę z tym że to niemożliwe. Na półce stoi tylko i wyłącznie z powodu wielkiego uczucia jakim darzę dotychczasowe nagrania DJ Spinna. Spieprzona robota. Dobrze, że razem z tym albumem przyszło mi dziesięć innych. Jeśli żyjesz na bezludnej, karaibskiej wyspie i masz tylko ten jeden album to nie słuchaj nigdy tego, wyrzuć. Udaj się wpław do najbliższego sklepu muzycznego i kup 'Tounge N Cheek' tak, to jedyne rozsądne wyjście. Nawet mi się nie chce szukać w jutubu jakiegoś klipu, wystarczająco sie namęczyłem przepisując traklistę, powiem więcej - każdy z was powinien mi po piwie postawić, że sie poświęciłem i wyskrobałem to ostrzeżenie: omijać, jest co najmniej dziesięć albumów z udziałem DJ Spinna, gdzie naprawdę pokazuje na co go stać.

Mayer Hawthorne - A Strange Arrangement

2009-09-30T21:18:00.004+02:00

Artysta: Mayer Hawthorne
Tytuł: A Strange Arrangement
Format: 2xLP, 33 RPM + 4", 45RPM
Wytwórnia: Stones Throw / Fatbeats
Rok: 2009
Gatunek: Soul ;)

Strona A
01.Prelude
02.A Strange Arrangement
03.Just Ain't Gonna Work Out

Strona B
04.Maybe So, Maybe No
05.Your Easy Lovin' Ain't Pleasin' Nothin'
06.I Wish It Would Rain

Strona C
07.Make Her Mine
08.One Track Mind
09.The Ills

Strona D
10.Shiny & New
11.Let Me Know
12.Green Eyed Love

Bonus 4" 45RPM
A.Love Is All Right
B.When I Said Goodbye (Demo Version)

Pamiętacie pana od winylowego serduszka? Otóż soulowe alter-ego DJ Haircut'a z Athletic Mic League wydało ostatnimi dniami solowy album. Ok, soulowe to może za dużo powiedziane bo wielu znalazło sie takich którzy zarzucają mu brak profesjonalnych skillsów wokalnych i pare innych rzeczy chyba odnośnie tekstów. Jednak kto by się tam przejmował gadką krytyków kiedy od pierwszych do ostatnich dzwięków trwania albumu masz banana na twarzy?. "A Strange Arrangement" to stary-nowy soul, chwytliwy, z przymrużeniem oka, który robi ostanio zamieszanie jakiego pewnie sam pan Cohen nie spodziewał się zaczynając nagrywać te kawałki dla rodziny i znajomych. Dodatkowymi atutami są też na pewno sam znaczek Stones Throw oraz cała promocyjna otoczka prowadzona też z przymrużeniem oka i nie chodzi mi tylko o oldskulowy image tego twitterowego śpiewaka ale akcje typu "Dear Mayer" w której Mayer pomaga w miłosnych problemach jakby ukończył jakiś Handsome Boy Modeling School. Musisz też wiedzieć że chłop odwalił kawał roboty bo album napisał, zagrał i zaśpiewał sobie sam, tylko "Maybe So, Maybe No" to cover. Dobrze, że ta płyta wyszła teraz kiedy zaczyna sie jesień bo potrafi dobrze naładować energią gdy za oknem gra szósty kwałek.

Trzeba też przyznać, że DJ Haircut dobrze kultywuje zajawke na winyl i to nie tylko w klipach. Nie dość, że dostajemy dwa grube placki i bonus w postaci 4" (tutaj oficjalnie disuje mój oldskulowy półautomatyczny gramofon, ktory w miejscu gdzie zaczynają się kawałki na 4" usilnie wraca na początek płyty, słucham tego z jutuba) to jeszcze pierwsze 3000 sztuk ma okładke wytłoczoną jak skóra aligatora, co troche widać na drugim zdjęciu. To chyba z grubsza tyle, Ty możesz teraz tylko kupić, włączyć i klasnąć! i gwarantuje, że pomoże Ci przetrwać jesień.

Euphrates - Commodore 64

2009-09-30T22:37:00.002+02:00

O istnieniu tej dwunastki dowiedziałem się przeglądając pewnego razu mój ulubiony serwis internetowy discogs.com. Oczywiście chciałem od razu ją nabyć. Niestety okazało się, że albo 12tki nie było nigdy w sklepach albo została już wykupiona. Wiele tygodni potem przeglądając ebaya postanowiłem wpisać słowo „euphrates” do wyszukiwarki. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że ktoś to sprzedaje i w dodatku zafoliowane.

Euphrates to grupa z Kanady założona przez trzech Arabów, których rodziny wyemigrowały z Iraku. Trio składało się z rapera Narcy'ego oraz dwóch producentów: SandHilla oraz Noffy'ego Fannana. Wydali dwa albumy „A Band in the River” (2003) oraz „Stereotypes Incorporated”(2004) oraz z tego co mi wiadomo tylko jeden winylowy singiel. Grupa przestała istnieć w tragicznych okolicznościach. Mniej więcej miesiąc przed premierą drugiego albumu, Noffy Fannan uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu w wyniku którego zmarł.

Styl Euphrates to świadome zaangażowane politycznie rymy oraz ciężkie beaty oparte w sporej mierze na samplach z muzyki arabskiej.

W „Comodore 64” Narcy opowiada o cyfrowej egzystencji, o tym jak wszystko wokół przesiąknęło digitalizacją, odejściu od Boga na rzecz maszyn, których jesteśmy niewolnikami. „Spiderhole”jest odpowiedzią na amerykańską propagandę odnośnie Iraku. „Mundane Sunday”odnosi się do montonii, rutyty, schematów życiowych dróg.

Dwunastkę dopełnia b side nie dostępny na cd „incorporated stereotypes” kawałek Omega Man na bicie Adama Sampler'a. Epka dedykowana jest Noffemu Fananowi.

P.s. Obecnie posiadam dwie sztuki. Czekam na konkretne propozycje.

A1 Commodore 64
Producer - Sandhill Productions
A2 Commodore 64 (Instrumental)
Producer - Sandhill Productions
AA2 Spiderhole
Producer - Sandhill Productions
B1 Omega Man
Producer - Adam Sampler
B2 Omega Man (A Capella)
B3 Mundane Sunday
Guitar - Dale Boyle
Producer - Vic Cabbage
B4 Mundane Sunday (SP Instro)
Producer - Vic Cabbage

Parę słów od Metro, Guilty Simpsona i DJa Twistera...

2009-09-20T13:53:00.023+02:00

Około miesiąc z kawałkiem temu przy okazji ukazania się pod szyldem Queen Size Records pierwszej siódemki, zapytaliśmy trójkę jej autorów o kilka rzeczy. Opieszałość w publikacji nie jest bynajmniej (uczymy młodzież używania tego wyrazu w Internecie) spowodowana kłopotami z tłumaczeniem obszernych wypowiedzi Guilty'ego. 3345, nasz dotychczasowy mózg i wszystkogarniacz (czekam na propozycje pracy od Plusa), przełączył się tymczasowo w stan offline, więc zaszły pewne zgrzyty organizacyjne.

Mimo wszystko nie wyszło tak najgorzej, bo wielkimi krokami zbliża się kolejne siedmiocalowe dziecko od Metra i Queen Size. Dla umilenia oczekiwania na jego premierę proponujemy przeczytanie naszych wywiadów (i jednego niby-wywiadu).

METRO

Zaczniemy standardowo – jak doszło do współpracy z Guilty Simpson’em i jak oceniasz jej efekt? Czy trudno było namówić Byrona do wspólnego numeru, i czemu akurat on został wybrany na osobę, która wspólnie z Tobą i Twisterem rozpoczęła serię winylowych 7’’?

Metro: Hmmm, jak doszło do współpracy? Standardowo, spontanicznie – próbowałem się dobijać do Simpsona, i po dwóch mailach odpuściłem, bo żadnej odpowiedzi nie uświadczyłem. Za kilka dni napisał do mnie Buff z Athletic Mic League z którym się do dziś kumpluję i oznajmił, że Byron bardzo chętnie nagra, że próbował mi odpisać, ale niby moja skrzynka nie przyjmowała wiadomości i takie tam bla bla bla. No i zaczęło się. Dlaczego on? Zawsze chciałem mieć kogoś z Detroit. Joint wyszedł fajny, luźny numer z handclap’em. Rzadko używam takiego czegoś, ale no… gra gitara i do tego o dziwo polskie sample. Twister klasa, Byron klasa, a ja sobie coś tam podłubałem.

Z jakich nagrań dokładnie wziąłeś sample, i czemu akurat one?

Nie powiem, tajemnica. Artysta ten na jednym albumie wgniata mnie w ziemię. Zdradzę, że to mega klawiszowiec.

Czy współpraca z Simpson’em będzie się rozwijać, planujecie wspólnie jakieś kolejne ruchy, czy jest to tylko jednoodcinkowy serial, który zakończył się w momencie wydania 7’’?

Raczej krótkometrażowy filmik, na większe produkcje po prostu nas nie stać.

Kolejną ważną nazwą w całym tym zamieszaniu jest wytwórnia Queen Size – jak na nią trafiłeś i jak przebiega Wasza współpraca? Jesteś z niej zadowolony, czy może jednak nie do końca label spełnia Twoje oczekiwania?

Wytwórnia jest do dupy, właśnie dziś zerwałem z nimi kontakt! (śmiech). A tak na poważnie, to z Wackiem i Radkiem znamy się od wielu, wielu lat. Pochodzimy z tej samej wsi, chłopaki obserwowali jak się rozwijałem, jak nagrywałem pierwsze kasety z rapem, potem domowe CD-eki, aż po pierwsze woski. Kilkanaście miesięcy temu wyjechali na Wyspy i pewnego dnia zaproponowali mi współpracę. Na początku mówiłem nie i miałem opory. Wiesz, ja taki trochę dziki jestem. Nadal uważam, że inwestowanie we mnie tyle hajsu, nie jest dobrym rozwiązaniem (śmiech). Chłopaki puścili w obieg ciężki sos i na razie jakoś się rap biznes kręci. Jestem na razie jedynym artystą w Queen Size Records. Czy dojdzie ktoś nowy? I don’t know – trzeba gadać z Radkiem i Wackiem. To moi ludzie, oni wspierają mnie, a ja chyba ich (śmiech). Jest dobrze. Myślę, że seria siódemek będzie mega, z resztą druga prawie w gotowości także szykuje się tłusty wrzesień.

A co ze sprzedażą 7’’? Jesteś takimi kwestiami w ogóle zainteresowany?

No jasne, jestem na bieżąco. Ogarniam polskie wysyłki, chociaż psia mać zagraniczne też mi się trafiły. No, na początku był zastój. Mówię sobie: „damn, co jest kurwa? Nie zadziałało? Nie chwyciło?”. A po kilku dniach jeb, paczka za paczką, indywidualni klienci, sklepy brały hurtowo także teraz mistrz. Zadowolony jestem – w sumie płyt niewiele zostało już. Trochę poszło do Niemców, na wyspach chłopaki pogonili kilka kartonów. Jest OK.

Na początku były połączone siły ludzi z Qulturap i Rockers Publishing, potem trafiłeś pod skrzydła Tytusa, aktualnie robisz materiał dla Queen Size Records – współpracę z którą wytwórnią oceniasz najlepiej?

No niestety, nie odpowiem Ci na to pytanie, bo każdy ma coś za uszami (śmiech).

Często, gdy się mówi o Twojej muzyce przywołuje się nazwę Stones Throw. Nie myślałeś nigdy o tym, aby wydać materiał u nich? A może lepiej – wysyłałeś im swoją muzykę?

Nigdy nie myślałem o tym. Może jak zrobimy siódemek trochę, to może wtedy – na razie podziałamy tutaj i w Europie, chociaż jak czarnym się podoba moja muzyka i niekiedy są zdziwieni, że ktoś tam gdzieś w jakiejś zapyziałej Polsce sieka takie tłuste bity, to coś jest na rzeczy. Ja wiem, że niekiedy ludzie myślą, że czarne małpy zarapują do wszystkiego, jak im się dobrze posmaruję zielonymi. Uwierz mi, nie jest tak.

Czy są jakieś nazwiska ze świata, które odmówiły współpracy z Tobą?

Nie, nie – źle mnie zrozumiałeś. Chodzi mi o to, że skoro czarni interesują się mną i chcą ze mną nagrywać single, bądź albumy tzn., że nie jest ze mną aż tak źle. Mówię, że jest takie durne przekonanie, że czarni nagrywają do największego gówna, jak im zapłacisz. Na szczęście wśród afro amerykanów problemów nie miałem, ale wielu w Polsce rap graczy spuszczało mnie z wodą, ale pieprzyć to. Na pewno nie pojadę im jak Chylińska nauczycielom, że fuck off. Nienawidzę was wszystkich (śmiech). Nie, nie u mnie agresywność!

Aktualnie wciąż jesteś olewany przez polskich rap graczy, czy te czasy minęły wraz z ukazaniem się „Antidotum”?

Teraz ogólnie nie uderzam już do polskich raperów. Tych których szanuję i lubię to z nimi mam kawałki. Jednej kolaboracji nie mogę przeboleć, ale może kiedyś. A tak to odkąd nagrałem pierwszy numer z kimś zza granicy, powiedziałem sobie, że z rodzimymi artystami dam sobie na jakiś czas spokój, choć nowy Afront, by się przydał (śmiech).

I zapewne nie zdradzisz mi jakiej kolaboracji nie możesz przeboleć? Może, gdy ta osoba/osoby to przeczytają same się do Ciebie zgłoszą?

Zapewne nie zdradzę, ale czy te osoby się zgłoszą? Hmm, może, ale nie napalam się jakoś szczególnie. Mam teraz tyle na głowie, że nie mam czasu na muzykę – kiedyś to się siedziało, po kilkanaście godzin dziennie, teraz raptem kilka w tygodniu.

Odnośnie Twojej pracy w radiu – pytaliśmy o Twoją audycję w naszym konkursie, i tylko około 10 osób znało poprawną odpowiedź. Wśród niepoprawnych padały takie nazwy jak Trójka czy Radio Rewers – może warto, by było nawiązać współpracę z tymi markami?

Wiesz, ja z Trójką nie muszę wchodzić we współpracę, a to dlatego, że jestem dziennikarzem polskiego radia w Opolu. Moje materiały, „paszczo dźwięki” można niekiedy słuchać na falach właśnie Trójki, lecz są to raczej wypadki lub kataklizmy, typu powódź, sepsa lub jakiś mega śmiertelny wypadek luz zderzenie. O muzyce niestety jeszcze na łamach Trójki nie gadałem, ale KRRiTV mocno wspiera moją audycję w opolskiej rozgłośni. Tam gram sobie muzykę z wosków i jest git. Robię to co lubię, a co do Radia Rewers zapewne z miłą chęcią, ale doba musiała, by mieć co najmniej z 48 godzin.

Wiem już kto będzie gościł na kolejnej 7’’, ale wielu ludzi nie wie i z tego powodu nie może pewnie spać. Jak możesz to robić swoim fanom i trzymać takie dobre wiadomości na ostatnią chwilę?

No teraz mogę już oficjalnie powiedzieć, że na kolejnej siódemce będzie mój stary kumpel Wildchild z nadwornym DJ’em Romes’em. Joint aktualnie skończony, zaczyna się projekt okładki. Zapewne do tłoczni trafi dopiero w sierpniu – lipiec jest miesiącem mega wakacyjnym. Singiel będzie nazywał się „Black Opps Mission” i będzie klasycznym singlem, gdzie po równo dograł się Romes, Jack i ja niekoniecznie wysiliłem się z bitem (śmiech). Będzie mega, zobaczycie.

A co z kolejnymi 7’’ – masz już zaplanowaną całą serię, czy tylko kilka najbliższych numerków? Jest jakiś temat przewodni, czy to po prostu zwykły zbiór kawałków?

No już na tej siódemce szykujemy opcje typu bonus bit. Raczej nie chcemy narzucać jakiejś koncepcji raperom, a to dlatego, że nie mieliśmy nawet czasu, by pomyśleć o koncepcie. Padła decyzja, robimy siedem siódemek i poszło! Kolejni goście są w planach. Na pewno trzecia siódemka powinna być mega, mega, mega – ale nie zapeszajmy. W planach fajni goście, których w Polsce nie było jeszcze.

I tylko hip-hopowi goście, czy może szykujesz coś specjalnego z innego gatunku?

Nie, ale mam paru niezłych graczy na oku. Na razie seria siódemek będzie raczej rapowa, być może jakiś soulman się nagra przy okazji innego projektu.

Kończąc już temat 7’’ i ogólnie całej serii to: czy jest pomysł, aby wszystkie single zebrać na sam koniec i wydać na jednym wspólnym LP? No i pytanie, które zapewne gnębi wielu młodszych kolekcjonerów – czemu aż tak wysoka cena za 7’’?

Jeśli ktoś wie, jaki patent ogarnęli Jazz Liberatorz to na pewno już domyśla się, co będzie, gdy wyjdzie ostatnia siódemka z serii – ale to na razie mała tajemnica. A dlaczego tak wysoka cena? Powiem tak – zdaje sobie sprawę, że jak na siódemkę to o kilka złotych za dużo, ale jest kolorowa okładka, jest Guilty Simpson – to prawie dwa i pół tysiąca euro. Poza tym sklepy narzucają własną marżę i do tego jakoś te płyty trzeba wysłać. Poczta też nie należy do najtańszych, stąd taka cena. Słuchaczy prosimy o wyrozumiałość, nikt tutaj nie chce na nikim zarabiać!

Przejdźmy do kolejnego wątku – Twojej współpracy z panem o pseudonimie Declaime – co się dzieję z tą kolaboracją? Płyta początkowo miała być 23 stycznia, następnie termin przełożono na połowę 2009 – jest lipiec i płyty wciąż nie ma. Jak mamy to rozumieć? Czy ten projekt się w ogóle ukaże? Jeśli tak to kiedy i czy ten długi okres oczekiwania zostanie jakoś wynagrodzony słuchaczom?

Hmm, no z Declaim’em to trudna sprawa. Płyta była już gotowa w maju ubiegłego roku, ale amerykańska część projektu zaczęła marudzić i marudzi do dziś! Jednak mam dobre wieści, termin 11.09 tego roku jest niezagrożony. Obecnie trwają pracę nad okładką! Szata graficzna będzie mega! Czy długi okres wyczekiwania zostanie wynagrodzony? Tego nie wiem, nie mnie to oceniać. Płyta będzie krótka, niecałe pół godziny bodajże, ale kawałki są tłuste. Mimo, że mają już kilkanaście miesięcy, na mocy nie straciły. Tyle powiem teraz, spotkajmy się we wrześniu to zdradzę wiele ciekawszych wątków tego nadal tajemniczego wydawnictwa. Aha, dodam że płytę „oskreczował” Haem i gościnnie pojawi się także Georgia Ann Muldrow, podśpiewuje sobie niekiedy.

Nagrywasz płytę z raperem takim jak Declaime, na której podśpiewuje sobie Georgia Ann Muldrow i… nie myślałeś nigdy o tym, by wydać w Stones Throw? Czyżby fałszywa skromność?

No wiesz, nie mam jakiegoś szczególnego ciśnienia na Stones Throw. Poza tym pamięta, że coraz więcej ludzi ucieka od PB Wolf’a (śmiech). Declaime’a z Georgią już tam nie ma, Wildchild też ostatni LP wydał już gdzie indziej – może nie warto tam uderzać? (Śmiech), a tak na poważnie, nie mam ciśnienia na to, jeśli tak by wyszło to fajnie, ale nie zabiegam o to. To co robię lub robimy jest OK. Dla mnie wystarczające jest to, że np. taki Thomas z HHV.de pisze do mnie o kolejne płyty, bo schodzą jak ciepłe bułki. Poza tym z wydawcami bywa różnie, pamiętaj o tym. Jeśli wydajesz sam lub z przyjaciółmi, którzy mieszkają dwie ulice dalej to inna bajka, nie ma ciśnienia.

Widziałeś się w ogóle z Declaime’m podczas pracy nad płytą, czy całość była robiona przez Internet? Jak w ogóle doszło do tej współpracy i czy to prawda, że Twojemu koledze zdarzało się „gwiazdorzyć”?

Z Dudley’em nie widziałem się wcale. Wszystko zaczęło się od maila, potem pozostała już droga telefoniczna oraz Internetowa, i jakoś staraliśmy się kontaktować, a z tym bywało różnie. Pytasz, czy gwiazdorzył? Myślę, że bardziej wydziwiał! O tym później, niech płyta wyjdzie to kiedyś opowiem, jakie z Dudley’em były przeboje.

Z tego co mówisz można wnioskować, że współpraca między wami raczej zakończy się na jednym materiale? Czy może jednak masz zamiar ją kontynuować mimo tego, że Dudley „wydziwia”?

Tego nie wiem. Myślę, że na razie odpoczniemy od siebie, chociaż z drugiej strony miło jest posłuchać jak Declaime rapuje. Facet ma niezłą charyzmę na mikrofonie, ja go mogę słuchać. „Illmindmuzik” i „Andsoitsaid” nie schodzi z patefonu.

A czy Dudley porównywał Ciebie do Mabliba? Wiadomo, przez pewien okres miałeś właśnie taką etykietkę – czy jest to jeszcze aktywne, czy raczej ludzie dali już sobie spokój z takimi szufladkami?

Nie, nie – nic takiego nie mówił. A czy pojawiają się jakieś porównania? Coś tam jeszcze się pojawi, ale w sumie dziś mi to nie przeszkadza. Reasumując – mam to w głębokim poważaniu, czytaj w dupie. Wydaje mi się, że od lat robię swoje i jest mi z tym dobrze, a to, że mówią, że jestem marną kopią Madliba…. Trudno, co zrobić? Przy”Antidotum” to się napinałem niepotrzebnie.

Ale nie ukrywasz, że Madlib, a w szczególności jego muzyka jest dla Ciebie ogromną inspiracją?

Była! Od dłuższego czasu bardziej cieszą mnie produkcje Michaela Jacksona, czyli Oh No, Kankicka i od kilku dni Ras’a G. No i zawsze w pamięci pozostanie James Yancey (RIP).

OK – ile sztuk liczy Twoja kolekcja płyt? Jacy artyści, gatunki w niej dominują? Czy ostatnio zakupiłeś jakieś ciekawe pozycje, co ostatnio oprócz Dudleya lata u Ciebie w mieszkaniu z winylka?

No na pewno Mayer Hawthorne – zarówno serducho, jak również „Maybe So, Maybe No”. Na pewno dużo funku, tego takiego bardziej rare. Uwielbiam wytwórnie takie jak Souljazz Records, czy Jazzman – wydają takie kompilacje, że głowa odpada. Cały czas tłucze new orleans funk, miami funk, Texas, carolina funk, funky 16 corner – to mega, mega, mega kompilacje. Do tego BGP Records i ich kompilacje. A do diggowania to ostatnio dużo europejskiego jazzu – jakieś Węgry, Czesi i Rosjanie; zależy od dnia. Kolekcja skromna – kilkaset płyt, ale każdy zakup przemyślany. Nie mam nic kupionego na siłę do powiększenia kolekcji, typu 10 płyt kolęd zaśpiewanych po flamandzku. No fuckin way!

I czyżby Mayer był tym soulman’em o którym mówiłeś, że chciałbyś nim nagrać przy okazji innego projektu?

Maybe so, maybe no (śmiech). A tak na poważnie, to gościu jest niezły, ale biorąc pod uwagę, że facet ma teraz branie, jest znany i lubiany – myślę, że kwestia wynagrodzenia dla niego może wielokrotnie przewyższyć średnią krajową.

Jakieś słowo na zakończenie? Specjalny przekaz dla wszystkich czytających ten wywiad?

Kupujcie polskie rap płyty, kupujcie woski, kupujcie mp3 – whatever! Wspierajcie polską rap branżę i czekajcie na kolejne siódemki z serii, następna już we wrześniu!

GUILTY SIMPSON

Czy Detroit to rzeczywiście opuszczone budynki i zrujnowane fabryki? To inspirujący krajobraz dla rapera?

Guilty Simpson: Niektóre części miasta tak wyglądają.. Tak, to bardzo inspirujące widzieć ludzi zmagających się z przeciwnościami. To wzbudza pokorę.

Powiedziałeś "rap shit saved my life". Jak ważna jest muzyka dla młodzieży z dużych miast USA?

To dla nich ucieczka. Coś, czego mogą być częścią, głos reprezentujący to, co widzą i czym żyją. Muzyka jest bardzo ważna, to sposób wyjścia z getta.

Czy "it's kinda dangerous to be an MC"? Pamiętając o Proofie, Pacu i innych zamordowanych, czujesz się bezpieczny. Czy to nie rap wzmaga przemoc?

Żadne życie nie powoduje przemocy. Rodzina Jennifer Hudson została zamordowana, Steve McNair (footballista) został zabity przez swoją dziewczynę, Arturro Gati'ego (boksera) zabiła prawdopodobnie własna żona.. Myślę, że kiedy jesteś postrzegany jako zamożna osoba, stajesz się celem różnych sytuacji, tych dobrych, jak i złych. To nie dotyczy tylko rapu.. Rap po prostu czasami staje się obiektem czarnego PR. Mimo wszystko, skłamałbym mówiąc, że nie jest to ryzykowne zajęcie.

Jak wygląda typowy dzień z Twojego życia?

Zapalenie trochę dobrego g***na, studio, objechanie miasta, znowu palenie i powrót do domu do pisania. Żyję hiphopem na codzień. Trochę czasu poświęcam na oglądanie sportu, jestem prawdziwym kibicem.

Jakie są twoje inspiracje muzyczne? Guilty Simpson słucha soulu? Pamiętasz pierwsze nagranie rapowe, które kupiłeś?

Tak, uwielbiam soul, zwłaszcza oldschoolowe r&b z lat 70, Isley Brothers, Maze, Stevie Wonder, James Brown, takie rzeczy... Nie słucham zbyt wiele rapu. Pierwszą płytą jaką kupiłem było coś od Fat Boys jak sądzę.. Było na niej "In Jail". Jeśli to nie była pierwsza, to na pewno jedna z pierwszych.

Mówiąc o hiphopie - kto jako pierwszy zaznaczył Detroit na mapie?

Był to Awesome Dre. Pierwszym artysta z Detroit, którego potrafię sobie przypomnieć. Pierwszy z dużym kontraktem, o którym ludzie mówili.

Jesteś łączony z takimi reprezentantami Detroit, jak Jay Dee, SV, a ostatnio Black Milk, a jaki jest twój stosunek do stylu prezentowanego przez Eshama, czy Insane Clown Posse?

Myślę, że mają swoją misję i ją spełniają. I Esham, i ICP mają swoich lojalnych zwolenników wierzących w ich muzykę. No i reprezentują Detroit, nie mogę być za to zły, prawda? Szanuję ich wszystkich.

Widzisz siebie w mainstreamie rapującego na bitach The Runness z T-Painem w refrenie? Możliwe jest dzisiaj pogodzenie bezkompromisowości z sukcesem komercyjnym?

Wyobrażam sobie może jakiś featuring. Nie zniweczyłbym takiej szansy, choć to nie dla mnie.. The Runners i T-Pain mają talent. Dla mnie to labele zabijają kreatywność. Myślę, że powodzenie w mainstreamie jest możliwe, o ile pole gry będzie na odpowiednim poziomie.

Ostatnio nagrałeś numer z polskim bitmejkerem - Metro. Jak do tego doszło i jak opisałbyś tę współpracę? W jaki sposób w ogóle decydujesz, z kim współpracować? Czy Guilty Simpson jest gotów położyć swój wokal na jakimkolwiek dobrym bicie?

To surowy hiphop, czyli to, czego gra potrzebuje. Wysłał (Metro - przyp. red.) mi maila z prośbą o featuring, uzgodniliśmy warunki i wysłał mi bit.. Było w porządku. To jego kawałek, nie mój. Jeśli producent wysyła mi numer, do którego mam się dograć, pracujemy na moich warunkach. Jeśli wysyła mi bit, który ma się znaleźć na moim projekcie, robimy to na jego warunkach.. Wszystko się sprawdza. Producent musi robić kawałki, które prezentują jego własny styl, a nie tracki brzmiące jak podróbki producentów, z którymi już pracowałem.

Masz za sobą setki kolaboracji. Która jest twoją ulubioną i z jakiego powodu?

"For the D" z Ericiem Lau, dlatego że brzmi bardziej jak wspólne nagranie, a nie featuring.

A czy istnieje ktoś, z kim jeszcze nie pracowałeś, a byłbyś gotów zapłacić, by do tego doszło?

Kool G Rap, Scarface, Devin The Dude, DOOM...

Jak postrzegasz rolę Internetu w dzisiejszym przemyśle muzycznym? Zabija go, czy pozwala dotrzeć do szerszej publiczności?

Osobiście uważam, że obecnie zabija. Mówię to jednak, opierając się wyłącznie na sprzedaży.. Z drugiej strony, gdyby nie sieć, nie jestem pewny, czy moja muzyka dotarłaby do tych wszystkich uszu, do których dociera obecnie. Internet jest jak trunek - jest spoko, jeśli używany z rozwagą.

Kiedy ukaże się album Random Axe? Czy Black Milk jest jedynym zaangażowanym w projekt producentem? Co nowego Random Axe wniesie do hip hopu?

Później w tym roku, jak sądzę w ostatnim kwartale. Tak, Black jest jedynym producentem. To będzie projekt grupy trzech artystów, z których każdy prowadzi solową karierę. Nie raperów z potencjałem i setkami mixtape'ów, ale raperów z albumami na koncie i przyzwoitymi karierami przed i po ukończeniu projektu.

Czy pomysł projektu "OJ Simpson" jest nadal aktualny?

"OJ Simpson" jest ukończony i w tym momencie jest w miksie.. Usłyszycie mnie jak nieposkromiony lecę na produkcjach Madliba. Niezbyt dużo konceptów, raczej surowe wersy.. Ale też nie same punchline'y, w tych linijkach jest prawdziwy przekaz. Gościnnie SAS i Elzhi.

Wielu ludzi postrzega Cię jako najlepszego rapera w Stones Throw. Zgodziłbyś sięz takim stwierdzeniem?

Cóż, nie zaprzeczyłbym, ale nie mówię, że nie ma tam (w ST) talentów. Jestem pewny swego i mogę być najlepszy w KAŻDYM LABELU.

Jak myślisz, co pozostawisz po sobie, odchodząc?

To, że robiłem muzykę po swojemu.. i robiłem to wszystko dla Detroit.

Jakieś znaki, że polscy fani zobaczą cię tu na koncercie?

Chciałbym wpaść tam ponownie.. (Guilty pomylił nas z Czechami?) Jeśli mógłbym skontaktować się z poważnym organizatorem, jutro byłbym w drodze!!

DJ TWISTER

W jaki sposób dostałeś się do wielkiej trójki o której ostatnio mówi cała winylowa polska? Jesteś zadowolony z tej kolaboracji? Jaka była Twoja pierwsza reakcja, gdy się dowiedziałeś, że będziesz robił cuty do numeru, gdzie rapuję Guilty? Za co najbardziej cenisz muzykę Maćka?

DJ Twister: Zadzwonił do mnie Metro i zapytał, czy nie nagrałbym skreczy do jego numeru z Guilty Simpsonem. Powiedziałem, że chętnie i tak to się zaczęło. Muzyka Maćka jest wykręcona i ma ciekawy, charakterystyczny styl.

Czym poza nowym „Banger On The Breaks”, graniem imprez i pracą w radiu się aktualnie zajmujesz? Czy masz w planach jakieś nowe mixy, występy na specjalnych imprezach,niecodzienne projekty? Czy planujesz w te wakacje wyjechać gdziekolwiek w celach wyłącznie wypoczynkowych?

Oprócz tych rzeczy, które wymieniłeś w pytaniu sporo czasu poświęcam na robienie remiksów i editów, których nie zamierzam wydawać bo chcę grać w setach takie wersje kawałków, których nikt nie ma. Aktualnie dogrywam też skrecze na debiutancki album Grubsona i cuty i skrecze dla ziomów z P.M.M. Zaczynam też nagrywać mikstejp o roboczym tytule „Bike Mix” z moją ulubioną muzą do jazdy rowerem. W wakacje mam trochę mniej imprez więc więcej czasu mogę poświęcić na działalność pozaimprezową. Oprócz tego raz w tygodniu prowadzę warsztaty z dzieciakami upośledzonymi umysłowo (puszczamy muze z gramofonów)... no i obowiązkowo sporo się relaksuję.

Twoje pierwsze mixy były bardzo dobre. Czy jako weterana nie razi Cię to, że wiele osób promuje się w sieci mix’ami słabymi, niedopracowanymi – w większości robionymi przy pomocy komputera, a nie gramofonów i winyli? Jaki jest Twój stosunek do formatu mp3 i do wykorzystywania go w pracy DJ’a? Czy grasz wyłącznie z winyli, czy może zdarza Ci się puszczać na imprezach pliki mp3?

Kiedy nagrywałem moje pierwsze mikstejpy było normą, że raczej nagrywało się miksy na żywo. Teraz technologie komputerowe pozwalają na takie działanie, w którym ogranicza człowieka tylko wyobrażnia. Nie jestem jakimś winylowym ortodoksem, dla mnie ulubionym dj'em mikstejpowym jest Dj Revolution a słychać wyraźnie, że wspomaga się komputerem. Trudno byłoby nagrać całą sekwencję skreczy i cutów na żywo, bez użycia komputera (śmiem twierdzić, że byłoby to niemożliwe). Oczywiście żaden cyfrowy efekt nie zastąpi dobrych skreczy czy beat juglingu. Co do mp3, to czasem wyobrażam sobie, jak wyglądałby świat, gdyby nie byłoby technicznych możliwości przesyłania muzyki przez internet (za darmo). Prawdopodobnie wyglądałoby to tak, jak jakieś 10 lat temu, czyli kozacko dla dobrych muzykow, którzy mogliby spokojnie poświęcać się twórczości wiedząc, że ich muza sprzeda się tak, że będą mogli z tego żyć. Teraz to wygląda różnie. Nie jestem wrogiem formatu Mp3, jestem wrogiem źle skompresowanych i przez to źle brzmiących mp3. Dziwię się, że ludzie bezkrytycznie podchodzą do spadku jakości atakujących ich z intrnetu plików muzycznych. Od około 2 lat gram imprezy i przeróżne sety wykorzystując Serato, ale znaczna większość plików jakie mam w komputerze to bezstratne aif'y zgrane z winyli/cd.

Co z „Banger On The Breaks” – czy cały nakład został sprzedany? Na dzień dzisiejszy jesteś zadowolony z jego odbioru przez publikę i krytyków? Czy kolejna część „Banger On The Breaks” także ukaże się na winylku, i kiedy dokładnie możemy się jej spodziewać?

Z nakładu 1000 szt zostało mi ok. 200 z czego 50 zostawie sobie na pamiątkę. Biorąc pod uwagę drastyczny spadek sprzedaży winyli na świecie jestem zadowolony z tej liczby. Żywię nadzieję, że po ukazaniu się BOTB vol.2 reszta wolnych winyli rozejdzie się i będzie miejsce na następne produkcje. Właśnie dotarła do mnie przesyłka z czeskiej tłoczni więc w sklepach winyle powinny pojawić się w ciągu kilku dni / tygodni.

Wiem, że „Banger On The Breaks” trafiło także do sklepów poza Polską – jak wygląda odbiór tej płyty na świecie? Czy dużo osób się do Ciebie odzywa z poza kraju w związku z tym woskiem? Kolejne projekty także planujesz puszczać poza granicę naszego kraju?

Ogólnie nie jest łatwo z dotarciem do sklepow i sprzedażą winyli na większą skalę. Jak na razie najwięcej sprzedałem do sklepów w Anglii – ok 350 szt, do Stanów 200, Niemczech 100 i Polski ok. 150. Gdybym liczył tylko na rynek polski to biorąc pod uwagę to, że ten materiał skierowany jest głównie do dj'ów imprezowych kupujących winyle, to byłoby to kompletnie nieopłacalne. Jeśli chodzi o odbiór BOTB za granicą to dostałem sporo miłych maili od ludzi z różnych części świata. Naciskają mnie też z Junodownload, bym zgodził się na umieszczenie tych miksów w formie mp3 do ściągania za kasę z ich strony, ale zważywszy na nielegalną ich zawartość raczej nie zgodzę się na to. Druga część moich blendów również przeznaczona jest głównie na rynek zagraniczny.

Powiedz mi – ile sztuk liczy mniej więcej Twoja kolekcja płyt winylowych, i jakie gatunki w niej dominują? Jakie są Twoje ulubione płyty? Czy w ostatnim czasie zakupiłeś coś wyjątkowo ciekawego, wartego polecenia? Czy jest jakaś płyta, o której nigdy nie zapomnisz i która nigdy Ci się nie znudzi?

Mam ok. 2000 winyli z gatunku hip hop, funk, disco, r&b i mniej więcej 500 takich których nigdy nie grałem na imprezach (jazz, rock itd.) przeznaczonych do słuchania w domu. Ostatnio zakupiłem kilka funkowych składaków min. kompilacje Dyke & The Blazers i Rufusa Thomasa. Jedną z moich ulubionych płyt, która nigdy mi się nie znudzi jest RJD2 – Since We Last Spoke i ostatnio katuję Pendulum – In Silico.

Jaki jest Twój stosunek do szczecińskiej sceny? Identyfikujesz się z nią, jesteś z niej dumny? Czy uważasz, że można mówić o takim zjawisku jak rap szczeciński (biorąc pod uwagę specyficzność stylu, a nie sam fakt, iż nagrania pochodzą akurat z tego miasta)? Czy myślisz, że rap ze Szczecina ma szansę na to, aby go „pokochała” cała Polska? Kogo najbardziej cenisz, jeżeli chodzi o rap ze Szczecina, kogo powinniśmy obserwować? Czy w najbliższym czasie szykują się jakieś specjalne projekty z tego miasta?

Szczerze mówiąc nie czuję się jakoś związany ze „sceną szczecińską”, głównie dlatego, jestem dj'em lubię różną muzykę i moja działalność zahacza nie tylko o hip-hopowe klimaty. Współpracuję tu praktycznie od zawsze z kilkoma osobami których klimat mi odpowiada min.: Łoną, Webberem, Rymkiem. Projektantami, P.M.M., Spółdzielnią, ale oprócz tego z wieloma twórcami z całej Polski i czuję się raczej członkiem „sceny polskiej” (jeśli można tak to nazwać). Jeśli chodzi o szczeciński rap myślę, że jest dość zróżnicowany, nie ma jakiejś jednej fali no i wydaje mi się dość wyluzowany, bez spinki czy dołujących faz. Nie ma jakichś podziałów, kłótni i niezależnie od tego jaki pomysł na rap mają poszczególni twórcy, praktycznie wszyscy się znają i szanują.

Czy na kolejnych 7’’ z Queen Size Records także pojawią się Twoje cuty?

Nie wiem na razie nic na ten temat.

Co sądzisz o sytuacji polskiego winyla? Czy kupujesz wszystkie płyty, które wychodzą w kraju nad Wisłą? Gdybyś miał możliwość wybrania jednego artysty, któremu mógłbyś wydać wosk, kto by nim był?

Wydawanie winyli w tym czasie, szczególnie w Polsce to ekstremalnie niszowa sprawa, zajawka niewielu osób. Wszystkich płyt jakie wychodzą nie kupuję a dużą większość z tych które mam dostałem w formie promówek. Zaznaczę tu, że kupowałem i kupuję winyle nie ze względu na ich kolekcjonerski charakter czy jakiś fetysz, ale głównie dlatego, że pozwalają na zajebistą manipulację dźwiękiem no i dlatego, że muzyka na nich wytłoczona ma kozacką charakterystykę brzmienia.

Jak wiadomo, pracujesz w radiu – co najbardziej Ciebie fascynuję w tym zawodzie? Czy gdybyś miał możliwość zmiany stacji, zrobiłbyś to? Do jakiej stacji najchętniej, byś się przeniósł i czemu akurat tak?

Trudno to nazwać pracą czy zawodem, bo mam jedną godzinną audycję tygodniowo. Raczej jest to takie miłe urozmaicenie mojej muzycznej działalności. Fascynuje mnie w tym możliwość prezentowanie muzyki wielu osobom w różnych miejscach mojego miasta, Polski a nawet świata. O zmianie stacji nie myślałem, w szczecin.fm jest klawo, dużo znajomych no i profil tej rozgłośni mi odpowiada. Jeśli ktoś ma ochotę słuchać naszych audycji (prowadzę je z Jackiem a.k.a. Rymkiem) to mam nadzieję, że rodzaj rozgłośni nie ma na to wpływu.

Czego możemy się spodziewać po „Bangers On The Breaks Vol. 2”? Czy będzie to materiał stylistycznie podobny do pierwszej części, czy może planujesz pójść w zupełnie inne klimaty? Czy koncept pozostaję ten sam, co przy pierwszej części?

Klimat będzie zbliżony do tego z poprzedniej płyty bo chciałem by ta mini seria była zbliżona brzmieniowo. Hip hopowe i dancehallowe wokale na funkowych breakach i bitach. Koncepcja zostaje ta sama. Stricte dj'ski imprezowy projekt.

Jednym z Twoich najbardziej znanych numerów jest kawałek „A Ja Sobie Gram Na Gramofonie” z repertuaru Mieczysława Fogga. Jak trafiłeś na ten wyjątkowy projekt, i co sądzisz o takich akcjach? Co Ci najbardziej imponuję w tym artyście? Czy jest to Twój ulubiony, polski muzyk?

Dużo wcześniej przed tym projektem, jakieś 3 lata temu zrobiłem spontanicznie blend Fogga z riddimem Coolie Dance. Remiks stał się popularny i po jakimś czasie zgłosili się do mnie ludzie z Fogg Records by zaproponować mi zrobienie innej wersji tego kawałka na skaładankę Cafe Fogg. Remiks utworu „A Ja Sobie Gram Na Gramofonie” zrobiłem głównie ze względu na tekst, który mimo iż jest przedwojenny idealnie pasuje do dzisiejszych czasów no i traktuje o płycie winylowej. Czego chcieć więcej?

Jesteś bardzo zajętym człowiekiem – czy masz w ogóle czas na odpoczynek?

Różnie z tym bywa, są takie tygodnie, kiedy padam ze zmęczenia, kiedy indziej mam sporo czasu na relaks.

Ostatnie słowo dla wszystkich czytających ten wywiad.

Pozdrooooooo, kupujcie winyle!

Część informacji, jak widać, już się trochę zdeaktualizowała, ale.. Liczymy, że jeśli przeczytacie taki kawał tekstu, to czegoś ciekawego się dowiecie.

No i pozdrawiamy Łukasza 3345! Zrobił mistrzowe wywiady z Metrem i Twisterem, co nie?

Przaśnik - Get Bambaataa!/Swingalong

2009-09-17T15:24:00.024+02:00

Artysta: Przaśnik
Tytuł: Get Bambaataa!/Swingalong
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Funky Mamas And Papas
Gatunek: Broken Beat/Nu Jazz

Strona A
Get Bambaataa!

Strona B
Swingalong

Tego w Polsce jeszcze nie było! Pierwsza na naszym rodzinnym rynku tak trudna do zaszufladkowania produkcja. Panowie Bontone i En2ak postarali się o to aby ich debiut na nośniku winylowym (pomijając remix Skalpela wydany w Nina Tune) przeszedl głośnym echem po Polsce. Oba utwory są gorącymi parkietowymi potworami, potworami które na pewno nie przypadną do gustu „szerokim karkom” czy „diamond princess”. Osobiście bardziej w ucho wpadła mi strona B ale przy obu utworach chetnie wytupuje nóżką rytm. Tak o to opisują swe dzieła sami twórcy:

„Get Bambaataa!” is based on Afrika Bambaataa’s vocals from 1990 hit „Get Up And Dance”. We have kept the rhythm aesthetics of the early 90’s era, while the melodic line is nothing but a piece of energetic jazz-funk. The tune is built mainly on synthesizer sounds and various sample banks, which is unusual for us, as we do a lot of crate digging and sampling old vinyls while producing our stuff. The track is done without needless clutching up. Hedonistic and unpretentious banger.

The foundation of „Swingalong” is a groovy sample from some old, unidentified, soviet 7” vinyl with blurred label. „Jazz Ensamble Lenigrada” is the only thing we have managed to decode. The tune is a swinging banger, based on brokenbeat rhythm with a latin element. It is crafty cut, club oriented and reinterpreted by Wrocław-based duo Przasnik. Pure dancefloor-jazz bomb!

Teraz może zajmijmy się wytwórnią która to wydała. FMAP to dziecko chłopców z JuNouMi, jakże zasłużonych dla Polskiego rynku winylowego. W tej chwili FMAP wydało 5 siedmiocalowych płyt. Uważam że Groh ze spółką podjeli duze ryzyko wydając te 5 płyt gdyż ludzi słuchających Funku (jak to jest w przypadki Papa Zury) czy Nu Jazzu jest u nas jak na lekarstwo. Mogę zdradzić iż kolejne siedmiocalowe cacka już są w przygotowaniu.

Mandalay - Flowers Bloom

2009-09-16T23:41:00.010+02:00

Wykonawca: Mandalay

Tytuł: Flowers Bloom

Format: singiel (12''), 33 RPM

Wytwórnia: V2

Gatunek: Drum'n'Bass

Strona A:

1. Flowers Bloom (12" mix)

2. Flowers Bloom (dub)

Strona B:

1. Flowers Bloom (secret lover remix)

2. Flowers Bloom (original version)

Cóż znaczy Mandalay? Dla niektórych to wielkie miasto w Birmie, dla innych zaś brytyjski duet reprezentujący scenę trip-hop i drum'n'bass w drugiej połowie lat '90. Mandalay tworzył były członek pamiętnego składu Thieves, Saul Freeman, wraz z Nicolą Hitchcock. Pozwólcie jednak, że nim zacznę opisywać sam singiel wyjaśnię jak dowiedziałem się o nim i wszedłem w jego posiadanie.

Był czas, kiedy w moim rodzinnym mieście istniała wspaniała knajpa o apetycznie brzmiącej nazwie "Piekarnia". Można powiedzieć, że gust muzyczny bywalców tejże był wielce różnorodny i wyszukany, co owocowało genialnymi imprezami w rytmie drum'n'bass, jungle, reggae, dub czy hip-hop. Było to na początku lat 90-tych, także nie zostawaliśmy w tyle w stosunku do UK. Z racji faktu, że internet dopiero raczkował, dostęp do płyt był ciężki, a co za tym idzie - każdą nową płytę sprawdzało się bardzo dogłębnie. Co to wszystko ma wspólnego z Mandalay? Otóż, imprezy te odbywały się zwykle w soboty - i w soboty także w latach '90 na antenie RMF FM (!) bardzo późną nocą (o ile pamiętam to od 1 do 5 rano) była nadawana audycja zwana Technikum Mechanizacji Muzyki. Prowadziło ją wówczas dwóch gości, niestety ksywek nie pamiętam, co nie zmienia faktu, że można było się od nich wiele nauczyć o muzyce elektronicznej. Imprezy piekarniane trwały zwykle do białego rana, co bardzo kolidowało z możliwością słuchania audycji. Wobec powyższego, ja, w każdy sobotni wieczór ustawiałem sobie sprtynie skonfigurowany sprzęt muzyczny (dwa magnetofony podłączone do timera) i rejestrowałem całą audycję taśmach. Potem niedziela upływała mi na edukacji muzycznej.

Jednej z tych sobotnich nocy panowie z TTM puścili kawałek Mandalay - Flowers Bloom, nie zdradzając kto był jego wykonawcą. Od tamtej pory pozostał on jednym z moich ulubionych kawałków gatunku; i nim nadeszła era Internetu, ostro zajeżdżałem kasetę z jego kopią nie wiedząc nawet kto to jest. Wraz z przybyciem Google wpisałem tam fragment tekstu śpiewanego przez Nicolę i w ten banalny sposób udało mi się dotrzeć do nazwy wykonawcy i kawałka. Nie zastanawiając się długo kupiłem także wosk na e-bay'u. Dobra, dość hostorii - czas recenzować.

Jest kilka wydań tego singla, mój posiada w zasadzie cztery różne wersje utworu . Na stronie A mamy dwa remixy autorstwa Alex'a Reece'a, którego bardzo cenię za wiele dzieł, zwłaszcza Street Player. Niestety tutaj w swoich remixach nie wybił się ponad przyzwoicie skonstruowany drum'n'bass z klasycznymi bębnami i charakterystycznym dla tego gatunku rytmem. Co gorsza, oba jego remixy nie różnią się od siebie specjalnie. Znacznie lepiej wypadli panowie z PFM (Progressive Future Music) w swoim, również drum'n'bassowym remixie, jednak bardziej delikatnym i pływającym, podjeżdżającym nieco pod LTJ Bukema (co nie dziwi, mając w świadomości, że mieli wiele wspólnego z Good Looking Records). Dochodzimy wreszcie do sedna sprawy - czyli wersji oryginalnej utworu, która moim skromnym zdaniem zamiata wszystkie remixy. Niesamowicie zmysłowy i seksowny tekst, podobnie zresztą głos Nicoli; cudownie pocięte sample okraszone przemiłymi loopami perkusyjnymi, głęboki bas i akustyczna gitara w tle. Wszystko to składa się na niesamowity chill-out'owy klimat w jaki wprowadza mnie ten utwór ilekroć go słucham.

Na koniec powiem, że singiel ten charakterem dość znacznie odbiega od pozostałych utwórów Mandalay, które są bardziej trip-hopowe, ale (niestety dla mnie) nie w tak ciężki sposób jak Massive Attack czy Portishead; momentami jest wręcz za czysto i słodko. Jako ciekawostkę dodam, że Mandalay długo pozostawał ulubionym zespołem Madonny, która włożyła dość sporo wysiłku w jego promowanie.

The Jonesz - Season One

2009-09-13T15:14:00.003+02:00

Wykonawca: The Jonesz

Tytuł: Season One

Format: 2LP (12''), 33 1/3 RPM
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: Asfalt Records
Gatunek: Hip-Hop

Season One, według mnie to płyta, która w roku 2008 zasługuje na miano najlepszej, w którym brał udział polak. Pamiętam również gdy w na początku września przyszła do mnie wielka paczka z Japoni z płytą Byłem nią tak zafascynowany, ze przez co najmniej miesiąc słuchałem tylko The Jonesz. Również starałem się o to, aby jak najwięcej ludzi o niej usłyszało i podzielili moje zdanie. Natomiast ludzie, którzy sceptycznie podchodzili do tej produkcji po odsłuchaniu płyty, byli wprost zdumieni i co najważniejsze również obdarzyli owa płytę, bardzo ciepłymi opiniami.

Niestety Japoński label (P-vine Records), nie przewidywał edycji winylowej Season Ona, oczywiście nad czym ubolewałem jako fan czarnego nośnika, ale jak ktoś mądry kiedyś powiedział „marzenia czasem się spełniają” (czy jakoś tak;)) i tak było tym razem. Za wydanie wersji Winylowej, został odpowiedzialny pan i władca Tytus (któremu w tej chwili chciałbym podziękować za to, żę pamięta otym ze nadal sa fani analogów i każdą pojawiająca się płytę w asfalcie stara się wydawać w winylowej wersji ).
Za producencką stronę albumu odpowiada Patr00, który na stałe mieszka Montrealu, odpowiedzialny miedzy inny za jeszcze gorącą produkcje Ortegi Cartel „Lavorama”. Ale do rzeczy. „Season One” to solidna dawka ciepłego hip-hopowego brzmienia. Patr00 według mnie to jeden z najlepszych polskich producentów, który wysmażył znakomite klasyczne bity, z spora dawką jazzowych sampli i własnoręcznie nagranymi klawiszami brzmi świetnie.

Natomiast jeżeli chodzi o Jessy Maxwella odpowiedzialnego za wokalną część płyty, to muszę przyznać, ze to kawał inteligentnego skurwysyna, który z początku obcowania z jego rapem może się kojarzyć, z dość monotonnym i jednostajnym stylem nawijania. Tak jednak nie jest, co udowadnia w kawałku pt. 'Supper8Supperclub' i pokazuje ze jednak posiada niesamowitą technikę. Nawijka Jesse Maxwella, doskonale wpasowuję się w klimat produkcji Patr00, co daje jeszcze lepszy efekt. Jako ciekawostkę mogę tylko dodać, ze najlepszym kawałkiem na Season One, jest 'Lemonade' wyprodukowany przez Think Twice, a za mastering płyty jest niezwykle szanowany Mikołaj Bugajak czyli Noon. Jeżeli miałbym się zabawić w nauczyciela wystawiającym stopnie, to w tym przypadku byłaby to szóstka. Już dawno nie pamiętam, abym po premierze jakiejkolwiek produkcji, tak długo słuchałem w kółko jednej płyty.

the Jonesz "Guess What" from Sixteen Pads Films on Vimeo.

the Jonesz : Sneakers N' Heels from Sixteen Pads Films on Vimeo.

Republika - Nowe Sytuacje

2009-09-11T22:13:00.002+02:00

Wykonawca: Republika

Tytuł: Nowe Sytuacje

Format: Lp (12''), 33 RPM

Rok wydania: 1983

Wytwórnia: Polton

Gatunek: New Wave, Rock

Strona A
01. Nowe Sytuacje
02. System Nerwowy
03. Prąd
04. Arktyka
05. Śmierć w Bikini

Strona B
01. Będzie Plan
02. Mój Imperializm
03. Halucynacje
04. Znak "="
05. My Lunatycy

To ja może wgryzę się w czarne płyty z zupełnie innej strony, i na rozruszanie atmosfery na blogu zajmę się nieco mniej „czarnym” krążkiem. Znienawidzeni przez punków, kochani przez resztę, niesamowicie oryginalni, ze szczególnie utalentowanym frontmanem na czele. Republika, prowadzona przez lata, przez śp. Grzegorza Ciechowskiego – piosenkarza, autora tekstów, klawiszowa i flecistę – sztandarowy nowo-falowy zespół otwierający nową erę w polskim rocku.
Kiedy w 83 roku w „Poltonie” ukazał się pierwszy długo grający krążek „czarno-białych” sceną zatrzęsło. Niebanalne teksty z drugim dnem (oczywiście odnoszące się do ówczesnej sytuacji politycznej – choć nie tylko), i niesamowita, oryginalna jak na tamte czasy muzyka. „Nowe Sytuacje”, „Śmierć w Bikini”, „Będzie Plan”, „My Lunatycy” to utwory legendy, kopiące głowę, nie tylko młodzież lat 80-tych. Dziś odpalam i leże. Leże… dalej leżę… W słuchawkach słyszę wiatr… „Arktyka” – tak to stąd Noon wyciął ten słynny wiaterek z „Wiatruczas” – Grammatików… Ale moim faworytem jest prze-wyku… wyjebane „Śmierć w Bikini”, tutaj tekst faktycznie kopie w głowę – tak jak Leszek rapował, a linia klawiszy, plus perkusja = melodyczny geniusz.
Płytę za dyszkę w każdym antykwariacie albo innym jarmarku można dostać, w fajnie wydanej okładce, warto dać, warto znać kawałek historii polskiej muzyki – również i tej mniej „czarnej”. Gorąco polecam.

Royce Da 5'9" - Boom / Soldier's Story

2009-08-30T14:27:00.002+02:00

Wykonawca: Royce Da 5'9''

Tytuł: Boom / Soldier's Story

Format: singiel (12''), 33 RPM

Rok wydania: 2000

Wytwórnia: Game Recordings

Gatunek: Hip-Hop

Strona A

A1 Boom (Street version)

A2 Boom (Radio version)

A3 Boom (Instrumental version)

A4 Boom (Acappella version)

Strona B

B1 Soldiers's Story (Street version)

B2 Soldiers's Story (Radio version)

B3 Soldiers's Story (Instrumental version)

Royce Da 5'9'' jest idealnym przykładem rapera, który pomimo wysokich umiejętności nie był w stanie do tej pory osiągnąć budzącego podziw sukcesu marketingowego. A szkoda, ponieważ pochodzący z Detroit artysta z pewnością zasługuje na większe uznanie i szacunek. W jego dotychczasowej karierze muzycznej można odnotować wiele wzlotów i upadków - od zawirowań towarzyszących wydaniu jego debiutanckiego albumu "Rock City", przez beef z D-12 i kłopoty z prawem, kończąc na współpracy ze znaczącymi artystami hip-hopowymi. Choć Ryan Montgomery miał okazję poznać wielu znakomitych producentów (m.in. Ayatollah, The Neptunes, Alchemist, Statik Selektah, Trackmasters), to pośród nich znajduje się jeden beatmaker, któremu zawdzięcza najwięcej. W tym miejscu mowa jest o Preemo, z którym to wspólnie stworzył główne arcydzieło, o którym chciałbym opowiedzieć, czyli utwór "Boom".

"Boom" jest owocem współpracy pomiędzy raperem a legendarnym producentem, która rozpoczęła się jeszcze u schyłku ubiegłego tysiąclecia. Jak się później okazało, singiel ten został uznany za jeden z najwspanialszych kawałków, które kiedykolwiek wyprodukował Christopher Martin. "Boom" na stałe wszedł do kanonu track'ów, które musi znać na pamięć każdy szanujący się fan hip-hopu. Nic w tym dziwnego, ponieważ utwór jest ponadczasowy.

Royce Da 5'9'' idealnie wkomponował się do produkcji DJ'a Premier'a i udowodnił, że swoimi nieprzeciętnymi skillsami może wprawiać w kompleksy niejednego rapera. Już na samym początku utworu mamy mocne otwarcie, a każdy kolejny wers wgniata słuchacza w ziemię:

"I'm the verbal-spit Smith Wesson/ I unload with sick spit the quick wick could split a split-second/ Bomb with a lit wick expression/ You here a tick tick then you testin"

"Boom" jest utworem stworzonym do freestyle'u, co poniekąd Royce Da 5'9'' skrzętnie wykorzystał, gdyż znany jest również ze swoich bitewnych występów czy wolnostylowych sesji z Eminem'em. Po dziś dzień utwór ten pozostaje najlepszym z dotychczasowego muzycznego dorobku artysty rodem z Detroit.

Na stronie B znajduje się kawałek "Soldier's Story" wyprodukowany przez Reef'a (nie mylić z Reef The Lost Cauze). Jest to bardzo solidna produkcja, jednak poziomem odbiega od zawartości strony A. Ciekawostką jest fakt, że w pierwszej wersji albumu "Rock City" wydanej w oficjalnym obiegu przez Columbia (tylko w Europie) znalazł się tylko "Boom". Natomiast na "Rock City 2.0", który ujrzał światło dzienne dzięki nakładowi Koch Records możemy usłyszeć oba track'i.

Na deser zostawiłem okładkę 12". Game Recordings, niezależny label, pod skrzydłami którego został wydany ten singiel, miał w zwyczaju umieszczać na każdej wydawanej dwunastce zdjęcia modelek. Był to ciekawy zabieg wymyślony zapewne przez CEO Game Recordings Jonathan'a "Shecky Green" Shecter'a, jednego ze współzałożycieli magazynu "Source".

PS. "Boom" zawsze przywołuje u mnie wspomnienie o zabawnej anegdocie związanej z tym kawałkiem. Wracając z Break Session 2008 wraz z niewielką grupą osób z Białegostoku i Łap, znajomy koniecznie chciał usłyszeć ten utwór. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, iż wracaliśmy z Włocławka wręcz przepełnionym autobusem o 4-tej nad ranem, a wspomniany znajomy leżąc w przejściu między siedzeniami krzyczał "Dawaj buma!" nie dając spać nikomu w autobusie i zarazem wywołując salwy śmiechu. W takim razie - Preemo, Royce, dawajcie "Boom'a".

M.O.P - Ante Up Remix/Cold As Ice

2009-08-27T14:20:00.005+02:00

Zespół: M.O.P (Mash Out Posse)
Tytuł: Ante Up Remix / Cold As Ice
Format: singiel (12''), 45 RPM
Rok wydania: 2001
Wytwórnia: Loud Records / Epic Records
Gatunek: Hip-Hop

Strona A
A1 Cold As Ice (explicit)
A2 Cold As Ice (intstrumental)

Strona B
B1 Ante Up Remix (f. Busta Rhymes, Tephlon, Remy Martin)
B2 Stress Ya'll (explicit)

Hip-hopowym głowom z Polski nie brakuje w ostatnim czasie roboty. Nie opadły jeszcze emocje po Kempie i festiwalu Coke Live Music, a wielkimi krokami zbliża się kolejna okazja do wspólnego świętowania. Rzecz jasna, mowa tu o darmowych koncertach legend – Jeru i M.O.P zagrają 5 września na łódzkiej ziemi. Obecność obowiązkowa dla wszystkich fanów rapu na najwyższym poziomie.

M.O.P to wbrew pozorom nie jest dla mnie skrót od Międzynarodowej Organizacji Pracy. M.O.P dla fana hip-hop’u to duet z Nowego Jorku, którego muzyka jest szorstka i brudna. Rap uliczny – najkrótszy opis tego co robi Billy Danze i Lil' Fame. Nie polecam tej marki na randkę z panną czy na prezent dla młodszej kuzynki. Od 1992 roku chłopaki robią swoje, nie tracąc jaj i nie idąc na kompromisy. Prawdziwości im nie odmówisz, salutuj!

Na pewno w repertuarze M.O.P nie zabraknie tych dwóch utworów, gdyż są to bez zbędnych sporów dwa największe klasyki ze strony Slap’a i William’a. Usłyszeć "Ante Up" na żywo? Bezcenne. Klasyczny sztos wyprodukowany przez Doktora Perioda pomimo prawie dziesięciu lat na karku, wciąż kopie i łamie kark. Na winylku nie mamy oryginału, ale nikt z tego powodu nie ma zamiaru płakać, gdyż remix także jest za***isty. Jakby mogłoby być inaczej, skoro pomogły tak zacne persony? Busta Rhymes, Tephlon oraz Remy Martin gwoli ścisłości. Nie mniej za***isty jest kawałek "Cold As Ice" – obstawiam, że zagrają go na końcu. W ogóle ten klasyk to fajny przykład na to, że można mieć przebój puszczany przez radia, jednocześnie nie schodząc z wcześniej obranej drogi. Szacunek. Podkład zrobił Fizzy Womack, wykorzystując sampel z dorobku Foreigner’a, a dokładniej z numeru o tytule... "Cold As Ice". Skurw*****two na mikrofonach, hardkor w warstwie instrumentalnej. MASH OUT POSSE – to jest to!

Aha, na samym końcu jest jeszcze numer o nazwie "Stress ya’ll". Prawie o nim zapomniałem. Wy natomiast nie zapominajcie, że 5 września widzimy się w Łodzi i razem zdzieramy gardła na koncertach, bo tak naprawdę ten post to reklama.

Method Man & Redman - Part II

2009-08-25T12:04:00.007+02:00

Zespół: Method Man & Redman
Tytuł: Part II
Format: singiel (12''), 33 RPM
Rok wydania: 2001
Wytwórnia: Def Jam Recordings
Gatunek: Hip-Hop

Strona A
1. Radio Edit
2. LP Version

Strona B
1. Instrumental
2. Acapella

Method Man zagrał najlepszy koncert na tegorocznym Kempie i co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Pieprzony showman, wiedział doskonale jak rozbujać publikę. Tłum oszalał, a ja byłem zachwycony tym co zobaczyłem i usłyszałem. Energia nie z tej planety, coś jakby przed koncertem Mef wypił kilka skrzynek Semtex’u (może stąd to opóźnienie?). Szkoda, że nie udało mi się znaleźć tego wariata nigdzie pośród Kempowiczów i przybić z nim piony. Szkoda, że DJ poprzedzający show zachęcił mnie do tego, by odejść spod samej sceny i ruszyć w stronę muru. A może to i lepiej? Widok tylu osób zakochanych w muzyce jest bezcenny. Wu-Tang Clan ain’t nuthing ta f’wit!

Myślę, że wszyscy palacze drzew znają opisywany utwór, jak i film "How High" doskonale. Świetna komedia wyreżyserowana przez pana Dylana odniosła spory sukces (tak zgaduję), i zgarnęła masę pozytywnych recenzji. Wcale się temu nie dziwię, gdyż naprawdę jest z czego się pośmiać. Chciałbym na studiach spotkać takich ziomków jak filmowy Silas i Jamal King. Jak nie znasz jeszcze tego dzieła to szoruj do sklepu po DVD. Podobno najlepiej się ogląda po spaleniu czegoś magicznego.

Kawałek, jak się zapewne dawno domyśliliście pochodzi ze ścieżki dźwiękowej. Oprócz głównych bohaterów, swoje pięć groszy do projektu dorzuciły takie osoby jak m.in. Hi-Tek, Jonell, B-Real (jest także w filmie), DJ Premier, Fred z Limp Bizkit, DMX, RZA, Pete Rock czy Mary J. Blige. Jak widać ładna obsada, choć nie mam pojęcia czy ten materiał ukazał się na naszym ukochanym wosku.

Luźny podkład wysmażył Erick Sermon. Luźny rap chłopaków świetnie wpasował się w ten bujający bit. Śpiewająca Toni Braxton dodaję uroku (sampel z "You’re Making Me High"), tak samo jak powtarzający się co jakiś czas okrzyk. Wersy zboczonego Red’a mówiące o wielkości jego narządów płciowych czy miłości do grubych kobiet śmieszą. Generalnie kawałek jest wiadomo o czym, i jakie jest jego główne przesłanie - let's get high. Gdyby Twoja impreza pomału zamieniała się w stypę to polecam położyć igłę na tym placku; ten szalony duet z pewnością rozkręci każdy melanż.

I jeszcze jedno – za rok widzimy się ponownie w Hradec Kralove.

Returners & Radio Rewers - Do You

2009-08-17T14:28:00.006+02:00

Zespół: Returners & Radio Rewers
Tytuł: Do You
Format: singiel (12''), 33 RPM
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: Asfalt Records
Gatunek: Hip-Hop

Strona A

1. Do You f. El Da Sensei, Skyzoo, King Magnetic (03:58)
2. Where You Gonna Hide? f. Reef The Lost Cauze, Pumpkinhead (03:27)
3. Whats Missin' f. Emilio Rojas, Kaze, Doujah Raze (04:06)

Strona B

1. Do You (instrumental) (03:47)
2. Where You Gonna Hide? (instrumental) (03:27)
3. Whats Missin' (instrumental) (04:05)
4. Returners Acapella Mix (01:30)

Podobno trzy jest magiczną liczbą, a więc po raz trzeci na naszym blogu gości płyta duetu Returners – mam nadzieję, że nie po raz ostatni. Zostałem zapewne zaczarowany za pomocą hip-hopowej różdżki, że znowu chcę o nich pisać. Druga pozycja z ich dyskografii, która chyba została słabiej przyjęta przez publikę niż "DPOHH". Podkreślam słowo chyba. Opisywana 12’’ to debiut jeśli chodzi o Radio Rewers na winylowym rynku, brawo! Znacie inne stacje radiowe, które mają swoje własne analogi?! Znacie inny polski zespół, który na jednym singlu zgarnia tylu ważnych gości? Konkurencji dziękujemy.

To co słyszę to fajne sample + mocne i bujające bębny – jest klasycznie. Polotu chłopakom nie brak, ale zdecydowanie przydałoby się więcej brudu. Znowu kark sam startuje w rytm werbli. Znowu słysząc robotę Little’a i Chwiałka chce się rapować. Magia, choć Harry Potter nie brał w nagraniach udziału. Z czego wiem w produkowaniu pomagał O.S.T.R, a w "Whats Missin’" bass dograł niejaki Znyku. Cuty jak zwykle na miejscu, zwiększają zajawkę. Też Cię czytelniku ciekawi jak zabrzmią te podkłady na żywo w Hradec Kralove? Wiesz kto ma ogień? 20 sierpnia masz być pod główną sceną o godzinie 19:45.

Wśród gości pojawiły się takie osoby jak Skyzoo, King Magnetic i Reef (też będzie na Kempie), Pumpkinhead, Emilio Rojas, Kaze, Doujah Raze i standardowo El Da Sensei. Wg mnie nikt z tego grona nie zawiódł, wszyscy zarapowali poprawnie; nie ma do czego się przyczepić. Nie spieprzyli roboty i za to propsy dla nich. Wiadomo – Skyzoo lepiej brzmi na bitach Premiera, a Magnetic zrobiłby większą rzeź, gdyby dostał coś mroczniejszego. Mimo to, nie ma co marudzić; jest wporządku. Fajnie, że obok weterana jak Pumpkinhead rapuje sobie kot pokroju Rojas’a. Całą obsadę 12’’ łączy jedno – godne reprezentowanie niezależnej, rapowej sceny. Sprawdź sam i miej pogląd, bo nikt tego za Ciebie nie zrobi.

Póki co to tyle ode mnie. Spadam na Kempa – też masz tam być!

El Da Sensei & The Returners - Got Fire

2009-08-11T18:47:00.008+02:00

Zespół: El Da Sensei & The Returners
Tytuł: Got Fire
Format: singiel (12''), 33 RPM
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: Asfalt Records
Gatunek: Hip-Hop

Strona A
A1 Introducin' (02:51)
A2 Got Fire f. Doujah Raze (03:41)
A3 Introducin' instrumental (02:49)
A4 Got Fire instrumental (03:41)

Strona B
B1 Hard To Find (02:51)
B2 Not That Way (04:42)
B3 Hard To Find instrumental (02:51)
B4 Returners acapella mix (01:24)

Jestem ignorantem, co gorsza świadomym, więc do dziś dnia nie sprawdziłem płyty "Global Takeover", która swoją drogą zgarnia dużo propsów tu i tam (czyli gdzie? - pytają czytelnicy). Powód prosty jak przepis na tosty – nie ma wydania winylowego. CD nie kupuję, bo szkoda hajsu – a mp3 nie ściągam, bo szkoda słuchu. Nie przeszkadza mi to jednak wcale w tym, by być fanem muzyki The Returners i szanować chłopów za cudowne nagrania. Wierzę też w to, że to właśnie Little i Chwiał (Chwiał i Little) w Hradec Kralove dadzą najlepsze koncerty z polskich reprezentantów, choć na stronie nie zaznaczyli ich różowym kolorem z wiadomych przyczyn. Może to i lepiej. Oczywiście, nie zrobią tego sami, ale o tym troszkę później – cierpliwości.

Nie zgadzam się, że bębny są płaskie jak biust kulturystyki. Nie zgadzam się, że bass jest zły jak prezydent. Nie, nie i jeszcze raz nie! Zacząłem mocno tak samo jak bohaterowie w introdukcji. Bity brzmią tłusto, klasycznie – z czego samplowano w "Got Fire", cholera? Słuchając produkcji nie ma czasu na ziewanie, tylko ciężki trening karkiem wchodzi w rachubę. Producenci trzecioligowi na forach kipią nienawiścią, a podkłady naturalną świeżością, chodź pierwszy przypomina troszkę dokonania Białego Domu z kraju PL (nie napisałem tego, bo złośliwie i paradoksalnie zabrzmiało). Zaaranżowane ładnie, naładowane energią także. Aha, i jeszcze jedno: cuty obecne? Obecne! Jedziemy dalej, świat jest nasz.

Historię The Artifacts znamy, debiut cenimy. Podobnie jak "The Unusual" wydane nakładem Fat Beats Records parę lat wstecz. Jeśli El Da Sensei na koncercie będzie nawijał z taką pasją jak na winylku, to nie mamy co się bać o mistrza ceremonii, gdyż ma ogień. Nie zawiedziesz się czytelniku, jeśli szukasz prawdziwości. Nie zawiedziesz się, jeśli szukasz solidnego rapu. Znajdziesz go. Jak ktoś się nasłuchał wspominanego już "The Unusual" to może go boleć trochę, że Sensei nawijał wtedy tak samo jak teraz - na odwrót raczej. Głos wewnętrzny mówi mi, żebym już kończył, bo znów się robię złośliwy i niedobry.

Kupujcie ten winyl, który jest dostępny wszędzie. Wpadajcie na koncert promujący "Global Takeover" w Hradec Kralove. Ja tam będę, a jak chcecie, żeby ekipa MyRecordCrate wpadła tam w większym składzie niż 2-3 osoby – to głosujcie na nas tutaj. Będziemy wdzięczni i będziemy pisać ładniejsze notki (i postawimy flachę każdemu).

Fajne osoby o Kempie

2009-08-09T21:56:00.069+02:00

11 dni zostało do rozpoczęcia festiwalu z atmosferą! Z tej okazji postanowiliśmy opublikować materiał w którym różne ciekawe osobistości odpowiedziały na trzy proste pytania. Nasi goście dali bardzo interesujące odpowiedzi. Zapraszamy do lektury!

DJ Chwiał (myspace.com/djchwialpoland)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Warto chodź raz w życiu zaznać niepowtarzalnej atmosfery wśród ludzi, którzy naprawdę jarają się hip-hopem. Możliwość zobaczenia tylu świetnych koncertów w ciągu trzech dni sprawia, że jest to impreza OBOWIĄZKOWA!

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Method Man.

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Hmm, Boot Camp Click całe zobaczyć na żywo to by było coś.

Kate Bee (myrecordcrate crew)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Dla atmosfery i koncertów. Kemp to jedno z nielicznych miejsc, gdzie można posłuchać zajebistych koncertów, spędzić aktywnie (bądź mniej aktywnie) czas i do tego poznać kupę ciekawych ludzi.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Ciężko powiedzieć... Jeśli musiałabym wybrać jednego artystę to chyba byłby to Killa Kela.

Jaką nazwę dopisałabyś do line-up'u gdybyś mogła?

To pytanie jest banalne. Od kilku lat odpowiedź pozostaje niezmienna - Aesop Rock. Gdyby dane było mi ujrzeć jego koncert i w dodatku przybić mu pjonę, następnego dnia świat mógłby się skończyć... chociaż...

Andrzej Orlof (hiphopkemp.pl)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Dlaczego? Ponieważ w moim mniemaniu Kemp to święto każdej osoby, dla której hip-hop to nie tylko pusta fraza. Jest to jedyne miejsce, kiedy moje serce się cieszy na widok tysięcy podobnych do mnie. Niesamowite wydarzenie, fantastyczny klimat i ludzie. Można poczuć się jak w domu, gdy wstajesz i zasypiasz przy dźwiękach muzyki, a wymarzone koncerty zaliczasz w ciągu jednego dnia. To wydarzenie, które można wspominać niemal codziennie oraz sprawia, że jest tym... najważniejszym każdego roku. Można tam poznać naprawdę masę nowych ludzi, porozmawiać z wykonawcami i przeżyć niezapomniane chwilę w towarzystwie wszystkich filarów kultury hip-hop.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Jest mnóstwo pozycji, na które czekam w tym roku, ale jeśli musiałbym wybrać to La Coka Nostra. Klimat grupy LCN to jeden z tych, przy których spędziłem wiele dni na rozkminianiu tekstów, recenzji, wywiadów i innych ciekawostek. Ich muzyka jeszcze na długo przed wydaniem "A Brand You Can Trust" trafiała do mnie w 100% procentach. Świetny debiut grupy owiany konkretnymi singlami plus klasyki pokroju "Jump Around" czy "Black Helicopters", nie zapominając jednocześnie o żywiołowym Ill Bill'u, daje gwarancje na fantastyczne show.

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Zapewne byłaby to francuska ekipa Psy 4 De La Rime. To co oni wyprawiają na koncertach to jest coś niesamowitego! Pamiętam show z Marsylii podczas ich trasy koncertowej z 2006 roku, za każdym razem gdy je oglądam ciarki po całym ciele mnie przechodzą... Psy 4 De La Rime to magicy sceny, polecam wszystkim zapoznać się z ich płytami!

Radek (Queen Size Records)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Jedyna tak duża impreza - festiwal, gdzie można spotkać tylu wspaniałych wykonawców. Oczywiście nie zapominając o Splash festiwalu, ale zdecydowanie łatwiej nam się dostać do Czech i taniej.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Ciężko wybrać jeden koncert. Na pewno Method Man, bo widziałem go na żywo i robi bardzo dobre show, i ma świetny kontakt z ludźmi. La Coka Nostrę widziałem również - dobre koncerty mają. Nie widziałem J-Live'a oraz Black Milk'a, więc tutaj ciekawość bierze górę. Polecam też Planet Asia oraz Camp Lo; no i resztę zespołów, których jest naprawdę dużo, a przede wszystkim namioty z DJ'ami.

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Hmmm, lista jest długa. Atmosphere, Common, Dilated Peoples, Erykah Badu, Gang Starr, Q-Tip, Percee P, Ugly Duckling, Tha Alkaholiks oraz MF Doom'a, którego jeszcze nie udało mi się zobaczyć.

Radek Miszczak (joytown.pl)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Bo to jedyna impreza w naszym zasięgu geograficznym, na której za przystępną cenę połączymy możliwość zobaczenia na żywo czołówki ambitnego hip-hopu, integrację z pozytywnymi ludźmi z całego kontynentu i beztroski klimat wakacji; dzięki takim akcentom jak zimne czeskie piwo, orzeźwiające jeziorka z plażami, czy możliwość legalnego jarania zioła. Wyjazd na Hip Hop Kemp to całkowite odcięcie się od wszystkich tematów dnia powszedniego na rzecz kilkudniowej frajdy z bycia częścią międzynarodowej społeczności fanów dobrego rapu i zabawy w promieniach słońca.

Te kilka dni ładują nam pozytywne baterie na cały rok, dlatego tak często ludzie wracają na Kempa i przez 12 miesięcy odliczają dni do kolejnej edycji Festiwalu z Atmosferą – właśnie dla tej wyjątkowej atmosfery przede wszystkim warto jechać do Hradca.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Devin the Dude – jeśli miałbym wskazać jakiegokolwiek wykonawcę z wszystkich gatunków muzycznych, na którego koncercie najbardziej mi zależy, Devin byłby w pierwszej trójce. Nie chodzi nawet o sam występ, a możliwość zobaczenia na żywo gościa, którego płyty znam na pamięć i który jako jedyny ze słuchanych przeze mnie twórców dostarcza tyle frajdy swoimi nagraniami – bo jest przy ich słuchaniu i śmiech, i refleksja, i totalne wyluzowanie się. Choć Devin nigdy nie osiągnął sławy pokroju Jay'a-Z czy 50 Centa, ma na całym świecie liczne grono takich psychofanów jak ja, które jest znacznie bardziej lojalne i zwarte, aniżeli słuchacze innych rap gwiazd. To być może infantylne, ale dla wielu z nas zjaranie z Devinem jointa to jak spełnienie marzenia z dzieciństwa (śmiech). Nie mogę się wręcz doczekać tego wielkiego święta – Devin na żywo!

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Przecież jest już tam Devin, jestem w pełni usatysfakcjonowany (śmiech). Brakuje mi w tym roku reprezentanta instrumentalnego, tudzież eksperymentalnego hip-hopu, jak podczas poprzednich edycji m.in. DJ Krush, Wax Tailor czy DJ Vadim. Ale lista didżejów na Hip Hop Kemp 2009 nie została jeszcze ogłoszona, więc kto wie!? A z takich mega marzeń to bardzo chciałbym zobaczyć na scenie kogoś z rodziny Native Tongues, jak chociażby A Tribe Called Quest, De La Soul czy nawet Mos Def. Jestem pewien, że to marzenie już niedługo się spełni.

DTC (index.zgora.pl)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Nigdzie indziej nie da się znaleźć takiej ogromnej liczby osób, których wiedza o hip-hopie nie ogranicza się do dwóch ostatnich płyt Dinala.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

J-Live i Method Man. Jay, bo nigdy nie widziałem go na żywo, a Meth bo widziałem go już na żywo i chętnie zobaczę go raz jeszcze.

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Public Enemy. Kemp trueschool'em stoi, ale legendarne składy takie jak PE zdecydowanie powinny pojawiać sie na takiej imprezie.

Tomek Gezela (mobilizacja.pl)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Warto poczuć klimat dużego festiwalu plenerowego. Jest to niepowtarzalne uczucie. Przy okazji można za jednym razem zobaczyć wielu doskonałych graczy światowego hip-hopu oraz poznać zajawkowiczów z innych krajów, co procentuje często wartościowymi znajomościami.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Naturalnie występ zespołu La Coka Nostra zapowiada się w tym roku najciekawiej. Ekipa ta jest kolaboracją takich postaci amerykańskiego hip-hopu jak Everlast, Ill Bill czy DJ Lethal. Każdy, kto słyszał ich płytę "A Brand You Can Trust" wie, że tej "marce można zaufać".

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Na pewno przydałby się obok Les Sages Poetes De La Rue jakiś silny reprezentant francuskiego rapu. Jak dla mnie doskonale mogłaby się wkomponować w konwencję festiwalu Keny Arkana, która znana jest ze swoich żywiołowych występów. Jeśli patrzeć pod tym kątem to na pewno dobrze rozruszałby tłum Gentleman, więc i jego chętnie bym zobaczył na Kempie.

Andrzej Cała (andrzejcala.blox.pl)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Po pierwsze dlatego, że to najfajniejsza impreza hip-hopowa, na jakiej miałem okazję (i to kilka razy) być. Świetny klimat, piękne czeskie miasteczko, atmosfera nader przyjazna, możliwość uczestniczenia przez kilka dni w takiej ilości koncertów i imprez towarzyszących, że wspomnień i wrażeń wystarczy na długo. W dodatku nie trzeba wielkich pieniędzy, żeby przez kilka dni świetnie się bawić. Jest w klimacie festiwalu coś takiego, że uzależnia. Na terenie imprezy możesz zupełnie przypadkiem spotkać jedzącego zapiekankę rapera swojej ulubionej grupy, z jakimś fajnym didżejem wypić browar, nikt nie odmówi Ci autografu czy zdjęcia. A w dodatku możesz kupić ciekawe płyty, koszulki, gadżety w nader przystępnych cenach.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Camp Lo - przez wzgląd na sentyment. "Coolie High", "Sparkle" i przede wszystkim "Luchini" na głównej scenie - to będzie miazga!

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Hmm, nie mam żadnej wątpliwości - A Tribe Called Quest w pełnym składzie! Nigdy nie miałem okazji widzieć ich na żywo, a to marzenie, które tkwi w głowie od ponad 10 lat. Niestety jak wszyscy wiedzą jest to raczej marzenie ściętej głowy, więc z takich realnych, hmm... Hieroglyphics w pełnym składzie! Wróć, miało być realne.

Wiesz co - w kontekście planowanego na jesień powrotu z nową płytą - Rakim! Nie spodziewam się, aby jego stawki przekraczały możliwości organizatorów, a dla publiczności Kempowej wizyta Boga byłaby z pewnością czymś wspaniałym. Wyobraź sobie taki koncert przekrojowy - płyty z Erikiem B., jego solówki, trochę gościnnych rzeczy. Wiele bym dał za taki występ.

Joanna Śmietanka (hiphopkemp.pl - koordynatorka mediów partnerskich)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Dla niepowtarzalnej atmosfery.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

U-N-I. Świetni, pełni dobrej energii, naturalnego luzu i pozytywnych wibracji.

Jaką nazwę dopisałabyś do line-up'u gdybyś mogła?

Jay-Z, bo Jay to Jay. Dałby dobry koncert, a chętnie zobaczyłabym zwłaszcza z ostatnim remixem "American Gangster" z trackami z Marvina Gaye'a.

Little (www.myspace.com/panlittle)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Na Kempa jechać warto dlatego, że jest to festiwal z zajebistą atmosferą, której nie uświadczysz na żadnym Openerze czy innym tego typu spędzie. Ludzie z całej Europy, których łączy hip-hop, czeski alkohol i dobra zabawa. Poza tym to okazja do zobaczenia w przeciągu paru dni mnóstwa zajebistych artystów - za nieduże pieniądze, jeżeli to dla kogoś jest ważne.

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Najbardziej czekam na koncerty La Coka Nostra, Termanology'ego i Method Man'a z racji tej, że wcześniej nie widziałem ich na żywo, a mają zajebisty koncertowy materiał, który z pewnością się sprawdzi.

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Ja dopisałbym coś typu Jedi Mind Tricks, AOTP, bądź Ev + Alchemist. Bardzo chciałbym zobaczyć, którąś z tych pozycji na żywo; zwłaszcza Jedi, którego jestem przeogromnym fanem.

Ten Typ Mes (myspace.com/mestentyp)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Bo Czesi mają dobre piwo i żarcie!

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Zdecydowanie na Devina! To geniusz. Nie żartuję.

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Dogg Pound! Grali w Warszawie ze Snoopem, ale marzy mi się cały, pełnoprawny show Daza i Kurupta.

Marc Hype (myspace.com/marchype)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Ponieważ jest to największy, najbardziej oryginalny festiwal hip-hopowy w Europie!

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Najbardziej wyczekuję naszego release party w sobotę, ale z pewnością zamierzam zobaczyć House of Pain wykonujące "Jump Around" na głównej scenie. To będzie cudowne!

Jaką nazwę dopisałbyś do line-up'u gdybyś mógł?

Big Daddy Kane. Wciąż jeden z najlepszych grających artystów. Powinieneś sprawdzić jego show z okazji dwudziestolecia na youtube'ie!

That Fucking Sara (myspace.com/thatfuckingsara)

Dlaczego warto jechać na Kempa?

Ponieważ jest fajny i przyjazny. Festiwal pełen hip-hopu z całego świata - generalnie festiwale są fajne, ponieważ ludzie nie robią chały - oni chcą zabaaaawy!

Na który z zapowiadanych koncertów czekasz najbardziej?

Hmm, przypuszczam że na Devina, ponieważ on jest szalenie zabawny.

Jaką nazwę dopisałabyś do line-up'u gdybyś mógła?

MC Lyte, ponieważ ona jest moją ulubioną raperką wszech czasów.

Za zdjęcia dziękujemy agencji Joytown.

Ill Bill - The Hour Of Reprisal

2009-07-23T22:50:00.011+02:00

Artysta: Ill Bill
Tytuł: The Hour of Reprisal
Format: 2LP (12''), 33 1/3 RPM
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: Uncle Howie / Fatbeats
Gatunek: Antysystemowy Rap Spiskowo-Apokaliptyczny

Strona A:
1. Babylon ft. Howard Jones of Killswitch Engage
2. Doomsday Was Written In An Alien Bible
3. Trust Nobody
4. A Bullet Never Lies ft. Vinnie Paz of Jedi Mind Tricks

Strona B:
1. White N*@#?r
2. My Uncle
3. Riya ft. HR & Darryl Jenifer of Bad Brains
4. War Is My Destiny ft. Max Cavalera & Immortal Technique

Strona C:
1. Society Is Brainwashed
2. This Is Who I Am
3. Too Young ft. HERO & Slaine of La Coka Nostra
4. Pain Gang ft. B-Real of Cypress Hill & Everlast of La Coka Nostra
5. U.B.S. (Unauthorized Biography of Slayer)

Strona D:
1. Coka Moshiach ft. Raekwon The Chef
2. The Most Dangerous Weapon Alive
3. Soap
4. I'm A Goon
5. Only Time Will Tell ft. Necro, Tech N9ne & Everlast of La Coka Nostra

Gdyby jeszcze rok temu ktoś mi powiedział, że będę dla przyjemności słuchał płyty jakkolwiek powiązanej z Necro i wściekłymi białasami od masek gazowych, to wyciągnąłbym mój miecz świetlny truskulowego Jedi i stanął do walki o honor. A dziś, w lecie odpalam album brata tego gościa na "N" i czuję w powietrzu gęstą zajawunię.

Nie była to miłość od pierwszego usłyszenia. "The Hour Of Reprisal" prezentuje charakterystyczne dla Braunsteinów dźwięki, które przy pierwszym odsłuchu nie rzucą na kolana fana soulfulowego brzmienia. Samplowanie gitarowych riffów nie jest obce hip-hopowi, ale chyba mało który producent tak bardzo lubuje się w wykorzystywaniu nagrań kapel metalowych ("Trust Nobody", "White Nigger"). Dla hip-hopowców lubiących czasem odwiedzić operę Cult Leader ma kawałki przywodzące na myśl produkcje Stoupe'a lub Snowgoons - bazujące na próbkach z orkiestry symfonicznej, czy jakiegoś chóru.

Numery klasycznie brzmiące (w sensie bardziej Pezet, niż Chopin - przyp. red.) też na tej płycie występują. "A Bullet Never Lies" (co za wejście gospodarza!!!) produkcji Lethala jest świetnym przykładem i wielka szkoda, że udział DJ'a House of Pain i Limp Bizkit zakończył się właśnie na czwartym tracku strony A. Premiera też mogłoby być więcej. I prawidłowość jest taka - Bill robi dużo lepsze bity do spółki z Sicknature, własne produkcje są w większości zbyt, pompatyczne (?), jak choćby "War Is My Destiny".

Liryka też jest specyficzna, ale dzięki Bogu nie musimy słuchać o wypruwaniu flaków, sado-maso i innych tematach dla dewiantów (na osłodę mają głupawy tytuł kawałka nr 2). Hardcore hip-hop, 3h - to najlepiej oddaje klimat rapu na drugim solo ex-członka Non Phixon. Narkotyki - check, przemoc - check, anarchizm - check. Umiar - też check, bo ciężkie zwrotki balansują utwór dedykowany córce (Bad Brainsi niestety pojęczeli w refrenie - przyp. red.), czy refleksje w "Too Young". Czasem mam wrażenie, że Ill Bill chce mi za dużo powiedzieć i nie mieści się w bicie, ale generalnie jego flow słucha się z przyjemnością, w przeciwieństwie do młodszego, trajkoczącego brata. Zaproszeni goście mogą irytować (Max Cavalera, Bad Brains), śmieszyć (Tech N9ne ze swoim "eep op ork ah ah"), ale przeważnie uatrakcyjniają obcowanie z "The Hour Of Reprisal".

Nabyłem ten album trochę z ciekawości, trochę dla draki, a z czasem okazał się być kawałem dobrego, ulicznego rapu. Warto czasem spróbować przełamać swoje uprzedzenia (sentencja tygodnia, Paulo Coelho wśród bloggerów).
Życzę tegorocznym kempowiczom, żeby Chory Bill zagrał jakieś solowe petardy, w przerwie między petardami LCN. I z góry zazdroszczę.

PS. Wewnątrz są wszystkie teksty oprócz "White Nigger" i "My Uncle", trochę skucha...

Wu-Tang Clan - Enter The Wu-Tang (36 Chambers)

2009-07-20T14:38:00.013+02:00

Zespół: Wu-Tang Clan
Tytuł: Enter The Wu-Tang (36 Chambers)
Format: LP (12''), 33 RPM
Rok wydania: 1993
Wytwórnia: Loud Records
Gatunek: Rap

Strona A (Shaolin Sword)
Bring Da Ruckus
Shame On A Nigga
Clan In Da Front
Wu-Tang: 7th Chamber
Can It Be All So Simple
Protect Ya Neck
Intermission

Strona B (Wu-Tang Sword)
Da Mystery Of Chessboxin
Wu-Tang Clan Ain't Nuthing Ta F'Wit
C.R.E.A.M
Method Man
Tearz
Wu-Tang: 7th Chamber - Part II
Conclusion

9 listopad roku 1993 to bardzo ważna data w dziejach hip-hopu, muzyki i świata. Od tamtej pory zmieniło się wszystko, bo do gry przystąpił skład nie z tej Ziemi – Wu-Tang Clan. Pomysł powstał w głowie Geniusa, i w głowie Russella. Do ekipy dołączyli Roberta, i zaczęli poszukiwać kolejnych członków. Poszukiwania zakończyły się powodzeniem, gdyż do składu doszły takie osoby jak Ghostface, Rebel INS, Method Man, Rae i U-God. Warto dodać, ze pierwsza trójka (tzw. założycielska) jest rodziną. Podczas mistycznych zebrań postanowiono zrobić zrzutę na pierwszy sprzęt i wydanie singla. Każdy z ekipy dał po 100 dolarów i tak to się zaczęło. Na pierwszy ogień krytyki poleciał utwór "Protect Ya Neck". Krytyki? Singiel chwycił od razu i dwa dni później cały Nowy Jork mówił o zespole na "W" i jego charyzmatycznych członkach. Chwilę później podpisali kontrakt z Loud, i wydali klasyczny debiut. Boom!

Niesamowite zderzenie osobowości. Niektóre źródła podają, że w pierwotnym składzie było 9 członków, ale na okładce mamy wypisanych tylko 8. Nie wzięto pod uwagę Mastera Killer’a (Masta Killa), choć rapuję on w numerze "Da Mystery Of Chessboxin", który został nawet wypuszczony jako singiel, jako trzeci. Mózgiem operacji oczywiście jest Prince Rakeem, czyli RZA. To on wykreował brudne i szorstkie brzmienie grupy. Mocne bębny, minimalistyczne sample, cytaty z jakichś dziwnych filmów – tak, to są rzeczy kojarzone z Robertem (prawdziwe imię). Kolejną ważną postacią, i chyba najbardziej wyróżniającą się w tamtym czasie, jest Method ("it's the Method Man for short Mr. Meth"). Dostał on tutaj solowy numer do którego powstał pierwszy klip Wu-Tang Clanu. Dzięki wrodzonej charyzmie przez wielu słuchaczy został uznany za najważniejszą postać w zespole. Swoją pozycję rok później umocnił solowym albumem wydanym w Def Jam o tytule "Tical" – jego niezwykły talent będą mogli sprawdzić na żywo wszyscy tegoroczni Kempowicze; rekomenduję. U-God to przede wszystkim dzikie flow i głos przypominający bass. Rebel INS, czyli Inspectah Deck to raper, który jest zbyt mało doceniany imo ("Inspector Deck's on the set/ the rebel, I make more noise than heavy metal"). Raekwon w pełni skrzydła rozwinął dopiero na "OB4CL", gdzie ważną rolę odegrał również GhostFace. Najbardziej kontrowersyjną i szaloną personą wydaje się być w tym zestawieniu, świętej pamięci – Ol’ Dirty Bastard. Jego luzackie podejście do życia może przerażać, ale zwariowany styl rapowania budzi zachwyt każdego słuchacza. GZA wymieniony z tyłu okładki na końcu, to kolejna, wg mnie, bardzo niedoceniana postać. W sumie jemu chyba nigdy nie zależało na zbyt dużej grupie słuchaczy.

Klimat jest tajemniczy, chory. Tej płyty najlepiej słucha się w nocy w otoczeniu świec; najlepiej po gramie. Całość jest tak brudna, że chyba była nagrywana w piwnicy pełnej szczurów i kurzu, na sprzęcie mającym z 30-lat i ledwo nadającym się do użytku, który po skończeniu sesji został od razu wy****ny na śmietnik. Jest agresywnie – to nie jest płyta dla słuchaczy cukierkowego rapu. W tle przewijają się fragmenty filmów kung-fu, i te dziwne skity, i ogólny chaos zewsząd. Rap bliski ulicom i wszystkim szaleńcom. Gdybym robił film opowiadający o losach zakładu psychiatrycznego to pewnie rozpatrywałbym kandydaturę Prince’a na stanowisko głównego producenta muzycznego. Dla młodszych słuchaczy zaczynających przygodę z rapem płyta ta może być zbyt ciężkostrawna, ale znać trzeba koniecznie, bo klasyk pełną gębą. Styl artystów zainspirowanych mnichami z klasztoru Shaolin powinien znać każdy fan ambitnej muzyki, tak to widzę.

Większość produkcji, jak już wspomniałem albo nie, zawdzięczamy panu Bobby’iemu. W niektórych momentach pomogli: 4th Disciple, Ol' Dirty czy Method. W procesie samplingu wykorzystano m.in. film "Shaolin & Wu Tang", "Ten Tigers From Kwangtung". Bardziej wyćwiczone ucho wyłapię też dźwięki z dorobku takich artystów jak Labi Siffre, Zapp Band czy Sly & The Family Stone. Myślę, że RZA odebrałby to jako komplement, gdybym nazwał jego robotę dobrym syfem. Oprócz mocnych bębnów, minimalizmu, kosmicznych sampli, przeszkadzajek czy motywów azjatyckich, mamy tutaj też sample soul’owe. Bardzo często nasz producent sięga po krótkie partie pianinka – dość ważna cecha jego stylu. Poza tym, RZA rozpoczyna album wokalnie – to on jako pierwszy krzyczy "bring da motherfuckin ruckus". Wszyscy rapują tak jakby mieli zamiar zabijać za pomocą swoich samurajskich mieczy. Teksty są mocne, hardcore’owe wręcz – wu-tang banger, 36 styles of danger. W tekstach jest pełno przechwałek, celnych punchline’ów czy niebanalnych metafor. Chłopy są wiarygodne, czuć ich związek z ulicznym życiem – tak samo jak specyficzną chemię, między Raekwon’em, a Ghost’em w "Can It Be All So Simple". Gadka jest surowa jak cała reszta; na Kempie chciałbym zaśpiewać razem z Methodem refren "C.R.E.A.M" ("cash rules everything around me/C.R.E.A.M./get the money, dollar, dollar, bill y’aauhhauhhhhll") albo lepiej zarapować z nim cały utwór "Method Man" ("hey, u, get off my cloud/ u don’t know me & u don’t know my style/who be gettin flam when they come to a jam?...").

Wpadajcie na Kempa, żebyśmy wszyscy razem to zarapowali; prośba. Pod spodem macie pierwszy klip z obozu Wu-Tang, rzecz jasna powstał do numeru przed chwilą opisywanego (chyba zresztą już o tym mówiłem, ta skleroza). Fakt ten, chyba jasno pokazuje jak wysoką pozycję w hierarchii zajmuje Method. A teraz oglądamy teledysk:

Wu-Tang Clan Ain’t Nuthing Ta F’Wit!

Diana Ross - Chain Reaction

2009-07-19T14:06:00.008+02:00

Artystka: Diana Ross
Tytuł: Chain Reaction
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 1985
Wytwórnia: Capitol Records / EMI
Gatunek: Disco, Soul

Strona A
Chain Reaction

Strona B
More And More

Za oknem jest nieciekawie, a pozostali członkowie gangu MyRecordCrate lenią się, więc postanowiłem napisać notkę. W dzisiejszym odcinku naszego winylowego show, ponownie Diana Ross. Zapewne za chwilę jakiś anonim napiszę, że to żenada, bo nie kupiłem tej 7’’ w roku 1985 jak się ukazała ( i jak jeszcze mnie nie było na świecie) tylko parę lat temu, ale w sumie trzeba to olać. Fajnie chyba jest mieć wszystkie single od Diany w domu. Szpan, choć z tyłu nie ma loga Motown (poszło o pieniądze, choć kilka lat później pani Ross wróci do tego kolosa).

Zacznijmy od okładki, po której nie wolno oceniać zawartości placka, ale z powodu której winylek można nabyć. Czarne tło i piękna Diana. Generalnie chciałbym mieć zdjęcie z okładki w formie plakatu; bez wątpienia powiesiłbym go w swoim, małym kwadracie. Jeśli ktoś znajdzie takowy gdziekolwiek w sieci, to może dać mi cynk i ja pewnie postaram się go nabyć, bo jaram się bardzo mocno. Pozdrawiam autora (a może autorów?) zdjęcia - świetna robota. Jest jeszcze jedna wersja okładki, którą widziałem – z napisem "Diana Ross" zamiast "Ross". Ot, taka ciekawostka.

Nie mam zamiaru rozpisywać się na temat biografii, gdyż nie jest to 3-ligowa wokalistka, o której słyszało 20 osób, i która wydała jedną 12’’, i zagrała w życiu 3 koncerty na swoim osiedlu. Czyż nie tak? Jedna notka o tej damie już była, zaczęliśmy od największego przeboju, czyli "Upside Down". Teraz ruszamy 5 lat do przodu i zatrzymujemy się na singlu "Chain Reaction".

Stop.

Kawałek jest słodki jak tort urodzinowy. Pochodzi z albumu "Eaten Alive" i został puszczony w obieg w roku 1985. Wyprodukowane przez Bee Gees, którzy pomogli także wokalnie – ich podśpiewywania słychać w tle. Diana rozpływa się o głupotkach, czy tam o miłości, jak kto woli i robi to tak uroczo, że... sam nie wiem. Klasyk, wielki przebój na Wyspach – w Stanach nie zdobył nawet w połowie takiej popularności, nie rozumiem tego w sumie. Utwór wielokrotnie remixowany, samplowany m.in. przez Lily Allen ("Fuck U"). W roku 1986 znalezienie klubu w Wielkiej Brytanii, gdzie nie grali tego hitu, było niemożliwe. Nie dziwie się, buja jak lowrider. Jakby tego było mało to na stronie B jest zamieszczony kawałek "More & More". Też z tego samego LP, ten sam rok – z producentów pozostał tylko B. Gibb. Zmienił się klimat – już nie jest dyskotekowo; mamy tutaj balladę, czyli nastrojowe pianinko i głos bohaterki. Jest romantycznie – gdyby to do mnie kierowała słowa "I need you more and more", zjawiłbym się pod jej rezydencją jeszcze dzisiaj. Kocham ją.

Ostatni raz Diana znalazła się w studiu, by coś tam porobić na album "I Love You". Od roku 2006 żadnych nowych nagrań nie znam, szkoda.

"Eaten Alive" to fajny long play. Teledysk też lubię:

Sugarhill Gang - Rapper's Delight

2009-07-13T11:46:00.011+02:00

Zespół: Sugarhill Gang
Tytuł: Rapper's Delight
Format: singiel (12''), 45 RPM
Rok wydania: 1979
Wytwórnia: Sugar Hill Records / Metronome (wydanie niemieckie)
Gatunek: Hip-Hop

Strona A
Rapper's Delight (15 min. version)

Strona B
Rapper's Delight (6.30 min. version)

Śmieszy mnie jak czasami młodsi ode mnie nazywają starą szkołą płyty z roku 1996 i dalej. Faktycznie, dla nich te projekty mogą być już stare, ale w porównaniu z raperami z Sugarhill Gang ich staż wypada po prostu kiepsko. Nagrane i wydane w roku 1979 – to jest k***a old school!

Napis "Super Disco Sound Single" może troszkę odstraszać rapowych konserwatystów. Chyba. Poza tym dodatek "Special Disco-Version" i mikrofon z otwartą japą. Na tylnej części okładki zamieszczono tekst krótszej wersji, bo trzeba wiedzieć, że na 12’’ są dwie – pełna trwająca aż 15 minut (!) i ta krótsza o 8:30 (głupio wygląda placek prawie cały pusty). Prędkość 45, ale zanim zaczniemy opis kawałka to jeszcze kilka słów o samym zespole. Naprawdę tylko kilka.

A więc (oprócz tego, że nie zaczyna się zdania od "a więc") Sugarhill Gang stworzyły trzy osobniki: Wonder Mike, Master Gee i Big Bank Hank. Zespół jest powszechnie znany jako autorzy pierwszego rapowego nagrania – oficjalnie, bo nieoficjalnie pierwsza była funkowa grupa FatBack Band, która wspólnie z panem o ksywie King Tim III nagrała numer rap wcześniej albo o tydzień, albo o 3 miesiące. Sugar został powołany przez Sylvię Robinson i jej męża. Sylvia to prezenterka radiowa, właścicielka wytwórni Sugar Hill Records oraz jak podają niektóre źródła – producentka i piosenkarka. Nagranie "Rapper’s Delight" bez wątpienia jest pierwszym numerem nagranym przez raperów, który dostał złoto. Podkład został zagrany (!) przez muzyków związanych z labelem pani Robinson – ukrywających się pod nazwą Positive Force, i z założenia miał przypominać to co robią DJ’e podczas imprez (break’i i te sprawy). Chłopy z PF oparli beat na motywie z utworu "Good Times" zespołu Chic (o czym zresztą informuję nas tył okładki i o co kłócono się długi czas w sądach). Tekstowo mamy tutaj zbiór prostych rymów i imprezowych okrzyków, wiele zwrotów przeszło już do klasyki gatunku ("now what you hear is not a test" przykładowo). Rap na domówki, rap do zabawy – to jeszcze nie czas na poważne przesłania w tym nurcie. Znać wypada, choć niektórzy mogą czuć się urażeni prostotą tego singla.

Michael Jackson - Another Part Of Me

2009-07-04T13:57:00.006+02:00

Artysta: Michael Jackson
Tytuł: Another Part Of Me
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 1988
Wytwórnia: Epic
Gatunek: Funk, R&B

Strona A
1. Another Part Of Me

Strona B
1. Instrumental

Świat za*****ala; ja już przestałem płakać przy słuchaniu Michael’a, a w mediach wciąż o królu głośno. Głupio, by było kończyć na jednym singlu, czy nie tak? Dla mnie śmierć Jacksona to był prawdziwy cios w podbródek, i choć nie pojadę na pogrzeb to mam zamiar jeszcze trochę powspominać o zmarłym mistrzu na łamach strony (ładnie napisałem). Słońce za oknem i okres wakacji może nie sprzyjają specjalnie melancholijnym refleksjom, ale mimo wszystko spróbujmy. Oczywiście nie będzie tu biografii, bo to temat przewałkowany w ostatnich dniach strasznie – skupmy się na nagraniu "Another Part Of Me". Został on wybrany po długim namyśle i specjalnej naradzie zarządu MyRecordCrate, który swoją siedzibę mą na ulicy Winylowej 33/45 na planecie znanej tylko wtajemniczonym, której kosmolodzy nie odkryją jeszcze długo. Bang!

Prawda jest taka, i prawda jest jedna – Quincy Jones wyprodukował tzw. petardę (bum!). Zaczyna się grzecznie i niewinnie, ale po 8 sekundach nasze uszy atakowane są przez mocne i szybkie bębny, z agresywnym werblem na czele, który jest niczym dowódca kilkutysięcznej armii + pięknie zagrany bass, dodający całości niesamowitego uroku + ta gitarka (brawo Steve, oj brawo!), w której zakochałby się nawet Prince. Całość została fajnie zaaranżowana, nie jest to 4-taktowy loop jak w niektórych rapowych szlagierach. Podkład ma w sobie tyle energii, co Yarah Bravo (i jest piękny jak ona, uroczy jak ona, buziaki dla tej pani!), albo nawet i więcej. W produkcji usłyszymy brzmienie syntezatorów, i smyczków.... Jest funkowo, jest odlotowo – chciałoby się rzec. Głos Majkela sprawia, że mam ciarki na plecach. Śpiewa momentami jakby łkał, ale i tak robię "łał", gdy to słyszę. Śpiewa całym sobą, wkłada w wokal serce (głupia przenośnia). Na koncertach musiał robić piorunujące wrażenie (na żadnym nie byłem, a Youtube to nie to samo co uczestniczenie w takim wydarzeniu, prawda?). Pozytywny jest ten numer, przepełniony miłością – takiego Jacksona świat lubił najbardziej, chyba.

"Another Part Of Me" taken from MJ’s LP "Bad", ukazał się także na kasecie oraz CD – informuję nas tył okładki. Utwór ten pojawił się po raz pierwszy w filmie "Kapitan Świt" (oryginalny tytuł "Captain EO"), gdzie artysta był głównym bohaterem (znaczy podkładał głos, bo to chyba bajka). Filmu nie oglądałem, ale zapewne był spoko.

A oto obrazek:

Metro / Guilty Simpson / DJ Twister - Acquired Taste

2009-07-02T15:49:00.009+02:00

Artysta: Metro
Tytuł: Acquired Taste feat. Guilty Simpson & DJ Twister
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Queen Size Records
Gatunek: Hip Hop

Strona A
Vocal

Strona B
Instrumental

Mam! Pierwsza odsłona nowego projektu Metra (mogę odmieniać?), przy którym producenta wspiera młoda polska wytwórnia Queen Size, jest na moim talerzu. Brzmienie nowego materiału dla znających wcześniejsze dokonania rodzimego bitmejkera nie będzie zaskoczeniem. Największą niespodzianką, a dla mnie nawet prezentem, była ksywka widniejąca tym razem obok słowa "Metro" - Guilty Simpson.

Konsekwencja, z jaką brzeski producent zmierza swoją muzyczną ścieżką jest godna największych propsów. Dbałość o hiphopową tradycję (każdy autorski projekt ukazywał się dotychczas na winylu) i surowe brzmienie inspirowane dokonaniami ikon Stones Throw to te cechy, które towarzyszą poczynaniom Metra niezmiennie od debiutu. Aż w końcu nadszedł czas na współpracę z czołową postacią amerykańskiego podziemnego rapu ostatnich kilku lat - reprezentantem Detroit, a jednocześnie stajni Peanut Butter Wolfa.

Nie usłyszymy tu życiowych prawd, historii z getta też nie. Guilty nie jest tak gorzki, jak na "Ode To The Ghetto", co słychać i w dość dynamicznym jak na niego flow, i w linijkach. Lirycznie Simpson znajduje się tu gdzieś pomiędzy "Jungle Love" a "Get Bitches" - suto kładzie bragga na bit i chce za to hajsu, znasz slogan.
Co przygotował szef kuchni? Pulsujący bas i brudne bębny okraszone krótkim samplem jakiejś gitarki (to gitarka?). Bit buja karkiem jakby Madlib z czasów Lootpack sieknął Jadakissowi "The Champ Is Here" zamiast Green Lanterna. Wyobraźnia działa? No to jeszcze punktualne cuty Twistera w stylu "pozwólcie, że przedstawię wam..." i macie truskulowe żarcie.

Szkoda tylko, że niespełna trzema minutami nijak nie da rady się najeść i kiedy talerz przestaje się kręcić pozostaje niedosyt. Queen Size (czy nazwa ma związek z wielkością dziurki w placku?) i Metro narobili tym wydawnictwem smaku na kolejne 6 siódemek - przyklaskujemy i poklepujemy chłopaków po ramieniu za inicjatywę. Siódemki Metra - zbierz je wszystkie!

(Uwaga. Autorzy bloga nie ponoszą odpowiedzialności za brak funduszy na kino z kobietą, czy kwiaty dla mamy spowodowany skompletowaniem całej serii od Metro/Queen Size Records.)