pvc is a hell of a drug

Graf Cratedigger - 12 Beats Sound vol 1.7 [2011]

2011-07-17T20:30:00.004+02:00

Artysta: Graf Cratedigger
Tytuł: 12 Beats Sound vol 1.7
Gatunek: Rap / Instrumentale
Format: Wosk na kompakcie
Rok: 2011
Wytwórnia: Queen Size Records

Side 1

Track 1
...
Track 12

Kiedyś jadąc samochodem wymyśliłem taką grę, że zgadujesz producenta nagrania. Obserwacja była jedna: o ile na płytach ze Stanów udawało mi sie nawet wygrać z odtwarzaczem to na płytach artystów znad Wisły było już gorzej. Może ja sie nie znam ale jeden musi przyznać, że na rodzimych produkcjach o oryginalność trudniej.

Call me old fashioned ale producent, bitorób, nazwij jak chcesz, pownien być rozpoznawalny, tak jak rozpoznajesz Mc po głosie, flow i wersach. Charakterystyczne brzmienie to nie tylko kwestia wydania 3-4 klocków na mpc2500 lecz bardziej wiedzy i pewnej etyki pracy (strict fair, kick - snare).

Ok, ale co to ma do Grafa? Otóż Graf brzmi jak... Graf.
Dzięki bezkompromisowemu podeściu do produkcji już na samym początku swojej drogi jako beatmaker potrafił umieścić w swoich podkładach ten charakterystyczy pierwiastek dzięki któremu wiesz kto zrobił beat nie patrząc na okładkę. Brzmienie, które prezentuje na 12 Beats Sound oddaje ducha lat 90 do tego stopnia, że za każdym odsłuchem miałem wrażenie, że zaraz na bit wejdzie młody Q-tip albo O.C. .Brudne i zakurzone brzmienie 12-bitowego samplera sprawiają, że masz wrażenie, że nie leci to z cd tylko z wosku, całości smaczku dodaje charakterystyczny szum który tak lubimy.

Jeśli chodzi o konkretne kawałki to ja przynajmniej nie mam jakiegoś faworyta, całość jest do przyjęcia na jeden raz a odpowiednio wyważona długość ścieżek oraz ciekawe i klimatyczne aranże nie pozwalają się nudzić.

Płyta wyszła pod szyldem zaprzyjaźnionej z blogiem ekipy Queen Size Records w ilości 100 egzemplarzy.

Poniżej promomix i jak to zostało wydane (a wydane zostało przepięknie, no i kolejna płyta z logo naszego blogasa, hej ho!)

Echinacea na wosku !

2011-05-23T20:50:00.003+02:00

Blog troche stanął w miejscu wiec pozwole sobie na małą prywate.

Album ten został wydany w formie picture sleeve'a, czyli z kolorową okładką. Na wersji winylowej znajdują się następujące utwory:

Strona A

1. Mały świat wita nas (prod. Kixnare)

2. Miejski kwiat (feat. Proceente) (prod. Kixnare)

3. Złodziej wersów (prod. Kixnare)

4. Historie z sąsiedztwa (feat. DJ Kebs) (prod. Roux Spana)

Strona B

1. Upadek (feat. DJ Kebs) (prod. Kixnare)

2. Nieuchwytni (prod. Kixnare)

3. Spacer (feat. O.S.T.R., DJ Kebs) (prod. Kixnare)

4. Dobranoc (feat. Eldo) (prod. Kixnare)

Koszt płyty to 50 zł + koszty wysyłki. Można ją zamawiać wypełniając formularz pod adresem http://deliciouswaxrecords.com/echinacea . Do sprzedaży trafi jedynie 200 sztuk.

Zapraszamy na oficjalny profil naszej wytwórni na Facebook'u, tylko tam znajdziesz najświeższe informacje. http://www.facebook.com/deliciouswax

Daniel Drumz - Daniel Drumz EP

2011-03-16T16:15:00.002+01:00

Wykonawca : Daniel Drumz

Tytuł: Daniel Drumz EP

Format: 10’’, 33/45 RPM

Wytwórnia: U Know Me Records

Rok Wydania: 2011

Strona A:

1. Lay Low On The Treble

2. Walking Into Sunshine

Strona B:

1. If You Want Me, Say It (Daniel Drumz Re- Edit)

Drumz zawsze kojarzył mi się ze wszystkim, co dobre. Począwszy od momentu, kiedy dorwałem Inna Caribbean Stylee! (kojarzycie Tuse z Gdańska? Oprawy graficzne, które robił były nie do pokonania!), poprzez obie części Electric Relaxation, Music fo Night People, projekt Mako Boko (rewelacja!), skrecze dla Eldo itd. No właśnie… chyba nie tylko ja przypiąłem Danielowi łatkę Dj’a i przeoczyłem jego dokonania jako producenta (prawdę mówiąc pamiętam tylko zgrabny remix E. Badu i I’m in Love dla Eldo, było ich więcej?)

Daniel Drumz EP cenię bardzo, z powodów przeróżnych: mój pierwszy biały wosk, pierwsza 10’ i pierwsza winylowa pozycja z katalogu U Know Me Records, która wyrasta na najciekawszą wytwórnie w Polsce i ma plany wydawnicze, których niecierpliwie wypatruję (patrz m.in. tu). Głownie jednak dlatego, że niezmiernie jaram się zawartością. Drumz zaserwował nam porcję solidnych kąsków muzycznych. Muszę przyznać, że smakują mi wybornie, jednak się nie najadłem i czekam na dokładkę.

Olbrzymi szacunek należy się Drumzowi za jego talent i umiejętność budowania napięcia w każdym z poszczególnych tracków. To jakby wędrówka, na której co moment napotykasz coś nowego. Walking Into Sunshine to parkietowy faworyt bądź właśnie mistrzowski soundtrack do poruszania się po nieznanym miejscu, najlepiej centrum multikulturowej aglomeracji. Lay Low On The Treble zachwyca bogactwem dyskretnych elementów, które składając się na kompletną całość, pobudzają najdalsze rejony naszego mózgu. Edit If You Want Me, Say It natomiast skłania do refleksji i zaprasza w sentymentalną podróż w głąb siebie.

Wybaczcie, jeśli zapachniało Wam patosem, jednak, jak to powiedział ostatnio mój człowiek Piotr, muzyki należy słuchać, a nie przesłuchiwać. EP Drumza zdecydowania zasługuję na to, żeby wsłuchać się w jej treść.

P.S. Wstawiłbym Wam video preview do Walking Into Sunshine , ale nic chuj nie wiem jak to się robi. Sprawdźcie sami:)

J***ć Tytuł

2011-02-22T14:46:00.004+01:00

Okazuje się, że pamiętam hasło do bloga, więc mogę równie dobrze coś napisać skoro wszystkim innym zabrano alfabety. Bez zbędnych wstępów przedstawiam subiektywną listę dziesięciu rapowych płyt ubiegłego roku, na które powinieneś wydać swoje ostatnie pieniądze. Niektóre są tak dobre, że powinieneś nabyć ze dwie ich kopie. So nice, you have to buy em twice.

Co? Na zdjęciu jest jedynie dziewięć pozycji? To dlatego, że nie dostałem jeszcze 'How I Got Over' oraz 'Nineteen Ninety Now'. A, że nie mogę wstawić obu, to wybieram ponownie "My Beautiful Dark Twisted Fantasy', bo mam dwie kopie. Tak, ten album jest aż tak dobry. Przy pierwszych odsłuchach byłem zły na Kanyego i jego narastającą złość, stał się turbo bezczelny i chamski, wolałem go w przebraniu niedźwiedzia no homo z "College Dropout', ładne życie i te sprawy. Dzisiaj ma moc by zrobić twoje życie ekscytującym, no cóż, też bym tak chciał i ty też byś tak chciał. Na dzisiaj mój numer jeden roku 2010, 2011 i 2017.

Lubię tabelki ale tych albumów nie będę układał w ranking, wyrządziłbym krzywdę autorom. Każdy z tych albumów miał swój czas. W styczniu pokochałem 'In Search Of Stoney Jackson', gdzie Madlib do spółki z szaleńcami z Strong Arm Steady zapewnili mi moc piekielnej rozrywki w te zimowe niekończące się dojazdy do roboe. Zimna, zimowa płyta wprost z orbit Saturna. 'Medicine Show No.1' to dla mnie póki co najlepsza płyta Guilty Simpsona ale to dlatego, że znałem większość tekstów i na nowo przyswajać musiałem tylko chore podkłady Madliba, te interpretacje są dla mnie cenniejsze pod każdym względem. Nottza to pamiętam z 'Please Don't Go' Terma, gdzie popełnił najlepszy bit kiedykolwiek zrobiony, jeśli by włączyć ten numer teraz. Nie chce mi się o tym pisać więc wkleję jakiś cytat z forum ślizgu:

nie wiem co ja sobie myślałem sprawdzając to dopiero jakiś tydzień temu. już sama joy denalane, którą kocham powinna mi nakazać. 'blast that' - geniusz. w głowie mam jedynie 'liquid swords', jeśli chodzi o melodyjki, których nie zapomnę nigdy. dalej lećmy, żeby daleko nie szukać 'fair warning' to samo. więcej nie piszę, osłuchuję się ale jestem na łopatkach, co zrobił za podkłady nottz a wiedziałem, że jest najlepszy bo przecież słyszałem 'please don't go' czy jak to tam terma, które to jest najlepszym bitem jaki w życiu wtedy słyszałem. muzyczny mount everest tego roku, wymieniają się chorągiewkami z black milkiem wybornie. gościnne występy na plus, royce i snoop w jednym numerze, unbelievable.. joy, joy denalane, jak długo jeszcze. mayer się wpasował w sampel też elegancko, bilal. KARDINAL na jednym tracku z phonte. śmieszny ten kawałek 'a dream come true'. ej nottz niby średniawka raper ale zjada nawet reno :> niby kilka razy przesłuchałem dopiero bo zatrzymuję się na 'blast that' i nie idę dalej tylko w kółko ale jest bardzo dobrze, za dobrze.

I jeszcze jeden:

black milk zaprojektował muzycznego robota, ogromnego molocha który niszczy aranżacjami wielkie metropolie, bębny wybijają szyby z okien stupiętrowców, sample rozpierdalają autostrady a ludzie składają mu ofiary z dzieci, tak to brzmi, do tego jest najlepszym raperem, chociaż jak opowiada o tym, że proof zginął to brakuje mu w tym gracji eminema, flow jest ciągle jedno, świetne ale jedno no i dlatego nie potrafi przekazać uczuć dobitnie, co z tego jednak skoro ten daru jones zniszczył i jak ktoś z was pisze, że to już wszystko było to włos mi się jeży na głowie, jeszcze ten tytuł dla zmyłki i nie dla zmyłki, stawiam stówę, że black milk zostaje od teraz ulubionym producentem waszych ulubionych producentów, magia
najlepsze jest to, że słyszę west coast i rock na jednej stronie winyla, gdzie jest 'gospel psychodelic rock' i NIE JEST TO TEN NUMER, pomóżcie na czyją melodię jest piszczała w 'warning (keep bouncing)' bo męczy mnie to

Nadal nie kojarzę skąd ta melodyjka. Czekam na odpowiedź.
Jeśli nie stać was by kupić te wszystkie płyty, powinniście sobie sprawić "Gutter Water', serio. Podejrzewam, że dobra sprzedaż zrobiła by im tylko dobrze.

sam nie wierzę ale jaram się nawet rapem alchemista tu, nieźle mają poturbowane w głowie ale udało się zrobić album z przepięknym klimatem, wchodzi od początku do końca bez bólu i skipów, na obecną chwilę wrzucam w tabelkę do top 5 roku, dodatkowo mają najlepsze wideoklipy http://www.youtube.com/watch?v=jmGkVBfz_RI dokładne takiego czegoś oczekuję od 'niezależnego' rapu

Waszymi dolarami nie pogardził by zapewne również Nas, także nie pozwólcie by Kelis oskubała go do cna. Przesympatyczny album z Damianem Marleyem to było to na co czekałem biorąc pod uwagę fakt, że Nasir kompletnie nie potrafi sobie dobierać podkładów muzycznych. Z tego co wyczytałem to i tak wyszedł plastik ale słucha się tego zajebiście kurwa i jest Wayne gościnnie.
Na koniec dwie perełki: 'Recovery' i '16 Pieces'. Ciężko mi cokolwiek napisać o albumie francuzów bo nie rozumiem nic a nic z tego o czym śpiewają, ale muzycznie to wprawia w taki nastrój, że hej. Najcieplejsze brzmienie o jakim mogę pomyśleć. Oxmo Puccino fajnie rapuje gościnnie. Ta muzyka powoduje radość, szczęścieeee. Gdyby połączyć rap Eminema z graniem Hocus Pocus to powstała euforia zniszczyła by populację ludzką. Nie ma lepszego rapera chyba, może i bity nie robią, ale nie obchodzi mnie to, słuchałem tego albumu najczęściej w zeszłym roku. W sumie to zamiast pisać te dyrdymały powinienem pracować w pracy także wymyślę jedynie tytuł i lecę a wam i sobie życzę równie owocnego roku 2011 bo dziesiątka dała radę.

Ps. Jeśli nottz jest chujowym raperem, to znaczy, że jesteś chujowym słuchaczem.
Yo

W. Mann radzi: Jak „odmłodzić” płytę winylową?

2011-01-08T18:55:00.001+01:00

Poznajcie proszę fragmenty wspomnień zasłużonego Digger’a - Wojciecha Manna, z czasów, kiedy trzeba było nieźle kombinować, by dorwać pożądaną pozycję, bądź cieszyć się wyłącznie tym, co było wówczas dostępne. Poniżej, kilka ekstremalnych porad i patentów dla kolekcjonerów /sprzedawców wosków w kontekście przywrócenia blasku, należytej formy i „ pozornej trwałości” zniszczonym płytom:

„Znaliśmy różne sposoby na odmłodzenie naszych płyt, a w wypadkach skrajnych na spowodowanie przynajmniej jednorazowego odtworzenia, aby – o, wstydzie!- takiego nieboszczyka wepchnąć za jakieś pieniądze innemu naiwniakowi. (…) Jak już wspomniałem, płyty ostro zgrane nabywały charakterystycznego białawego koloru. W celu uzyskania gwarantującej zainteresowanie kupującego połyskliwej czerni należało część grającą nasmarować czymś tłustym. (…) Wchodziły w grę bezbarwne wazeliny, a także, w skrajnych przypadkach, masło lub smalec. Po dokładnym rozprowadzeniu powierzchnia płyty błyszczała jak psu oczy i robiła wrażenie nieużywanej. (…) Lśniący album mógł zwieść amatora, ale ci bardziej dociekliwi chcieli jeszcze posłuchać, czy płyta dobrze gra. Był sposób pozwalający na jednorazowe w miarę przyzwoite jej odtworzenie. Otóż na moment przed położeniem płyty na talerzu gramofonu należało lekko pociągnąć jej powierzchnie wodą. W jakiś magiczny sposób ha dwa o eliminowały szumy i trzaski, tworząc złudzenie, że mamy do czynienia z prawie nówką.

Z płytami wygiętymi postępowało się inaczej. Barbarzyńcy próbowali prasować je żelazkiem. (…) Nieco większe szanse dawało włożenie winyla między dwie szyby i pozostawienie go w nasłonecznionym miejscu pod baczną kontrolę. Tym sposobem udało mi się naprostować jednego Cliffa Richarda, który przedtem leżał trochę za blisko kaloryfera.”

Uszanowanie Panie Wojtku. Tę i podobne historie, napisane z charakterystycznym dla Manna poczuciem humoru, znajdziecie w książce „Rock Mann. Czyli jak nie zostałem saksofonistą”. Zachęcam.

Chromeo - She's in Control

2011-01-02T12:53:00.002+01:00

Wykonawca : Chromeo

Tytuł: She’s in Control

Format: 2xLP, 33 RPM

Wytwórnia: Turbo Recordings

Rok Wydania: 2004

Gatunek: electrofunk…

Strona A:

1. Me & Man

2. Needy Girl

3. You’re So Gangsta

Strona B:

1. Woman Friend

2. Destination Overdrive

3. Rage!

Strona C:

1. Since You Were Gone

2. Way Too Much

3. Mercury Tears

Strona D:

1. Ah Oui Comme Ca

2. She’ z n Control

Chromeo to duet złożony z P Thugg’a, klawiszowca, odpowiedzialnego również za talk box oraz Dave 1 – głównego wokalistę i gitarzystę. Sami siebie określają jako „the only successful Arab/Jewish partnership since the dawn of human culture”. Prezentowany winyl stanowi pierwsze oficjalne wydawnictwo kolektywu. Muszę przyznać, że spośród dotychczasowych produkcji zespołu, She’s In Control wzbudzało moje najmniejsze zainteresowanie, jednak, gdy parę dni temu upolowałem podwójny winyl za 19 zł (sklep muzyczny Fan, Kielce!), ponownie przekonałem się, że pierdzące mp3 nijak się mają do fizycznego nośnika w kwestii wywoływania emocji i ukształtowania stosunku wobec danej płyty.

Na czym polega zatem fenomen Chromeo? Niezmierna łatwość tworzenia przebojowych, melodycznych hitów nierzadko opartych na balansujących na granicach kiczu historiach miłosnych, współgrająca ze zewsząd słyszalnym zamiłowaniem do syntezatorów i talk-boxowych przyśpiewek, które przewijają się praktycznie w każdym tracku. To wszystko komponuję się wyśmienicie, wprawiając słuchacza w pozytywny nastrój, który na długo pozostaje w krwiobiegu. Idealna propozycja dla tych, którym zdarza się wysłuchiwać sugestii swoich dziewczyn, postulujących: „Mógłbyś włączyć coś mniej agresywnego, a jednocześnie nieusypiającego, abym mogła sobie pomachać kuprem?”. Nic prostszego! Wystarczy, że odpalicie Woman Friend, You’re So Gangsta czy Needy Girl, albo najlepiej nastawicie LP od początku do końca. Jeśli w Twojej płytotece przewijały się takie pozycje jak R. Trautman, Prince czy nawet Dam Funk, jest duża szansa, że przekonasz się do Chromeo, olewając schematy i dotychczasowe przyzwyczajenia.

Odczuwam wielką wdzięczność do wydawnictw tej kategorii. Parę lat temu, nie odważyłbym się pomyśleć, że będę polecał znajomym popową elektronikę zamiast wbijać im do głów, że Dogg Pound jest jedyna opcją na imprezy. Najgorszą cechą słuchaczy jest konserwatyzm i szufladki. Pamiętajcie – nie ufajcie podziałom i kategoriom. Liczy się tylko Wasza, subiektywna ocena. Otwartych głów, a przede wszystkim uszu, życzę w nadchodzącym roku! Najlepszego.

Dj Premier - Rare &Unreleased Joints vol. 4

2010-12-28T15:02:00.002+01:00

Wykonawca : Dj Premier

Tytuł: Rare & Unreleased Joints vol. 4

Format: 2xLP, 33 RPM

Wytwórnia: Not On Label (Dj Premier)

Rok Wydania: 2007

Gatunek: hip hop

Strona A:

1. Nas – Memory Lane (Dj Premier Remix)

2. J Rock – Drug Dealer ( Dj Premier Boombox Jeep Mix)

3. Unfucwitable – Lady Of Rage

4. Nut Nut – Hands In The Air

Strona B:

1. Breaker One – Truck Turner

2. Ice T – Lifestyles Of The Rich And Infamous ( Gang Starr Remix)

3. Da Ranjahz & Cee – Lo – Insp Her Ation

Strona C:

1. Lina – It’s All Right (Gang Starr Remix)

2. Fat Joe – The Shit Is Real (Dj Premier Remix)

3. D’ Angelo – Me & Those Dreamin’ Eyes Of Mine ( Dj Premier Two Way Street Mix)

4. Janet Jackson – All For You ( Dj Premier Remix aka Top Heavy Mix)

Strona D:

1. Jay-Z – A Million Ande One Questions ( Dj Premier Remix)

2. Tef – Comin’ At Cha

3. Dream Warriors – It’s A Project Thing

Przepraszam. Przez świąteczny rejwach zupełnie nie miałem czasu (podobnie z resztą jak pozostała cześć załogi My Record Crate od znacznie dłuższego czasu– Panie i Panowie! Zapowiadana reanimacja bloga musi mieć miejsce, szczerze w to wierzę!). Kontynuując poprzedni wątek, śmiało zachęcam Was o uwzględnienie w sylwestrowej trackliście jednego z najbardziej rozpoznawalnych i niepowtarzalnych tytanów muzyki miejskiej - Chrisa Martina, ztj. Dj Premier’a.

Historię i muzyczną drogę Premiera zapewne znacie doskonale, o jego dokonaniach można by w nieskończoność. Podejrzewam, że on sam nie pamięta wszystkich projektów, w których maczał palce. Powyższa kompilacja stanowi czwartą cześć z serii Rare & Unreleased Joints, zawierających szereg mało znanych bądź zremiksowanych bootlegów. Podwójny winyl dorwałem w Dusty Groove (www.dustygroove.com), chociaż jest szansa, że dostaniecie go na allegro, razem z pozostałymi częściami. Wyselekcjonowane przez Martina utwory idealnie odzwierciedlają jego talent, wszechstronność i otwartą głowę ( pamiętacie, jak dowiedzieliśmy się, że Premier będzie odpowiedzialny za znaczną cześć Back To Basic Christiny A. i jak bardzo baliśmy się rezultatu, a efekt okazała się mistrzowski?).

Podnieść ciśnienie i wywołać ochotę na ruszenie tyłka z miejsca pomogą Wam przede wszystkim:

- Lina - It’s all right (Gang Starr remix) – nie wiem nic o tej kobiecie, ale głos ma zabójczy. Dodatkowo czuwający z góry, master Guru.

- Jay-Z – A Million and One Questions (Dj Premier Remix) – mieści się w Top 5 mojego zestawienia najlepszych produkcji Premiera.

- Janet Jackson – All for You (Dj Premier remix aka Top Heavy Mix) – pop lat 90-tych z hiphopowym zacięciem, klasa!

Tyle. Jeśli chcecie poznać klimat, bądź po prostu tęsknicie za urokiem brzmień klasycznego rapu z ostatniej dekady XX wieku, koniecznie odświeżajcie tego typu typów! Bywajcie.

Sa-Ra Creative Partners - Double Dutch/Death of A Star

2010-12-12T15:28:00.007+01:00

Wykonawca : Sa-Ra Creative Partners

Tytuł: Double Dutch (CO CO POPS)/Death of A Star (SUPERNOVA)

Format: 12' , 33 RPM

Wytwórnia: Ubiquity Records

Rok Wydania: 2004

Gatunek: funk/hip hop/jazz/neo soul

Strona A:

1. Double Dutch ( CO CO POPS)

2. Double Dutch ( CO CO POPS) instrumental

3. Hangin' by A String

Strona B:

1. Death of A Star (SUPERNOVA)

2. Death of A Star (SUPERNOVA) instrumental

3. SA-RA Space Theme

Z myślą o zbliżającym się Sylwestrze, chciałbym Wam zaproponować kilka sprawdzonych i zasłużonych nagrań, które w najlepszym stylu potrafią wprawić w dobry nastrój, a z pewnością podtrzymać go, przezwyciężając grudniowy pic.

Na rozgrzewkę sprawdźmy singiel niezmiernie utalentowanych i nieprzewidywalnych asów z Sa-Ra, o których filozofii, zamyśle i kreatywności można by w nieskończoność. Choć Death of A Star i Double Dutch składały się na oficjalną tracklistę drugiego albumu kosmicznego kolektywu, Nuclear Evolution: The Age of Love z 2009 r., w obiegu pojawiły się już kilka lat wcześniej. Swoją drogą, schemat ten powiela się przy okazji innych, równie rewelacyjnych, a przede wszystkim innowacyjnych utworów. Niezliczona ilość remiksów, bootlegów i mikstejpów zbudowała „Kreatywnym Partnerom” spory „fan base”, którego nie zawiedli przy okazji wydania pierwszego, oficjalnego materiału - Hollywood Recordings w 2007 r. Ostatnimi czasy, Panowie udzielają się w przeróżnych projektach, z których najbliższa mym uszom jest kolaboracja Shafiq’a z E. Badu i w miarę niedawna współpraca Om’ Mas Keith’a z Debruit’em ( mistrzowskie I’m Goin’ Wit’ You’, koniecznie sprawdźcie!)

Prezentowany singiel jest świetnym przykładem na ukazanie wszechstronności Sa-Ra. W kontekście tematu jednak, najważniejszą sprawą jest niepowtarzalnie taneczny, melodyjny, nieskomplikowany, a zarazem różnorodny( Tak! Gitary w drugiej części utworu poruszą nawet zatwardziałych rockmenów!) track o nieco przekornej nazwie, Death of a Star. Ciężko jasno określić styl Kalifornijczyków, jednak gdyby ktoś zapytał o kilka charakterystycznych dla Sa-Ra nagrań, bez wahania wymieniłby właśnie to.

Jeśli macie ochotę podzielić się Waszymi propozycjami na zimowy czas, śmiało piszcie! Pozdrawiam.

http://www.youtube.com/watch?v=IP_UJxnFzd0

Tusz Na Rękach & Voskovy - Get Fejm Or Die Tryin

2010-12-04T20:17:00.006+01:00

Wykonawca: Tusz Na Rękach & Voskovy

Tytuł: Get Fejm Or Die Tryin

Format: 1LP, 33 RPM

Wytwórnia: Gruby Kot Records

Rok Wydania: 2010

Gatunek: Hip Hop

Strona A:

1. Krejzi

2. Jestem Słaby

3. Cudowne lata 90te

4. Blask

5. Przystanek Ziemia

6. Wstyd

Strona B:

1. Notorycznie feat. Shay

2. Nasze Sny feat. Manolis Manoli

3. Przez Ciernie do gwiazd rmx feat. Touch Of Cas

4. Chcę być wolny

5. Tusz na wosku

6. Podróż do wnętrza siebie feat. Manolis Manoli

7. Get fejm or die tryin'

Niezwiązany w żadnym stopniu z powyższymi muzykami, tym bardziej z osobami odpowiedzialnymi za promocję owego albumu, oficjalnie ogłaszam, że „Get fejm or die tryin” zniszczył konkurencję w wyścigu o przykucie mojej uwagi wśród podziemia rapowego w Polsce w roku 2010. Tusz Na Rekach to szczerość, styl, emocje, technika, dystans, manifest, autentyczność, doświadczenie, mądrość. Voskovy – wyważenie proporcji, wrażliwość, melodyjność, vibe, nostalgia, energia, dynamika, konsekwentność.

Tusz Na Rękach, niegdyś Pryzmat, Kielczanin, obecnie studiujący produkcje muzyczną w Preston, dogadał się z duetem producenckim z Bolesławca, ochrzczonymi jako Voskovy (czyt. Woskowi). W rezultacie otrzymaliśmy 13 niezwykle udanych, równych i dopracowanych kompozycji, spośród których nie sposób wyłonić faworyta. Tusz zahacza o lata swej młodości („Cudowne lata 90te”, „Wstyd”, „Podróż do wnętrza siebie”), trzeźwo komentuję zgubne trendy w hip hopie i w wielkim stylu odcina się od nich(„Chce być wolny”, „Tusz na wosku”) oraz emanuje nadzieją i wiarą w słuszność swoich wyborów („ Notorycznie”, „Get fejm or die tryin”). Produkcja nasuwa najlepsze skojarzenia fanom złotej ery w rapie, tęskniącym za samplowanym, grubym i bujającym brzmieniem. Klasyczne (co bardzo ważne - nienarzucające się i odpowiednio umiejscowione) cuty i skrecze są zasługą Qmaka.

Winyl, tłoczony w UK, w cenie 37 PLN możecie dorwać w m.in. asfaltowym sklepie, Fanie (www.fan.pl), sideone.pl oraz na grubykot.com. Oprawa graficzna nie powala, jednak biorąc pod uwagę zawartość (13 tracków na 1 LP!) warto pozbyć się czterech dyszek w zamian za „Get fejm…”. Gorąco zachęcam!

Na czasie...

2010-10-31T22:12:00.003+01:00

Od dzisiaj wyrażenie "całkowicie oddany swojej pasji" nabrało dla mnie nowego znaczenia. Bo ile osób odważyłoby się na to, co do zaoferowania ma www.andvinyly.com?

Za jedyne 3000 szterlingów można zamienić się w najprawdziwszą winylową dwunastkę. Strona, o której mowa wyżej, umożliwia fanom czarnych placków wieczne zespolenie z pcw. Jak można przeczytać, na płycie mogą być nagrane dowolne ścieżki audio - muzyka, sam głos "autora"... Może też nie być nagrane nic, "żeby twoi ukochani mogli usłyszeć, jak trzeszczysz i pykasz". Brzmi nieźle, jak główny wątek jakiegoś horroru. Osobiście wolę sobie nie wyobrażać, jakie odczucia mogą towarzyszyć odsłuchowi takich placków.

Info na temat strony znalazłem tu, ale proponuję samemu zapoznać się z pełną, jakże bogatą, ofertą And Vinyly. Organizują też m.in. niecodzienne pogrzeby i światową dystrybucję tych straszących płyt. Zawsze to jakiś sposób na oswojenie się z tematem śmierci.

Tak, czy siak - w starciu cyfrowy format vs materialny nośnik - to kolejny argument za woskiem. W mp3 cię przecież nie zamienią.

Mary Anne Hobbs - Warrior Dubz

2010-10-07T16:59:00.010+02:00

Wykonawca: Mary Anne Hobbs - VA
Tytuł: Warrior Dubz
Format: 4xLP, 33 RPM
Wytwórnia: Planet Mu
Rok Wydania: 2006
Gatunek: Dubstep/Grime/inna elektronika

Strona A
1. Milanese vs Virus Syndicate - Deadman Walking
2. Benga - Music Box
Strona B
1. Andy Stott - Black
2. Amit - Too Many Freedoms
Strona C
1. Digital Mystikz feat. Spen G - Anti-War Dub
2. JME [Wiley Beat] - Pence
Strona D
1. Burial - Versus
2. Plastician feat. Shizzle, Fresh and Napper - Cha Vocal
Strona E
1. The Bug feat. Flowdan - Jah War
2. Terror Danjah feat. Mz Bratt + Bruza - Give It To 'Em
Strona F
1. Spor - Hydra
Strona G
1. Loefah feat. Sgt Pokes - Mud VIP
Strona H
1. DJ Distance + Crazy D - Worries Again
2. Kode9 + Spaceape - Kingstown [Vocal]

Tegoroczne wakacje upływały mi pod znakiem przyswajania różnych ustaw, marnowania wolnego od nauki czasu przed komputerem i poznawania nowych gatunków muzyki. Dzięki pierwszemu zapewniłem sobie miejsce na aplikacji (i kolejne 3+ lata edukacji - hurra), dzięki drugiemu pogorszenie wzroku, a dzięki ostatniemu - nową zajawkę i następnego pożeracza pieniędzy, których nie mam.

Jako fan grime'u i miłośnik brytyjskiego podejścia do muzyki w ogóle, nie miałem daleko do dubstepu i kiedyś musiał mnie on chwycić za serce. Stało się to niedawno. Zafascynowała mnie rytmika bliska typowo tanecznemu 2stepowi (tak mi się przynajmniej na początku wydawało), dubowa przestrzenność produkcji, mroczne brzmienie i różne smaczki typu wobble bass, o których nazwach dowiedziałem się z Internetu. Piękna sprawa przekopywać się przez jakiś gatunek od zera i móc cieszyć się nieodkrytymi wcześniej rzeczami. Wyobraź sobie, że dzisiaj pierwszy raz słyszysz "Illmatica" albo "Ready To Die". Fajnie, że jeszcze sporo takich eksploracji przede mną.

Dubstep to jednak dosyć młody odłam elektroniki, na dobre zaczął się gdzieś niecałą dekadę temu (więcej encyklopedycznych pierdół można łatwo znaleźć w sieci). Mary Anne Hobbs była dla niego mniej więcej tym, kim dla warszawskiego rapu była Bogna Świątkowska. Promowała w swoich audycjach na antenie ogólnokrajowego radia (BBC) podziemną elektronikę, stając się na dobrą sprawę matką chrzestną całego ruchu.

W 2006 zaprezentowała pierwszą ze swoich kompilacji, zbierającą top ówczesnego undergroundu. Wśród artystów znaleźli się - dzisiaj ikony dubstepu - Benga, Digital Mystikz, The Bug, Burial, czy Kode9. Oprócz nich parę innych ksywek - reprezentujących nie tylko dubstep, ale też grime, czy d'n'b. 14 tjunów (konwencja zobowiązuje do wymiany słownika) rozłożonych na czterech woskach, w ładnym gatefoldzie* ozdobionym komiksową erotyką.

Choć od premiery "Warrior Dubz" upłynęły zaledwie 4 lata, to wyraźnie słychać, że ta muzyka nie stoi w miejscu, ciągle się rozwijając. Na kompilacji dominuje surowość brzmień, minimalizm, czasem wręcz prymitywizm. Jest zimno, ciemno i wilgotno. Przy dzisiejszych produkcjach, pierwsza składanka pani Hobbs brzmi, jak (znów analogia do hiphopu) "Bacdafucup" przy "Late Registration".

Jest coś jednak w tym brudnym elektronicznym ragga od The Bug i Flowdana, w pierwowzorze "Wounder" z debiutanckiego LP Buriala i w bass-heavy kawałku Bengi. Świeżość, nonkonformizm, coś hipnotyzującego. Jeśli dziś tego nie czujesz - nie skreślaj, daj szansę za jakiś czas. Jeśli jesteś leniwy i nie zamierzasz szperać w jakiejś techniawce - poczekaj, aż to ja doszperam się do kolejnych czarnych placków i przybliżę je tutaj. Na tyle, na ile będę w stanie, wziąwszy pod uwagę moje lekko blade pojęcie w tym temacie.

* - reedycja nie była już wydana jako gatefold

[INFO] Metro feat. MED, Oh No & DJ Eprom

2010-09-13T08:04:00.008+02:00

Queen Size Records i My Record Crate mają przyjemność poinformować, iż od dziś można nabyć kolejne 7" - "KEEP LOW".

Na trzecią część producent z Brzegu zaprosił dwóch graczy stanowiących ścisłą czołówkę niezależnej sceny z Kalifornii - MED i Oh No, turntablistyczną stronę projektu tym razem uzupełnia najbardziej utytułowany polski Dj - EPROM. Dodatkowo na stronie b prócz wersji instrumentalnej dostajemy "FALL N LOVE" [ METRO REWORK ], kontynuację motywu z pierwszego polskiego 7calowego wosku z rapem.

Metro ft. MED, Oh No, Dj Eprom - Keep Low 7"

2010-09-09T12:36:00.010+02:00

Artysta: Metro ft. MED & Oh No, Dj Eprom
Wytwórnia: Queen Size Records
Format: 7"
Rok Wydania: 2010
Gatunek: Rap

Strona A
1. Keep Low - Vocal

Strona B
1. Keep Low - Instrumental
2. Fall In Love - Metro Rework

Po dłuższym okresie ciszy, 13 września bieżącego roku światło dzienne ma ujrzeć trzecia siedmiocalówka z serii od Metra, wydawana przez Queen Size Records - "Keep Low". Redakcja MyRecordCrate (patrz ostatnie foto) ma okazje patronować i sprawdzić ów materiał przedpremierowo.

Podobnie jak dwie pierwsze siódemeczki - Metrowski wziął na warsztat reprezentantów Stones Throw prosto z gorącego Oxnard! By było jeszcze fajniej swoje cuty na pętle od Metra wrzucił - nie ukrywajmy - jeden z najlepszych jak nie najlepszy turntablista w Polsce - Dj Eprom. A ów cutów jak na polskie podwórko jest sporo i oczywiście najwyższej próby. - tak! Wróćmy jednak do Metrowskiego i panów z STH. Dostajemy brudną, charakterystycznie metrowską, mega tłustą pętle z szesnastkami od MEDa i Oh No. Ciągle w recenzjach i opiniach czytam o tym, że Metro to taki polski Madlib. I na pewno coś w tym jest, lecz z pewnością nie jest to tylko marna kopia Beat Konducty, tylko własny polski styl, który wyrósł na madlibowskich inspiracjach (jak i również jego brata - Oh No - o czym sam mówi w naszym wywiadzie z września zeszłego roku - czyż nie zajebiście nagrywać ze swoimi inspiracjami?). A niestety u Nas nad Wisłą nie wielki odsetek producentów może Nam dostarczyć właśnie takiego brzmienia, na dodatek z taką doborową obsadą na mikrofonach. Jako fan Stones Throw jestem wniebowzięty, jak w tym filmie z Maklakiewiczem. Byli chłopaki z Lootpacka, był Guilty, a teraz dostajemy kolejną porcje!

MED ma niebawem wyjść z nowym solowym krążkiem, a dotychczasowe single i "Keep Low" potwierdzają tylko, że Medaphoar jest w doskonałej formie. Za to Oh No, młodszego z braci Jacksonów, dawno nie było słychać za mikrofonem, lecz jest to gość który cały czas trzyma poziom, a na dodatek potrafi kleić zajebiste bity - i niestety mam wrażenie, że cały czas zostaje w cieniu Otisa - szkoda. Więc bardzo miło usłyszeć gościa na polskiej pętli prosto spod palców Metra!

Cały ten kwartet razem rozpieprza system, nie ma co ściemniać, a przez to, ten kawałek wydaje się być jakiś taki za krótki. Chciałoby się jeszcze. Więc na stronie B dostajemy instrumentalną wersję "Keep Low" i... Yanceyowe - "Fall in Love" w interpretacji Metra. Każdy fan Dilli i SV słuchając tego "reworka" czuje ciepło. Bębny w tym kawałku dorównują zajebistości oryginałowi, bass ciśnie po systemie tak, że grozi to złamaniem twojej igły! Ale spokojnie! Wspaniały hołd dla zmarłego Jaya Dee.

Jestem dumny, że Polsce powstają tego typu projekty, które są ucztą dla melomanów brudnego brzmienia, wosku, dobrych polskich bitów i światowej-niezależnej rap-czołówki. Teraz pozostaje przy tych trzech siódemkach czekać na kolejną i rozkminiać kogo tym razem zwerbuje Metrowski, choć już teraz słyszałem różne plotki - ciiii. Mi się tylko marzy wspólny beat tape Metra z Madlibem - to by było coś! Póki co, od poniedziałku 13stego wbijajcie na Wax Box, Asfalt Shop czy Side One i wyrywajcie ten świeżutki wosk prosto z Brzegu i Kaliforni!

[DIY] Jak samodzielnie skopiować ulubiony wosk

2010-09-03T10:32:00.004+02:00

Wiesz już, jak powstają płyty winylowe, ale wiedziałeś, że kopię swojego ulubionego placka możesz przy odrobinie chęci i zdolności manualnych zmajstrować samemu?
Jest to trudniejsze, niż wypalenie CDra na komputerowej nagrywarce, ale jeśli twój pedantyzm nie pozwala ci grać własnych płyt z obawy o ich zdarcie albo jeśli twój kumpel ma rzadki vinyl-only-release, to bądź świadomy, że istnieje na to sposób.

Szczegółową instrukcję znajdziesz poniżej:
http://www.synthgear.com/2010/diy/how-to-pirate-a-vinyl-record/

Gdyby ktoś z Was był na tyle zdeterminowany, żeby to wypróbować - dajcie znać o efektach, winylowi piraci.

[INFO] Metro & Queensize Records 7" vol. 3

2010-08-27T22:26:00.004+02:00

Mamy przyjemność poinformować Was, że chłopaki nie postanowili zakończyć siedmioczęściowej serii po dwóch odsłonach. To dobry prognostyk.

Trzecia część winylowej sagi sponsorowanej przez Queensize Records (pardon my poetry) po raz kolejny pozwoli sprawdzić, jak rap z Oxnard pasuje do bitów z Brzegu. Swoje zwrotki położyli na Metrowych produkcjach Med (aka Medaphoar) oraz Oh No (aka młodszy brat Madliba). Dwójka z pewnością znana każdemu, kto miał okazję zapoznać się z nagrywkami ze Stones Throw.
Efektami specjalnymi na gramofonach zajął się DJ Eprom.

Premiera planowana na połowę września. Szykujcie portfele.

[INFO] Młd i Czarlson - kolejne polskie, niezależne i winylowe EP

2010-08-27T21:54:00.009+02:00

Już niebawem polską podziemną fonografię hiphopową® zasili winylowa epka MŁD (rapera związanego z Gangiem Agi, a wcześniej 8ram) i bitmejkera Czarlsona. Promocją i wydaniem zajęła się inicjatywa o nazwie Teczaszkiniesąnasze, która w sposób adekwatny do swojej nazwy prezentuje podstawowe informacje na temat wydawnictwa:

Wkrótce, mamy zamiar utopic troche pieniedzy, wydajac winyl w konwencji raper/producent.
Młd/Czarlson, bo o nich mowa nie próbują zmienić oblicza polskiego hip hopu, co w dzisiejszych czasach jest raczej powiewem świeżego powietrza, albo głębszym oddechem w zadymionym klubie. Żadnego pierdzenia basem, gorącego gówna czy szarańczy hihatów. Nie są raczej Twoimi małoletnimi sąsiadami spod klatki, daleko im również do hipsterów, długich włosów i imprez electro. Mają za to sporo talentu i chęć aby go pokazać. Znani w podziemiu, wcale nie muszą stamtąd wychodzic, po prostu stwierdzili, że fajnie będzie coś stworzyć razem. Plyta/EP z 7-8 kawalkami i ich remiksami pokaże róznorodność- kilka zasypiaczy do pobujania, kilka bangerów dla małoletnich fanów Stones Throw . Remiksy polecą na strone B wydawnictwa, a zajmą sie nimi Quiz, Mentos , Jotace, Aruzo, Alterego, Some1 i Podrabiany leszcz.
Raczej wiec klasycznie, od spiewajacych wiewiorek po 8bitowe automaty perkusyjne. Nie oczekujcie buntu młodych gniewnych. Spodziewajcie się rapu na luzie, kilku nastoletnich wczutek wrażliwca z alter ego twardziela a wszystko to okraszone technika i podane ze smakiem.
Płyta wychodzi z labelu Teczaszkiniesanasze, labelu, który dopiero raczkuje i ryzykuje. Pierwszy projekt ludzi którzy uciekają od nudy i mają ochotę na tapetę z winyli.

Nakład wyniesie 300 sztuk, czyli tyle, ile wkrótce będzie liczył limit na złotą płytę, a więc truskulowe głowy musicie trzymać rękę na pulsie, bo wasza liczba z roku na rok rośnie, a resellerzy nie śpią, muszą jeść.

tracklista:
(STRONA A/B)

1. Kultywując zajawkę (gościnnie dj Krug) /rmx Some1
2. Oddycham (gościnnie Zkibwoy)/ rmx podrabiany leszcz
3. Wypieprzaj (gościnnie dj Gugatch) /rmx Aruzo
4. Siła (gościnnie dj Gugatch) / rmx Jotace
5. Abstrakt (gościnnie dj Krug) /rmx Mentos
6. Bez złudzeń (gościnnie dj Plejstop) / rmx Alterego
7. Kilka razy umarłem / rmx Quiz

Pokój Czarnych Płyt & Dj Krug - 100206

2010-07-31T16:21:00.006+02:00

Wykonawca: Pokój Czarnych Płyt & D Krug
Tytuł: 100206
Format: 7” EP, 45 RPM
Wytwórnia: 12 Cali
Rok Wydania: 2010
Gatunek: HipHop/Beats/Instrumental

Strona A
1. 100206 (memory)
2. Remember Days
Strona B
1. Don’t Step
2. Fly Jay

Jako fan zakurzonych płyt, diggingu, beat tape’ów, starych 12-sto bitowych samplerów - muzyka Pana Rafała z Olecka a/k/a Galus/Pokój Czarnych Płyt spełnia moje wszystkie muzyczne wymogi. Od dłuższego czasu śledzę jego poczynania i projekty, i tak o to około lutego można było się spodziewać specjalnego projektu dla Dilli z okazji kolejnej rocznicy śmierci tego wielkiego producenta. Jeszcze większą niespodzianką był fakt, że projekt miał ukazać się na 7-mio calowym wosku. Tak! O poziom owego projektu nie ma co się martwić, z talentem Galusa, i jego zapleczem sprzętowym i obranym kierunkiem w produkcji wiedziałem, że to będzie petarda. I tak coś koło marca/kwietnia pojawiła się opcja pre-orderu więc od razu zaklepałem sztukę! Premierę przekładano wielokrotnie, lecz z pierwszej ręki od Galusa wiem, że mieli tam parę perypetii z naszymi południowymi sąsiadami u których materiał był tłoczony. Do tego doszły poprawki jakie Dave Cooley – pan odpowiedzialny za mastering tej płyty (jak i projektów pokroju Jaylib/Donuts i parę innych jeszcze klasyków spod szyldu STH) musiał wprowadzać, gdyż standardy tłoczenia europejskiego są nieco inne niż te z USA, gdzie Cooley owy materiał obrabiał. Tym którzy od razu w marcu zaklepali siódemke, ten dość długi okres oczekiwani na projekt, Galus postanowił zrekompensować, dorzucając swój poprzedni Beat Tape – Retro Lyrics, wydany w 2009 roku, którym zainteresowało się Soulspazm Records ze Stanów, dzięki którym poszedł nakład owego projektu na rynek Japoński i dystrybucja na iTunes. I tak w cenie 27PLN plus przesyłka mamy niezły kawał dobrej muzyki na światowym poziomie, nie ma co ściemniać. A musicie sami przyznać, że woski wydane w Polsce na własną rękę można policzyć na palcach jednej dłoni. Więc takie akcje trzeba wspomagać, bo pieniądz włożony w to, jest niemały.

Przejdźmy do zawartości. Dostajemy turbo 4 jointy, które swoimi skreczami i fajnie dopasowanymi cutami urozmaicił Dj Krug z Suwałk. Mimo, że projekt na początku był sygnowany jako Tribute to J Dilla, nie ma kopiowania wielkiego mistrza. Galusa wrzuca tutaj swój własny, wypierdolony styl. Jedynie Fly Jay, który jest utworem PRZEPIĘKNYM budzi jedno-znaczne skojarzenia co do powiązania z Dillą. Wyluzowany klimacik, wysoki poziom produkcji i cutów, brzmienie rodem z LA i „stonesthrowskich” majstersztyków. Druga część Remember Day czy wspomniane Fly Jay, sprawiają, że zaczynam żałować że to tylko 7”… Za krótkie, ogromny niedosyt, a chciałoby się więcej. Liczę tylko na to, że na jednym wosku się nie skończy. A Wy wpadajcie na 100206.com (odsłuch projektu na stronie) czy innego Sajdłana i zamawiajcie!

Rick James - Street Songs LP

2010-07-19T23:27:00.008+02:00

Wykonawca: Rick James

Tytuł: Street Songs

Format: LP, 33 RPM

Wytwórnia: Motown

Rok Wydania: 1981

Gatunek: Funk/Soul

Strona A:

1. Give It To Me Baby

2. Ghetto Life

3. Make Love To Me

4. Mr. Policeman

Strona B:

1. Super Freak

2. Fire And Desire

3. Call Me Up

4. Below the Funk (Pass the J)

Jakiś rok temu przyszło mi naprawiać komputer dla znajomej znajomego, niczego sobie czterdziestoletniej rozwódki o imieniu Mary. Kiedy odwiozłem jej maszynę wyczyszczoną ze wszelakich wirusów, malwarów, spywarów, trojanów i adawarów zapytała czego życzyłbym sobie w zamian. Ja zaś nie zachowałem się wówczas jak biznesmen (nie wziąłem pieniędzy), nie zachowałem się również jak, w mniemaniu niektórych, prawdziwy mężczyzna (nie zażądałem zapłaty w naturze). Zachowałem się po prostu jak na diggera przystało - zażądałem płyt winylowych. Mary wybałuszywszy na mnie z początku oczy zeszła jednak do piwnicy i po chwili wytachała stamtąd zakurzony kufer. Z jego wnętrza wydobyła wiele pereł, mniejszych i większych, wśród nich zaś - w idealnym stanie LP - Rick James - Street Songs! Ledwie stłumiłem w sobie łzy radości i uśmiechnąłem się jeno pod nosem a do domu jechałem rycząc wniebogłosy "Give it to me baby!".

Nie będę tutaj przepisywał Wikipedii i relacjonował nad wyraz burzliwego oraz usianego w skandale życia tego genialnego artysty. Warto jedynie wspomnieć, że rok 1981 obfitował w ważne dla świata wydarzenia. W Stanach Rick wydał Street Songs a w Polsce urodziłem się ja.

Album otwiera przegenialny utwór "Give it to me baby", straszliwie świeży nawet po tylu latach; osobiście mój ulubiony kawałek James'a obok "Mary Jane". Kolejny numer zatytułowany "Ghetto life" stał się inspiracją dla wielu hip-hopowych artystów. Słuchając tekstu nasuwa się myśl, że równie dobrze brzmiałby zarapowany (zresztą był on niejednokrotnie samplowany, między innymi przez Busta Rhymes'a i Snoop Dogg'a). Kolejny kawałek to romantyczny "Make love to me" a tuż po nim "Mr. Policeman", niewątpliwie będący inspiracją dla późniejszych utworów traktujących o brutalności policji. Od strony muzycznej jest to bardzo udana mixtura funku i reggae.

Stronę B otwiera znany chyba każdemu (jeśli nie w oryginale to przynajmniej jako sampel u MC Hammer'a - "Can't Touch This") "Super Freak". Podobnie jak "Give it to me baby" nawet po niespełna 30 latach ten numer brzmi bardzo, bardzo świeżo. Dalej "Fire and Desire" nagrany wspólnie z, delikatnie mówiąc, podopieczną Rick'a - Teeną Marie (która popełniła potem kilka naprawdę dobrych piosenek do soundtracku z Top Gun'a). Śmiem twierdzić, że Rick w tym kawałku dał upust swoim dość osobliwym fascynacjom sexualnym. Dalej pojawia się "Call me up", kolejny track traktujący o zbliżeniach intymntych, tym razem jednak w bardzo, bardzo funkowym stylu. Zwieńczeniem albumu jest "Below the Funk (Pass the J)", gdzie "J" stands for "Joint", kolejny funkowy kozak, w którym James przez cały czas domaga się, aby podano mu skręta - na samym końcu utworu słyszymy ledwie wyłapywalne "Thank you!".

Reasumując, zdziwiło mnie nieco, że na naszym ukochanym blogu search engine nie wypluł ani jednej literki zapytany o Rick'a James'a. Tym bardziej poczułem się zobowiązany uzupełnić tę lukę. Na koniec dodam jeszcze, że panowie z Motown jakiś czasu temu wypuścili zremasterowaną, podwójną edycję tegoż albumu - niestety wydaną tylko na CD.

Parę polskich premier

2010-05-17T17:29:00.007+02:00

Niewiele rzeczy umiera dwa razy. Nasz blog to potrafi. Sądzę, że potrafi się też za każdym razem skutecznie obudzić.

Póki co garść informacji o tym, co ciekawego pojawiło się ostatnio na rodzimym rynku winylowym.

Po dwóch siódemkach premierę miało pełne LP Przaśnika - "Azymic", wydane przez Funky Mamas and Papas. Funk z Dolnego Śląska, kolorowy cover, 500 kopii. Jest o co kruszyć kopię.

Nie próżnuje też Polish Vinyl - razem z Terror Muzik serwują kolejne winylowe edycje klasycznych już albumów Volta: Szejsetkilovolt i Wrukwione Bity. Oba na 2LP, w lakierowanych okładkach i, odpowiednio, na przezroczystych niebieskich i czerwonych woskach.

Na 31 maja przesunięty został release winylowej 7" "100206" Galusa i DJa Kruga, o której pisał tu już Bonny.

Nie mają też na co narzekać fani polskiego ulicznego rapu. Wkrótce pojawi się winylowa wersja zeszłorocznego albumu Chady - "Procederu".

Może kiedyś na zapowiedzianym wosku ukaże się także "Dwuznacznie" Tetrisa, kto wie.

The Gaslamp Killer - Box Set 7" + CD

2010-04-06T00:19:00.010+02:00

Artysta: The Gaslamp Killer
Tytuł: Box Set
Format: 7" + CD
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: OBEY Records
Gatunek: Psychedelic Hip Hop

The Killer Robots 7"
A. Free The Robots - Clocks And Daggers
B. The Gaslamp Killer - Show Stopper
I Spit On Your Grave Mix-CD
1. Gaslamp Killer featuring Kutmah - Untitled

Nakładem OBEY Records, labelu należącego do legendy street artu Sheparda Fairey'a, w roku 2008 wyszedł jeden z moich ulubionych mix-CDs wszechczasów o prowokacyjnie brzmiącym tytule "I Spit On Your Grave". Autorem tego pokręconego, eksperymentalnego miksu utworów jest najlepszy showman jakiego miałem przyjemność zobaczyć na żywo na scenie - The Gaslamp Killer. Obey, wraz z wypuszczeniem wersji CD, wytłoczył dodatkowo 1000 sztuk box setów, z których jeden widzicie u góry, a w skład których wchodził w/w mix-CD oraz siódemka z nowymi numerami od samego GLK oraz (wtedy dopiero zdobywającego uznanie) Free The Robots.

Od strony wizualnej dostajemy małe dzieło sztuki. Grafiki zostały stworzone specjalnie na potrzeby tego box setu przez samego Fairey'a, i przyznam szczerze, że mogły by z powodzeniem wylądować na mojej ścianie w ramce jako stylowy plakat. Całość wydana została jako mini gatefold sleeve, w którym po jednej stronie mamy siódemkę, zaś po drugiej CD, a wszystko to (od woskowego labelu po poligrafię płyty CD) utrzymane zostało w klasycznym Obey-owskim stylu.

Muzycznie? Free The Robots na stronie A zaczyna melodią, której pochodzenie można by równie dobrze przypisać autorowi ścieżki dźwiękowej do jakiegoś zapomnianego horroru klasy B. Z początku wydawać by się mogło, że brzmi to nieco kiczowato, lecz w momencie gdy wchodzi właściwa perkusja, rozwiewają się wszystkie możliwości. Bębny złożone w stylu ekipy MHE (a to nie byle jaka rekomendacja) mogą urwać głowę. Strona B należy z kolei do Gaslamp Killera. Utwór można podzielić na dwie części - pierwsza to, chciało by się napisać, Beat Konducta in Tibet. Sampel wygrzebany z czeluści jakiegoś azjatyckiego wosku robi swoje. Dalej stopa i hi-hat sygnalizują przejście do części drugiej beatu, która ukazuje kolejną z fascynacji GLK - gitarowe brzmienie.

Oprócz opisanej powyżej siódemki, w pakiecie dostajemy też mix-CD (dostępny do kupna również osobno). Gaslamp Killer (przy pomocy Kutmaha) jako DJ Selekta jest mistrzem i wariatem jakich mało. W jego mixach można znaleźć inspiracje wywodzące się z niemal każdego gatunku muzyki: od rocka, przez elektronikę, przez hip hop po funk. "I Spit On Your Grave" jest w głównej mierze nagrany w klimatach abstrakcyjnego instrumentalnego hip hopu, sceny beats, dubstepu i jego pochodnych, oraz wszelakich psychodelicznych brzmień. Całość słucha się z zapartym tchem i jak pisałem na samym początku, jest to jeden z moich ulubionych mixów jakie słyszałem do tej pory.

Z tego co wiem na stronie Obey można jeszcze zamówić ten mix-CD, box setów szukajcie już jedynie na aukcjach. Mi udało się to dostać jeszcze po ludzkiej cenie niedługo po premierze. Polecam!

DJ Mitsu The Beats - Why Do You Say Goodbye 5"

2010-04-02T23:14:00.017+02:00

Artysta: DJ Mitsu The Beats
Tytuł: Why Do You Say Goodbye
Format: 5"
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Show Tiku Bai
Gatunek: Mellow, Jazzy, Boom Bap Hip Hop

Strona A
Why Do You Say Goodbye

Show Tiku Bai to mały, ale ciekawy label z Japonii, istniejący już od 2003 roku, i założony przez rapera Hungera z GAGLE. Zaczynając od wypuszczana mix-cds, w 2008 wytwórnia do swojego katalogu zdecydowała się po raz pierwszy wprowadzić winylowy nośnik, którym był siedmiocalowy Mine Lady / Untitled No. 9 od Mitsu The Beats. Od tamtego czasu, STB wydało jeszcze 5 innych siódemek, które zawierały nowe, nigdzie wcześniej niepublikowane numery. Pod koniec 2009 roku, Hunger zdecydował, że najwyższy czas podsumować 2 ostatnie lata wytwórni, i wypuścił składankę CD Show Tiku Bai Premium zbierającą większość wydanych poprzednio na woskach numerów plus dodając do tego parę nowych kawałków. Jednakże, nie było by w tym nic nadzwyczajnego dla przeciętnego obserwatora tego bloga, gdyby nie fakt, iż wraz z pierwszymi kopiami tej kompilacji, label wytłoczył i dołączył dodatkowo to małe cudeńko widoczne na zdjęciu powyżej.

Jednostronny, pięciocalowy krążek zawierający nigdzie wcześniej niewydany nowy beat od DJa Mitsu był niesamowitym magnesem i powodem by ściągnąć ten zestaw wprost z Japonii. Jak to się prezentuje od strony muzycznej ? Sztandarowa produkcja Mitsu, będąca synonimem określenia jakim jest 'boom bap'. Klasycznie ułożonej perkusji towarzyszy mocny bas przy akompaniamencie pianina oraz dźwiękach tradycyjnego japońskiego fletu wchodzącego w partii refrenu.

Poniżej możecie sprawdzić jak to mniej więcej wygląda oraz brzmi, choć przyznam, że jakość dźwięku nie jest pierwszej klasy i nie oddaje do końca pełnego efektu tego podkładu.

Jeśli będziecie mieli kiedyś okazję dorwać produkcje z logiem STB, szukajcie siódemki Monkey_Sequence.19, która w moim mniemaniu jest na dzień dzisiejszy najjaśniejszym punktem katalogu wytwórni.

Freeway & Jake One - The Stimulus Package

2010-03-24T17:13:00.005+01:00

Artyści: Freeway & Jake One
Album: The Stimulus Package
Label: Rhymesayers
Rok: 2010
Format: 2 x green Vinyl + fireworks
Gatunek: Rap

Side A
01.Stimulus Intro feat. Beanie Sigel
02.Throw Your Hands Up
03.One Foot In
04.She Makes Me Feel Alright

Side B
05.Never Gonna Change
06.One Thing feat. Raekwon
07.Know What I Mean
08.The Product

Side C
09.Microphone Killa feat Young Chris
10.Follow My Moves feat Birdman
11.Sho Nuff feat Bun B
12. Freekin' The Beat feat. Latoiya Williams

Side D
13.Money feat Omillio Sparks and Mr. Porter
14.Free People
15.Stimulous Outro

Co otrzymamy jeśli wydamy album 2 osób z mainstreamową przeszłością w czołowej niezależniej wytwórni? ... Przepięknie wydaną płytę z klasycznym rapem na której nie ma ani jednego kawałka z so called potencjałem hitowym...

Na JakeUno nie zwracałem kiedyś w ogóle uwagi bo obce są mi klimaty G-Unit, przyznaje, że raz kupiłem singiel fiftiego ale tylko dlatego że (poza Wilkiem z HG oczywiście) najlepiej sie go skreczuje. W bitach Jake'a zakochałem się więc dopiero przy okazji jego producenckiej "White Van Music" na której w świetny sposób obalił podział mejnstrim/ander. Obok siebie nawijali MF Doom, Young Buck, Busta Rhymes, Evidence etc. Mi najbardziej przypadła do gustu kolaboracja Brothera Aliego z Freewayem, fakt że głównie przez genialny bit Jake'a i mocną zwrotke Aliego ale widocznie to właśnie między Freewayem a G-unitowym producentem powstała wtedy jakaś chemia i postanowili nagrać razem album.

Bity, bo te dla mnie stanowią tę mocniejszą cześć albumu. Jest klasycznie, troche brudno, spokojnie bez 'cykaczy' czy zbędnych nowoczesnych przeszkadzajek z dużą ilością subtelnie wkomponowanych sampli wokalnych.

Rymy, Freeway nie przeszkadza, Brotherem Ali nie jest ale pasuje do tych bitów, nawija sobie ten brodziaty chłopek spokojnie i chropowato rzucając raz na jakis czas ponadprzeciętną linijką. W sumie to sam jeszcze nie wiem jak bardzo mi sie (nie)podoba jego nawijka tu, ale bede to wiedział jak już stwierdze czy linijka że jest jak chronic i Dr.Dre sie z niego detoksuje jest dobra czy zła.

Życie. Teraz najważniejsza część która w dużej mierze determinuje to, że Ty powinieneś mieć to w swoich zbiorach - przepiękne wydanie. Całość ma kształt dużego dolara (z jednej strony Jake z drugiej Freezer) i jest rzekomo narysowana przez grafika Ego Trip. Ponad to dostajemy fajerwerki!. Pierwszy to karta od JakeUno z kodem do pobrania albumu w mp3 + instrumentale. Drugi to dolary w środku, genialny sposób na przemycenie lyricsów do wydania winylowego. Chyle czoła, otwieram potfel i wyjmuje z niego pomięte dolary na wzór których są przebarwienia na pięknych zielonych winylach. Większą zajawką jest tylko wersja cd, która pomijając fakt, że na co komu cd, jest jedną z najlepiej wydanych zawsze. Całość razem z akcją promocyjną dodawania losowo prawdziwych dolców do preorderów tworzy zamknięty koncept i nowoczesną strategie marketingową na którą ja sie łapie. Poza Tym bardzo cieszy mnie fakt, że Rhymesyers którym od dawna mocno kibicuje w ostanim czasie zrobili niesamowity postęp, tylko czekać aż wydadzą Cats & Dogs. wczesniej jednak czekam na instrumentale z Stimulus Package na moim talerzu i celowo nie wrzucam klipu promującego album bo jest na nim przynajmniej 12 lepszych traków.

dodatkowe fajerwerki to jake one i freeway na hiphopkempie

Sonny Clark - Cool Struttin'

2010-03-07T18:40:00.005+01:00

Artysta: Sonny Clark
Tytuł: Cool Struttin'
Format: 12" Lp + Tee Box
Rok wydania: 1958 / box: 2009?
Wytwórnia: Blue Note
Gatunek: Hard Bop Jazz

Strona A
Cool Struttin'
Blue Minor

Strona B
Sippin' At Bells
Deep Night

Wybrałem się ostatnio na wrocławski 'Jazz nad Odrą' (David Sanborn, The Golden Striker Trio) posłuchać muzyki dla smutnych, starszych ludzi. W życiu nie widziałem tylu osób przebranych za fanów jazzu chociaż większość chyba myślała że przyszli na Wilki uczestnicząc w biesiadnym klaskaniu. Czułem się zatem nieswojo ale tylko przez chwilę bo w momencie gdy sala ucichła a ze sceny rozbrzmiały dźwięki saksofonu, kontrabasu, pianina czy perkusji uśmiech nie zniknął z ust do samego końca a serce pękło milion razy. Ale no, jak mnie znajomy po wszystkim spytał o wrażenia to w sumie nie wiedziałem co mu odpowiedzieć. Tak po trochu odbieram jazz, działa mi to wszystko na wyobraźnię podczas odsłuchu, wymyślam niestworzone historie o tygrysach i przebiśniegach ale po wszystkim mózg się odłącza i nic nie wiem.
Cóż więc napisać? Bohaterem dzisiejszej notki jest Sonny Clark, pochodzący z Pensylwanii pianista, ponoć legendarny. Szufladka to hard bop czyli styl czerpiący garściami z r'n'b, bluesa czy muzyki gospel. Dla wytwórni Blue Note Sonny nagrał według gugli osiem albumów w roli lidera a według większości słuchaczy jego najlepszym dziełem jest właśnie 'Cool Struttin''. Cztery kompozycje nagrane w towarzystwie Arta Farmera (trąbka), Jackie McLeana (alto sax), Paula Chambersa (bass) oraz "Philly" Joe Joensa (perkusja). Niby niewiele ale można słuchać w kółko. Ja się na tym nie znam ale słyszę delikatne akordy i rozbudowane partie pianina, magicznie brzmiącą z boku perkusję, melodyjną trąbkę, znakomity bas i wszystko to nastaraja mnie niezwykle pozytywnie do zmierzenia się z dniem o poranku. Art Farmer wspomina, że główną cechą gry Clarka był luz, podczas gdy inni starali się jak mogli odnaleźć swój swing jemu wychodziło to nad wyraz naturalnie, miał też ponoć potężne wyczucie bluesa. Nie wiem, wyczytałem to wszystko z tekstu na tylnej stronie okładki, gdzie ładnie w kilku zdaniach streszczono karierę Sonny Clarka wykorzystując do tego również cytaty samego pianisty opowiadającego o numerach z płyty (jeszcze nie wiem co oznacza np. 16, 8 i 8 w slangu jazzmanów ale to pewnie jakiś prosty kod, dzięki któremu można to jakoś zaszufladkować) i jego podejściu do muzyki. Byłbym zapomniał, album został wydany w pięknym kolekcjonerskim pudełku, w którym znajdziemy koszulkę (świetna jakość) oraz karton z płytą. Niestety przyjdzie nam za to zapłacić sporo pieniążków a fakt, że w serii pudełkowej ukazało się jeszcze kilka innych flagowych pozycji Blue Note nie pozwoli portfelowi przytyć (patrz foto).
Wiosna przyszła i slucha się tego znakomicie.. Mam tylko nadzieję, że za dziesięć lat, gdy będę już posiadał lwią część z najważniejszych nagrań jazzowych (a jak! zaczynamy zbieranko, w liście życzeń już dziesiątki pozycji czekają aż kolejne stówki opuszcza portfel) i udam się na kolejny festiwal to podobny do Wojciecha Malajkata prowadzący schlebiając snobistycznej publiczności nie będzie mówił do mnie bo za fana jazzu nie przebiorę się nigdy. Za to w domowym zaciszu będę się bujał na bujaku w akompaniamencie tych instrumentów. Bo jeśli lubisz się zgubić w świecie bogato zaaranżowanych opowieści muzycznych to musisz słuchać tylko tego.

[INFO] JuNouMi EP vol. 4

2010-03-05T16:13:00.007+01:00

Były plotki od jakiegoś czasu tu i ówdzie, w końcu jest i oficjalne potwierdzenie na blogu JuNouMi Crew - czwarta odsłona słynnej już serii winylowych epek zbliża się wielkimi krokami. Po JuNouDet 2LP i dwóch siódemkach (nie licząc działalności pod szyldem FMAP) przyszła pora na powrót do kolorowych dwunastocalowych składanek.

Informacja jest taka, że płyta jest okrągła, a winyl jest żółty. Bity zrobili Twister, Kixnare, Mejdej, Metro, Patr00, Returnersi, Roux Spana, Snobe, Święty i Webber, a wokale położyli Afronty, Łona, Rymek, TuForSewen, Mej, Wankz, Mi-La, Ostry, Ortega Cartel, Prof, Smark, Tetris i Temzki.

Czy znany z poprzednich produkcji JNM personel jest gwarantem jakości, a kilka nowych twarzy okaże się powiewem świeżości? Nie wiem, ale ładne pytanie retoryczne mi wyszło, nawet z rymem.

Po więcej informacji odwiedzajcie http://blog.junoumi.com, o ile jeszcze tego nie zrobiliście.

Galus/Pokój Czarnych Płyt - 100206 - na siedmiu calach!

2010-02-25T14:09:00.008+01:00

Ja dziś z (nie)małym newsem wpadam

Galus a/k/a Pokój Czarnych Płyt - beatmaker - przekot. Zapaleniec wosków, Sp12 i klasycznej XL'ki. W zeszłym roku jego beat tapem - Retro Lyrics zaopiekowało się Soulspazm Records. W tym roku na 4 rocznicę śmierci niezapomnianego Jay'a Dee sklepał razem z Dj'em Krugiem projekt "100206".

Oto co napisał Galus na swoim myspace...

Projekt 100206 ujrzy światło dzienne na płycie winylowej, ze względu na czas trwania tego materiału zostanie on wytłoczony na 7 calowym krążku. Aby jak najbardziej oddać klimat tej produkcji, masteringiem całości zajmie się Dave Cooley ze studia "elysianmasters" w Los Angeles, czyli człowiek odpowiedzialny za finalne brzmienie płyt Jaylib - Champion Sound, J Dilla - Donuts oraz większość produkcji związanych z niezależnym HipHopem instrumentalnym z zachodniego wybrzeza. Termin wypuszczenia projektu na winylu przewiduje na ostatnie dni marca/pierwsze dni kwietnia. Dokładną datę premiery podam niebawem....

Pozdrawiam

Ja się już jaram!
A projekt "100206" odsłuchacie na myspace Galus a. Przy "Fly Jay" odlecicie. Naprawdę!

Arctic Monkeys - Brianstorm 7"

2010-02-22T12:58:00.012+01:00

Artysta: Arctic Monkeys
Tytuł: Brianstorm
Format: 7"
Rok wydania: 2007
Wytwórnia: Domino Recordings
Gatunek: Indiański Rock / Rock HipHopowy

Strona A
Brianstorm

Strona B
Temptation greets you like your naughty friend (feat. Dizzee Rascal)

Ponieważ wróciła mi zajawka na muzyczne produkty z Wysp, dziś kontrybjutuje do bloga singlem angielskiej arystokracji. Żadnej tam arystokracji w sumie, tylko grupki niepokornych (właściwie to nie wiem, ale ładnie wygląda w tekście) chłopaków z Sheffield. Żeby sprawa była jasna - gdyby nie obecność Dizzee'ego, pewnie bym tego nie nabył. Nie zrozum mnie źle, chłopaki nieźle szarpią struny i łupią w gary, a Alex nieźle śpiewa, ale ogólnie to nie moja filiżanka herbaty raczej.

Tytułowy kawałek (gra słów, nie błąd) to przyjemne gitarowe granie, całkiem klawe, ale przykro mi - strona b wygrywa znowu. Jakbym wydawał singiel też na stronie b umieściłbym jakiś cios. I takim jest właśnie kawałek o długim tytule opowiadający o tym, że pokusa przywita cię, jak twój niegrzeczny przyjaciel (albo przyjaciółka).
Rytmiczne dźwięki gitary (rokmeni mówią wiosła, Stachurski mówi chłosta) i przyzwoite bębny dają temu numerowi kupę wajbu. Powiedziałbym, że to nawet wajb hiphopowy. Refren aż chce się śpiewać, zwrotki zresztą też - jedną, drugą, ciach YO, IT'S RASCALL, DIRTEE STANK YOU!! Najsłynniejszy grajmowiec świata, niekwestionowany król rapu tanecznego wnosi do numeru swoje łobuzerstwo. Nie bawi się w metafory jak Alex - dostajemy uliczną historyjkę podaną jak zwykle perfekcyjnym flow. Tak się robi crossoverowe tracki.

Z ciekawostek, to na 3 longpleju Rascala jest ten numer w wersji zmasakrowanej - do oryginału nie ma startu. Po prostu to nie Dyzio Małpy tylko Małpy Dyzia powinni zapraszać do wspólnych nagrań, bo wtedy wychodzi moc, bomba i takie różne.

Jak nas czyta jakiś sajkofan Arctic Monkeys, to daję mu szansę na zezłoszczenie się - Temptation... to w mojej opinii indie-ignoranta najlepszy utwór, jaki nagrali ci brytyjscy chudzielcy. Pamiętajcie, że w komentarzach możecie nam ubliżać. A ja wracam do pisania magisterki, fuj.

Cynamona Retail Therapy s10e01

2010-02-18T21:53:00.013+01:00

Wiosna nadchodzi wielkimi krokami bo zakochałem się dzisiaj dwa razy. Wraz z topniejącym śniegiem część pierwsza z serii notek konsumpcyjnych, prezentująca ostatnie nagrania jakie pojawiły się w moich zbiorach. Pod koniec każdego miesiąca podzielę się z obojgiem moich czytelników takim oto podsumowaniem, nie wiem w sumie czy to ma sens, dlatego komentujcie, ale po pierwsze mamy tu bloga a nie żaden portal [znajdź różnicę] a po drugie to nieważne. Jeśli się nie spodoba, to będę pisał więcej i wymyślę coś gorszego, no. No tak. Mały trybut dla Olgi Frycz (kocham).

Zakupy w sumie z grudnia i stycznia, bo te z lutego nie dotarły [głupie preordery], nie mogę jednak zacząć bez przedstawienia najważniejszego wydarzenia ubiegłego roku. Co by nie napisać o albumach schowanych w pudełku "Rjd2 2002-2010" to i tak będzie za mało. "Deadringer", "Since We Last Spoke", nigdy wcześniej nie wydany na pvc "The Horror" oraz najnowszy materiał "The Tin Foil Hat". Plus ręcznie numerowany plakat z autografem oraz karta z kodem umożliwiającym pobranie tego wszystkiego w mp3. Efektowne pudełko, na tyle szerokie, żeby nadgorliwi fani mogli wsadzić sobie weń również "The Third Hand". Albo singiel "Here's What's Left" bo tego w tym wydaniu brak. Albo nowy album, który właśnie ujrzał światło dzienne. Kto co lubi. Cały pack można (było?) zdobyć za około 49 euro. Ponoć wyszło 1100 sztuk. Nie tyle co "Podostrzyfszy" ale w normie. W sumie dziwię się, że nikt jeszcze na blogu o tym nie napisał. Zrób wszystko by to zdobyć. W wersji dla biedaków ukazały się te albumy osobno, ale dla kogo tego dla tego kogo. Na płytach brak logo Definitive Jux albowiem Rjd2 wydaje się teraz sam w Rj's Electronical Connections.

Wspominałem już, że chcę skompletować to co się da z dyskografii Madliba więc no. Łatwiej pewnie złapać tęczę i schować ją do kieszeni ale próbuję a gdy serce masz czyste i bardzo czegoś pragniesz to cuda się zdarzają. Za jednym zamachem zamówiłem wszystkie części Beat Konducta bo pamiętam, że lubiłem je słuchać jednym ciągiem. Nadal lubię. O ile jedynka i dwójka to w miare normalne 'beat tape'y' to od części trzeciej gdzie Beat Konducta odwiedza Indie (pozdrawiam Indian) zaczyna się szaleństwo. Dobre dialogi tam są. Czwórka to India bardziej hip-hopowa a jeden bit to myślałem że słucham J Dilla. Pięć i sześć są dedykowane Jay Dee i jeden kolega napisał, że brzmią tak jakby wszyscy chcieli, żeby brzmiało "Donuts". Cud, miód bity i co chwilę zaświeca się żarówka w stylu "o Doom!, o Mos Def!, Guilty!". Must have dla fanów. Wkurzające jest to, że wszystkie części mają tendencje do wyginania się. Strasznie tego nienawidzę więc minus i wielka gula w gardle gdy się kręcą. A okładka części trzeciej jest jedną z moich ulubionych.

Madlib! Ciężkie jest życie psychofanów Otisa, chyba, że są bogaci. Konsekwentnie (jak płyty E Pe eM De) ładowałem do koszyka wydawnictwa spod szyldu Yesterdays New Quintet i tylko co chwila łapałem się za głowę. Słono przyszło zapłacić, zamawiałem na trzy tury, gdyż po drodze napotkałem problemy z dostępnością tych wydawnictw ("A Tribute To Brother Weldon" to nawet second hand!) ale mam. Wszystko (a gdzie "Stevie?", a gdzie "Uno Esta?") bardzo ładnie sie prezentuje a jeszcze lepiej się słucha. Nie pytaj mnie o jazz, bo jak mam ten gatunek jakkolwiek opisać to mózg mi sie przepala a usta odłączają także nie wiem, ale bardzo lubię Art Blakey & The Jazz Messengers "Moanin". Koneserzy pewnie by psioczyli, że to, że tamto, mnie obchodzi tylko efekt końcowy i na tym polu Madlib wygrywa. A jak on to złożył, co zagrał, ile sekund zsamplował to mnie nie intere. Jak wracam z roboe i bujam się na bujaku to słucham tylko tego. Lubie też poczytać świetne, opisujące fikcyjne wydarzenia liner notes z okładek "Ugly Beaty" i "Angels Without Edges". Co by tu dodać, fajne okładki mają a! "Yesterdays Universe" to ponoć zamknięcie etapu YNQ, prezentacja nagrań solowych członków i innych projektów, które mają ukazać się w przyszłości i większość kawałków z tego albumu już gdzieś można było usłyszeć, także nie musisz tego koniecznie mieć jeden z drugim. Moim ulubionym odcinkiem z tych płyt jest zdecydowanie solo Malik Flavors, muzyka szatana i oda do chaosu. Zwariować można.

Nie byłbym sobą, gdybym nie musiał mieć wszystkiego. Dołożyłem więc brakujące "Beat Konducta Vol. 0" oraz "Bomb Shelter EP" na siódemkach. Siódemki sa najlepsze na świecie i każdy to wie. Lepsze są tylko darmowe siódemki w postaci bonsów do zamówienia. Starzy ludzie mówią, że najprzyjemniejsze w życiu rzeczy są za darmo albo są nielegalne. No to w paczce czekały na mnie płyty z serii Stones Throw Fan Club 45 a mianowicie "Beat Konducta 1 & 2 45", "Fan Club 45 #19" (Oh No ale nie wiem do którego albumu to dodawali, nie zdążyłem jeszcze przesłuchać) oraz rodzynek w cieście czyli "About Love" uwielbianego kiedyś przeze mnie Aloe Blacca, o którym więcej niebawem. Świetny kawałek walentynkowy wraz z remiksem, naprawdę zdrowe podejście do najdurniejszego pomysłu na numer zawsze, a tu bez obciachu można słuchać. Wszystkie opisane do tej pory pozycje wyszły oczywiście nakładem Stones Throw.

Czasem jednak trzeba odpocząć od rzucania kamieniami. W oczekiwaniu na najnowszy album "The Element Of Freedom" odwiedziłem Step Records celem sprawdzenia czy nie kłamali w ***.de pisząc, że płyty "As I Am" są czerwone a zdjęcia we wkładkach ładne. Nie kłamali więc kupiłem bo to mój ulubiony album Alicji chociaż jest na nim więcej słabych kawałków niż na dwóch poprzednich krążkach razem wziętych. No i Alicia jest bardzo ładna na okładce, a jeden musi wiedzieć, że potrafię nabyć nagranie i nawet go nie słuchać jeśli na froncie znajdę zdjęcie z ładną buzią (albo cyckami) ładnej pani. Prawdziwe ukojenie przynosi jednak dopiero "Lay It Down" (Blue Note Records) legendarnego Ala Greena. Naprawdę przykro mi gdy wyprodukowany w całości przez autora, Jamesa Poysera oraz Air Questo z The Roots podwójny album jest nagminnie pomijany a swoje pięć minut mają "A Strange Arrangment" czy "The Way I See It". Czasami nawet wydaje mi się od nich lepszy. Można słuchając tych melodii zapomnieć o wszystkich rozterkach i nieźle się pogubić ogólnie. Rewelacja. Na koniec sentymenalnie, bo gdy usłyszałem wejście "they'll never tale me alive" na początku filmu "Above The Rim" to coś we mnie pękło wtedy i to zmieniło moje życie. Nie zastanawiałem się więc długo gdy znalazłem w Allegro dwunastkę z kawałkiem "Pain" bo to moje żelazne top 5 numerów Tupaca. Jak kogoś obchodzi, to na stronie A singla promującego santrak jest "Regulate" i jakiś durny tego remix. Na B głupi "Loyal To The Game" gdzie Treach i 2Pac robią sobie z rapowania wyścigi i nie wiem który lepiej wygrywa. Death Row Records. Koniec.

Koniec? Końca nie widać. W niemieckim sklepie za darmo rozdają taśmy a ja w samochodzie mam auto na taśmy. "The True Meaning" to czołówka z QB więc na niezłej rotacji za kierownicą, Beatnutsów nie miałem czasu. Za to dwie kaset z cyklu "The Best Of Cold Chillin" to jedna z pięciu najlepszych rzeczy na świecie. Biz Markie oraz Kool G Rap & Dj Polo i największe ich hity zebrane po to bym się mógł cieszyć. Daję wam cynk, sprawdzajcie darmowe opcje wiadomo w jakim sklepie.

A gdy jest późno to śpię. I nie umiem wtedy zmieniać rękami stron na gramofonach. Dlatego czasami kupuję kompakty, których w sumie nigdy nie słucham chyba, że akurat śpię. Ale lubię kupić z trzydzieści. Także na fotce to co pamiętam, że kupiłem ostatnio. Spodobał mi sie nowy album Clipse, więc musiałem mieć dwa poprzednie. Przeczytałem kolejny raz "historię jedynej taśmy" z okładki "Fantastic Vol. 2" (i znów, coś we mnie pękło) także nie pozostało mi nic innego jak zamówić "Voodoo". Beastie Boys by sprawdzić na ile części rozkłada się digipack z najlepszą grafiką. Sir Menelik ma bity od El-P i Dj Spinna, nie trzeba nic dodawać. Mr. Len pozwala wydać Company Flow ostatnie tchnienie, na płycie są nigdzie wcześniej nie wydane numery, jakies pytania? Na koniec na potwierdzenie tego, że Polak potrafi przesłuchałem "Materiał Producencki" Quiza oraz "Duże Rzeczy" Wena & Rasmentalism. Fajne płyty jedna o wszystkim, druga o niczym (za to z jednym bitem rodem z Detroit), ale jeśli jesteś fanem podziemia (Quiz i goście) albo jeśli największym twoim zmartwieniem jest brak zmartwień ("Duże Rzeczy") to słuchaj tylko tego. No i pamiętajcie: nikt tu (czyżby?) nie neguje kompaktów, nie o to chodzi, kompakty też są fajne i nieważne, że do niczego się nie nadają. Muzyka to muzyka. P*******ć nośnik. Ja tu chyba już nie pracuję (za darmo).

Więcej nie pamiętam, pamiętam tylko, że było tego więcej. Teraz będzie na bieżąco i niedługo epizod drugi, bo mają już "Stoney Jackson" (!!!!!) in stock. Jeszcze propozycja interakcji internetowej na koniec: jeśli masz ciekawą kolekcję nagrań, chciałbyś ją nam pokazać, napisać coś ciekawego do poczytania naszym obu czytelnikom, przedstawić swoje przemyślenia na temat zbierania, kupowania, nienawiści to pisz na maila po prawej stronie. Ja nie mam do niego hasła ale bumelant może się ocknie bo on ma. Opublikujemy chętnie wszystko co ciekawe. Bo o to tu chodzi a ja mam konto administratora i moge wszystko. Nagród nie będzie, bo gdyby były to wolałbym je zatrzymac dla siebie. Dozoe.

[INFO] Setenta - Apariencias / Sonrisa 7"

2010-02-16T15:24:00.010+01:00

Jest sobie w Stanach wytwórnia Fat Beats, znana. I jest sobie też taki holenderski label Hot Casa, mniej znany. Połączyli siły i wypuścili siódemkę paryskiej siedmioosobowej grupy o nazwie Setenta. Latin funk, cziki cziki, ruszaj biodrami i machaj grzechotką. Taneczne, gorące rytmy prosto od Francuzów.

Nastąpił z naszej strony drobny, zaledwie dwumiesięczny, poślizg w przekazaniu tej informacji, przepraszam. Ale na hhv mają, na juno mają i na rushhour.nl też, więc nic straconego.

W razie pytań i wątpliwości możecie pisać do Joteffa z Jazzmentalism.com (kontakt na stronie). Odesłałbym na sajt FatBeats po więcej informacji, ale przebudowują go, więc nie odeślę. Za to myspace tego zacnego bandu działa, zatem nie zapomnijcie odwiedzić!

http://www.myspace.com/osmansetenta

The Q4 - Sound Surroundings [2010]

2010-02-14T14:15:00.006+01:00

Artysta: The QuadraphoniQuartet
Album: Sound Surroundings
Rok: 2010
Label: Project:Mooncircle / HHV.DE
Format: LP, 33RPM
Gatunek: Trip-Hop / Rap / Jazz / Blending Quality

A01 Intro
A02 One Of These Days
A03 Oscurous Angels (ft Curra Suarez)
A04 Demagogues (ft Pax)
A05 Look Again

B06 Goin' Down (ft Terryman)
B07 My Own Advice (ft Unorthadox)
B08 Pulse (ft BLS)
B09 Split Personality Pt II
B10 Trouble With Me
B11 Trouble Dub (Outro)

Skoro już blog budzi się z jesienno-zimowej drzemki to pewnie warto zająć się wydarzeniami najświeższymi gdyż jak wszyscy (?) dobrze wiemy nie ma nic lepszego niż odsłuch z winyla (winylu?) dobrej płyty zaraz po jej premierze, zanim jeszcze zdąrzyłeś odwiedzić rapidshop. Poza tym rozpocząłem tu kiedyś holenderską propagande (nie wciągając przy tym nic do płuc) i czuje sie zobowiązany ją kontynuować, zwłaszcza, że zostałem niedawno przez jednostkę propagowaną przekupiony podpisem z dedykacją. Ok, tyle durnego wstępu... Panie i Panowie przedstawiam Wam The Q4 aka The QuadraphoniQuartet w roli głównej Arts The Beatdoctor.

Na początek spory cios z półobrotu bo The QuadraphoniQuartet to... nie kwartet(?!) a trio (jeden zgubił się po drodze). Trio producenckie w którego skład wchodzą Arts The Beatdoctor, Sense i STW. Luz, ja też do tej pory nie miałem pojęcia kim są "ci dwaj pozostali", wiedziałem tylko, że Sense maczał palce (nie kładł palcy na kibord) w 'Split Personality' Artsa. O holenderskim geniuszu pisałem już tu i tu i jeśli Ty i Ty połknąłeś bakcyla na specyficzny Blending Quality okularnika z Utrechtu to z miejsca możesz słuchać tylko tego. Jeśli jednak twórczość Artsa jest Ci obca to dużo tracisz, no chyba, że to nie Twój klimat a ten jest tu kwestią pierwszoplanową i trzeba go lubić żeby go polubić. Ogólnie klimat większości płyty nie różni się za bardzo od dokonań solowych Atrsa, dalej mamy sporą żonglerkę często bliżej nieokreślonymi dzwiękami, zakurzone brejki przeplatane jazzowymi samplami oraz czychającą na każdym kroku (dzwięku) melancholie. Jednak w tym miejscu nawiązania do solowych dokonań Atrsa się kończą. Po pierwsze jest dużo mrocznej, ciemniej, może nawet smutniej, bardziej metafizycznie a z drugiej strony bywa dość mocno i energicznie (vel z pier*olnięciem). Słychać, że kawałki aranżowało troje a nie jeden, kompozycje są potrójnie do potęgi trzeciej rozbudowane często w zupełnie nieprzewidywalny sposób a i same sample wydają się być poszatkowane x 3. Po drugie płyta jest mocno zróżnicowana a mimo to cholernie spójna, wiem, że to wyświechtane stwierdzenie ale jak posłuchasz 3 ostatnich kawałków to będziesz wiedział o co mi chodzi (3 zupełnie różne utwory zlewają się perfekcyjnie w jeden motyw, coś pięknego). Chyba nie wyjde na ignoranta jeśli powiem, że z gości znałem wcześniej tylko Pax'a, który coraz bardziej (no homo) sie mnie podoba i jego wersy o tym, że ogólnie jest źle wybjają się na tle pozostałych 2 raperów na płycie (BLS dostaje + na zachęte). co do śpiewu, Terryman w najlepiej zaaranżowananym kawałku na płycie zjadł babke spiewającą jakimś nieznanym mi języku, co jest pomyłką. Gdzieś pomiędzy trakami pałęta się też jakiś DJ, czego nie uświadczysz u Artsa. Kończąc, nienawidze okładki nawet jeśli jest na niej Goapele (nie mów, że nie) a warstwa muzyczna broni sie sama.

Ciekawostka jest taka, że współwydawcą płyty jest niemiecki hhv.de. Nie wiem do końca o co chodzi ale szkoda, że sprowadza się to do tego, że tylko u nich można ją nabyć (czy sie myle?). Podsumowując, wydawnctwo posiadam od ok. 3 tygodni i odsłuch strony A do B to jakieś 1:6, fajerwerki są ale minimalne. Kup to jeśli jesteś Artsoholikiem lub po prostu lubisz dobry trip-hop a nie zawiedziesz sie. Chyba, że nie masz jeszcze Tongue N'Cheek to bierz Rascala, tak będzie dla Ciebie lepiej...

i jako bonus przepiękny kawałek z bitem Artsa z jakiegos mixtape

Czego ostatnio nie kupiłem: winyle w Polsce w 2009 roku

2010-02-14T10:52:00.003+01:00

Z racji takiej, że mam tu konto administratorskie i wszystko mi wolno: pierwsza notka z serii 'inne'. Nie będzie przepisywania tracklisty i opisu płyty. Krótkie i zwięzłe podsumowanie ubiegłego roku. Spisałem co mi do głowy przyszło (gdyby tylko istniało w niej coś co kazało by mi się zastanowić!) a efekt tego poniżej. W następnym tygodniu ruszamy również z serią 'Ostatnie zakupy' czyli coś na modłę 'Raportu płytowego' Druha Sławka (oczywiście na miarę możliwości, szanujmy się) - najlepszej rzeczy jaka przytrafiła się polskiemu rap dziennikarstwu zawsze. Prosimy o opinie w komentarzach wszystkich dwóch czytelników naszego bloga!

Skromnie, nieprawdaż? Niewiele płyt zgarnąłem z polskiego rynku winylowego w ubiegłym roku. Fatalna sprawa. Ale po kolei... Singiel Mariki to było moje marzenie od kiedy usłyszałem 'Moje Serce'. Pomaton je spełnił, wydając dwunastkę 'So Remixed' z obrazkową (a jak!) okładką i numerami jak leci: So Sure (plus Ba-Lan Sound System Remix), Siła Ognia (Juniorbwoy Remix), Moje Serce (plus Hard Disko Remix) oraz Masz To (Juniorbwoy Remix). Naprawdę udane wydanie. Następna pochwała należy się wytwórni Alkopoligamia za okrojoną wersję albumu Tego Typa Mesa "Zamach na przeciętność'. Płyta ukazała się na pojedynczym winylu z kolorową okładką, w ściśle ograniczonym nakładzie, dziwnym więc nie jest że sprzedała się błyskawicznie. Plus za staranną selekcję utworów, uczciwą cenę oraz dobrą (internetową) promocję - dotrzymana data premiery w czasach gdy słuchacz odkłada (i nieustannie wydaje) każdy grosz na płyty to dosyć istotna sprawa. Sporą niespodzianką okazała się być seria siedmiocalowych singli wytłoczonych przez Queen Size Records - nową firmę, która objęła opiekę nad Metro - pierwszym z Brzegu producentem hip-hopowym. Efektem jej działania były dwie siódemki z udziałem m.in. Guilty Simpsona, Wildchilda, Dj Romesa oraz Dj Twistera. Czekam na kolejne części. Początkiem końca moich zakupów okazał się być niezawodny label Asfalt Records a to za sprawą opisanej gdzieś niżej płyty 'Muzikillmind' oraz w mojej skromnej opinii najlepszej polskiej płyty ubiegłego roku - 'O.C.B.' Ostrego. Oba albumy wydane na porządnych, grubych i odpornych na wygięcia winylach, w świetnej oprawie graficznej itd. Jakby tego było mało to Asfalt nabył prawa do wielu ciekawych pozycji z katalogu Stones Throw i sprzedaje je w swoim sklepie w całkiem uczciwych cenach. Klasa. No to by było na tyle 'plusów', cala reszta to jednym słowem dramat. Kiepski dramat.
Kilka tygodni po premierze 'Kwiatów Zła' usłyszałem od jednego z właścicieli opolskiej wytwórni Step cytuję: "płytę Piha jeśli już to puścimy na podwójnym winylu, cały album, dzisiaj wydawanie singli nie ma sensu". Prawda i podejrzewam, że przekonali się o tym na własnej skórze. Albumu Piha jednak jak nie było tak nie ma. Druh Sławek pisał w 99 roku, że w Polsce singiel kojarzy się z osobą stanu wolnego lub przeciwieństwem debli. No i dekadę później nadal ma rację. Po pierwsze dla kogo? Po drugie po co? Ani słuchaczom, ani djom nic po singlach, na których brak tak oczywistych rzeczy jak bonusowe, niedostępne na albumach numery (no dobra, było 'O staniu w korkach') czy acapelle. Poza tym do skreczy wystarczą wersje promo (ciekawe czy takie cuda ktoś tłoczy?). No i dobra, nie potrafię pomyśleć o żadnym singlu winylowym wydanym w pierwszej połowie roku więc ktoś poszedł po rozum do głowy. Wyszło kilka ciekawych pozycji, jeszcze więcej zostało zapowiedzianych (Urbaniak, 'Jazzurekcja', 'Lavorama' czy 'Dwuznacznie') aż tu nagle kurwa jeb, ja pierdolę (plus kilka innych brzydkich wyrazów). Zapowiedziano rewelację roku, kolaborację między Wielkie Joł a Asfalt Records, która miała spowodować opad szczęk u słuchaczy. No i bomba wybuchła. 'Podostrzyfszy' to zremiksowny przez Ostrego album zespołu Warszafski Deszcz, sprzedawany w cenie 213 pln w ramach walki ze zjawiskiem tzw. resellingu. Żeby nie było to ściągnąłem rip tego wydawnictwa (kiepska jakość tylko spotęgowała pozytywne wrażenia) i okazało się ono całkiem udane. Potencjał na godnego (w przeciwieństwie do orginału) następcę niepodważalnie klasycznego debiutu został natomiast zniszczony za pomocą absurdalnych argumentów i braku szacunku do kupującego. Ja tego nie kupuję i nie kupiłem chociaż jestem bogaty. Pamiętam za to chwytające za serce notki dotyczące sprzedaży płyt na pierwszych wydawnictwach Asfalt Records. No nic. Za karę nie kupiłem 'Jazzurekcji' oraz płyty Michała Urbaniaka, poza tym każdy ma prawo do jednego błędu. Asfalt Records - limit wpadek wyczerpany. Dobrze rokowała też nowa wytwórnia Polish Vinyl powstała w niewiadomych mi okolicznościach (mają chyba coś wspólnego z Max Flo). Dobrze rokowała w statystykach błędów naturalnie. Naliczyłem co najmniej trzy. A co mi tam, wymienię. Hucznie zapowiadana reedycja (pomyślał by kto) 'Nastukafszy': album na niebiańsko pięknych błękitnych winylach w rozkładanej kolorowej okładce. Wow. Jedyne 149 pln. Brawa i pogarda. Pięknie wydana płyta Paktofoniki (rozkładana okładka, picture cover), jedyne 99 pln. Lp z wybranymi numerami Don Guralesko - jedyne 89 pln. To już trzy błędy - Polish Vinyl wyautowane... a oni wydali tego chyba więcej. Co dalej?
O 'Dwuznacznie' już chyba wszyscy zapomnieli (?), na dniach mają ukazać się (albo już są?) albumy Małpy i Ortega Cartel. Queen Size Będzie kontynuować wydawanie siódemek a później może coś więcej. Na bank też o czymś nie wiem (co się stało z Prosto?) ale czyja to wina? Pozostaje oczekiwać. Wydawanie winyli ma w Polsce sens jak nigdy dotąd, coraz więcej ludzi kupuje adaptery do odsłuchu, coraz więcej ludzi kupuje płyty by zrobić sobie z nimi zdjęcia do internetu (kul), cokolwiek. Wystarczą odpowiednie badania rynku i takie wpadki jak 'Podostrzyfszy' nie mają racji bytu. Dziś już dje nie uratują sytuacji na polskim rynku winylowym(oni mają Serato). Wszystko zależy od zwykłych słuchaczy i wydawców. Wydaje sie to banalne, czy nie?

Declaime - Illmindmuzik / Muzikillmind

2010-02-13T20:23:00.005+01:00

Artysta: Declaime
Tytuł: illmindmuzik / muzikillmind
Format: Lp / Lp
Rok wydania: 2001 / 2009
Wytwórnia: Illmindmuzik / Asfalt
Gatunek: Rap

Strona A
1 - trouble n da west (who's crew) feat. Evidence, Lootpack & Sauna / introze
2 - welcome (skit) / world (ft. Georgia & DJ Haem)
3 - let it be known / muzikillmind (ft. DJ Haem)
4 - madlib beatdown #1 (illbeat) / confirmations (ft. DJ Haem)
5 - illmindmuzik (dirty mixtape version) / dewoop (skit)

Strona B
1 - jazzylude (skit) / meditate (ft. DJ Haem)
2 - roll'em right / frame (ft. DJ Haem)
3 - world domination feat. Spontaneous / enough (ft. DJ Haem)
4 - look for the signs (skit) / my thang (skit)
5 - wicked ways / dying (ft. DJ Haem) ... outroze

Madlib, Metro... Metro, Madlib... gdybym dostawał chociaż grosik za każdym razem gdy słyszę / czytam porównania brzeskiego producenta do giganta z Kalifornii byłbym milionerem. Coś musi być na rzeczy, spróbuję zatem porównać dwa wydawnictwa, które mają ze sobą wspólnego wszystko i nic. Jeden podniósł skąd drugi odszedł.
'Illmindmuzik' to wielkie nazwiska, prekursorski album z podziemia zachodniego wybrzeża, świeżość w momencie premiery. Zatrute, brudne ale mimo wszystko bardzo rytmiczne i melodyjne brzmienia Madliba z wolno płynącym po nich, niechlujnym, lekko skrzeczącym głosem rappera składają się na powiedzmy sobie szczerze album (epkę) owiany pewnym kultem w pewnych kręgach. Nie do powtórzenia.
A jednak Metro zdecydował się podjąć wyzwanie i zajął się produkcją sequela do wydanego osiem lat wcześniej debiutu, a żeby było śmiesznie to projekt otrzymał nazwę 'Muzikillmind'. Zupełnie niepotrzebnie bo to dwie różne płyty. Po pierwsze: Declaime jest tu najmniej ważny (chociaz pewnie nikt tego nie planował) więc wypadało by zacząć od niego. Metro otrzymał możliwość nagrania płyty z niesamowicie wyeksploatowaną postacią niestety. Ja dawno temu pogubiłem się w ilości wydawnictw Declaime'a, żeby być szczerym to pamiętam jedynie dwie pozycje sygnowane ksywą Dudleya Perkinsa oraz 'Andsoitissaid'. Częstotliwość premier tego rapera nakazuje mi myśleć iż rapuje on w kółko ten sam kawałek na różnych bitach. Przez ten długi okres poszerzyło mu się na pewno spektrum opowiadań bo oprócz nudnych przechwałek i rapowania o trawce zdarza mu się dzisiaj snuć apokaliptyczne wizje lub recytować wiersze o smutku czy miłości więc zawsze coś. To wszystko składa się na pewien klimat, który posiada szerokie grono stałych zwolenników, więc tutaj nie będzie narzekania, nie będzie niespodzianek, nie będzie rozczarowań. Stary, dobry (słaby) Declaime. Dla fanów.
Dla fanów powstało też 'Muzikillmind'. Smaczki można wyłapać przyglądając się samej okładce: followup z głośnikiem, rękami; świetna robota Forina, spisał się na medal (btw. jeśli ktoś nie wie - okładkę do 'Illmindmuzik' zaprojektował sam Declaime). Od pierwszych usłyszanych dźwięków słychać jednak wyraźną różnice między pomysłami producentów. Maciek zaczyna agresywnie, jakby szykował się na wojnę, nasz słuch zostaje zaatakowany chaosem ciętych sampli, bębnów (jeśli tu szukać inspiracji to już zostawiłbym z tyłu żenujące porównania z Madlibem; postawiłbym raczej na Fly Lo), sztuczek Haema i Bóg jeden wie czym jeszcze. Spokoju doświadczysz słuchaczu dopiero po zmianie stron, gdzie Metro wyraźnie zwolnił, postawił bardziej na kiwkę. Moim zdaniem strona B wygrywa znowu a 'Meditate' to król. Dobra rada jest taka, żeby nie słuchać tej epki upalonym, bo można usłyszeć zbyt wiele. Natomiast inwazja Madliba na stronie B 'Illmindmuzik' po trawce to euforia. Opary zielska, które towarzyszyły Otisowi przy tworzeniu tych numerów są po prostu słyszalne a 'Roll 'em Right' to król. Wszystko zwalnia i staje się oczywiste, wyraźne, wiadomo. No ale czego się spodziewaliście? Wszyscy o tym wiedzą od tylu lat.
No i co. Wyszło mi na to, że mam do czynienia z dwiema kompletnie różnymi płytami, ktore koniec końców trafią i tak do tego samego grona odbiorców. W sumie to dobrze, mogę spokojnie napisać, że Metro swoją misję spełnił uzupełniając wersy Dudleya autorskimi pomysłami. Kto zechce to i tak się przyczepi, znam ludzi dla których PS3 i X360 to to samo. Nawet Georgia Ann Muldrow (której śpiewu nienawidzę z całego serca) mi nie przeszkadza. Czyli wszystko jasne słuchaczu. Jeśli lubisz porzucać kamieniami to słuchaj tylko tego.

Yungun // Mr. Thing - Grown Man Business

2010-02-13T14:10:00.007+01:00

Artysta: Yungun // Mr. Thing
Tytuł: Grown Man Business
Format: 2 x LP
Rok wydania: 2006
Wytwórnia: Silent Soundz
Gatunek: Skromny rap semantyczny

Strona A
Intro
G.M.B. (Just Like That)
Peter Pan Syndrome

Strona B
Forget Me Not
This Is Who We Be feat. Devise // Doc Brown
What Must I Do?

Strona C
One Step Beyond
Spit Fire (Part. 2) feat. Lowkey // Stylah
Sound Of The Drum feat. Jehst

Strona D
No Guts, No Glory
Carried Away

Yungun to raper reprezentujący północne strony Londynu. Zadebiutował w 2004 roku dosyć udanym albumem 'The Essance' promowanym przez świetny, nagrany z udziałem Lewisa Parkera singiel 'The Big Idea' (12" ta to jedna z najbardziej poszukiwanych nagrać brytyjskiego hip-hopu). To taki raper nudziarz. Poprawne flow, technika bez zarzutu, ciekawe teksty okraszone sporą dawką humoru, w zasadzie traktujące o nudnym, ładnym życiu ale bez fajerwerków. Z tym, że ja od zawsze przekładam raperów ze zwykłą gadką nad wirtuozów flow. Nigdy nie lubiłem Chali 2Na czy Gift of Gaba. Na przykład. Już wole rap Madliba. No więc YG to taki właśnie chłop. Bez fajerwerków.
Nie trudno zauważyć, że przy najlepszych numerach Yunguna z debiutu zwykle pojawia się jakaś dodatkowa ksywa. Harry Love? Lewis Parker? Jeden musi pamiętać także markę Mr. Thinga, który wyprodukował mu kolejny hit 'Dancing Shoes'. Ktoś kto orientuje się minimalnie w podstawach wyspiarskiego hip-hopu wie kim jest ten pan. Igor Pudło często o nim wspominał w Klanie i dlatego od zawsze ten brytyjski producent kojarzy mi się ze słowem breaks. Bo to nie tylko producent a przede wszystkim członek legendarnej ekipy Scratch Perverts. Zajął nawet chyba kiedyś miejsce na podium World DMC Championships i trzyma też jakies trofeum druzynowe. Klasa.
No więc obaj muzycy postanowili połączyć siły celem nagrania wspólnego albumu. 'Grown man Business' wyszło w 2006 roku nakładem nowej wytwórni Silent Soundz. Otrzymalismy krążek wypełniony grubymi rymami, bitami mocno zakorzenionymi w radosnej zajawce hiphopowej oraz sztuczkami turntablistycznymi przemyconymi tak by brzmiały gdzieś tam z boku, nienachalnie ozdabiając tło muzyczne. Wszystko na swoim miejscu z zachowaniem odpowiednich proporcji. Bije od tego albumu skromnością i szacunkiem do czasów gdy muzykę rapową tworzono z radości. Są sample, są brejki, są mocne bębny, są melodie chwytające za serce. Od razu słychać też, że Yungun rapuje raczej dla znajomych lub ludzi jego pokroju (brak choćby jednego kawałka singlowego z potencjałem radiowym) poruszając zwykłe tematy w normalny sposób. Dziewczyny kontra dziewczyny, dorosłe życie przeciwko wiecznej młodości, niespełnione ambicje, osiągnięte cele, kłody pod nogami wiadomo, życie, epizody takie. Gościnnie pojawiają się wyłącznie znajomi i bardzo dobrze (wygrywa Jehst, kto by się spodziewał). Bardzo brakuje natomiast kawałka bonusowego, w ktrórym występuje Lewis Parker, jest on dostępny w formie hidden tracku wyłącznie na kompakcie.
No dobra, w rezultacie otrzymujemy niesamowicie równy i przyjemny album. Dla fanów UK hip-hopu to już pewnie odfajkowana pozycja ale stawiam stówę, że istnieje masa ludzi nieświadomych tego wydawnictwa. Taka złota era brytyjskiego rapu. Jeśli cośtam cośtam, to słuchaj tylko tego.

DJ Revolution - King Of The Decks [2008]

2010-02-11T21:30:00.008+01:00

Artysta: DJ Revolution
Album: King Of The Decks

Rok: 2008
Label: Fatbeats
Format: 2xLP, 33RPM
Gatunek: Rap

Label A
1) Intro ft. Jazzy Jeff
2) King Of The Decks ft. Sean Price & Tash
3) The DJ ft. KRS-ONE
4) Do My Thing ft. Guilty Simpson & Royce da 5'9"
5) LA DJ ft. Tony G
6) Funky Piano ft. Bishop Lamont, Crooked I & Styliztik Jones

Label B
1) The Big Top ft. Special Teamz
2) Start The Revolution ft. Boot Camp Clik
3) Scratch Nerds
4) Invaders From Planet Sqratch ft. DJ QBert
5) EY! ft. Joell Ortiz & Termanology

Label C
1) Casualities Of Tour ft. Rakaa Iriscience
2) Damage ft. Blaq Poet & Bumpy Knuckles
3) Willie Lynch ft. Styliztik Jones & KBimean
4) The Biggest Up ft. DJ Premier
5) Blow Da Spot ft. Strong Arm Steady
6) School ft. Planet Asia

Label D
1) Spit Ridiculous ft. Defari
2) Pro's & Con's ft. Evidence
3) Calling Haul
4) Man Or Machine ft. KBimean
5) The Set-Up ft. Sway & King Tech
6) The Re-Match ft. DJ Spinbad
7) Raided R ft. DJ Raid

Kiedyś tylko wierzył w dwunastki, zbierał je, skreczował chyba od 12 roku życia, produkował, grał imprezy i wszystko inne i jeszcze więcej rzeczy które złożyły się na całkiem niezłą drogę Samuraja, po której przejściu pozostało mu tylko ogłośić się królem deków...

Czy słusznie? wróćmy do 2005...jeśli mam dołeczek w brodzie to wcale nie 'po tacie' tylko po uderzeniu szczeką w podłoge po tym jak ktoś pewnego styczniowego wieczoru puścił mi ze starego gramofonu "In 12's We Trust" i powiedział "dobre gówno". Ja tego wieczoru nie powiedziałem już chyba nic, zbyt dużo myśli zaprzątało mi głowę 'to niemożliwe, gość czituje' 'musi tam wciskać jakieś tajne guziki'...

Jak na moje ucho był (jest) DJ Revolution pół-człowiekiem pół-skreczem. Stworem nacierającym na Ziemię z planety Skrecz o 20 rękach poruszających się szybciej niż japońskie pociągi. Przypuszczenia potwierdziły się w jakimś starym hangarze na Czechach w 2007, pamiętam jedynie jakieś totalne pie*dolnięcie mimo, że nie jadłem żadnych cukierków od obcych, pamietam powrót do namiotu o świcie, zakwasy w nogach i chyba na następny dzień widziałem roz*urwiny sufit (hangaru)...

Dj Revolution to postać nieprzeciętna. Po pierwsze to obsesyjny perfekcjonista, we wszystkim czego się nie dotknie słychać może nie rękę geniusza ale profesjonalizm połączony z latami ciężkiej pracy i świadomością swojej roli jako DJ'a w całym rap-obiegu. Po drugie mimo pełnego zaangażowania w swoje projekty cały czas zachowuje dystans i chyba świadomie trzyma się troszkę z boku nie robiąc wokół siebie większego hałasu, pozwalając wybitnym skillsom iść przed fejmem w czasach gdy rap często przypomina cyrk pełen klaunów... nie ma mowy o tajnych guzikach...

"King Of The Decks" to niejako kontynuacja do "In 12's We Trust, mamy re-match i ciekawe zakończenie motywu zaczętego na I12WT. Tym razem dostajemy jednak dużo więcej rapu i to na najwyższym poziomie, już sama tracklista powala na kolana. KRS powie Ci co to DJ'ing, Special Teamz wyśmieją rap-gre, Evidence przewinie jedną ze zwrotek życia (czyli jak zwykle), a DJ Premier i Jazzy-Jeff dadzą największe propsy, zresztą każdy kawałek to osobna historia a cały album tworzy zwartą całość. Od samego Revolutiona dostajemy genialną skrecz-kiwke (końcówka 'Funky Piano' - sic!), dopracowane i przemyślane cuty a czasami nawet jakiś spoken word, co połączone razem z prześmiewczymi skitami daje czytelny przekaz.

Podsumowując ten przydługi i totalnie subiektywny wywód, jeśli jeszcze nie miałeś okazji zapoznać się z Revem to uważaj na szczęke jak odpalisz cokolwiek sygnowanego tą ksywą. Jeśli tak jak ja odkryłeś, że totalnie nie umiesz skreczować to możesz wybudwować mu mały ołtarzyk, jeśli jeszcze nie słyszałeś "Survival Skills" to możesz zawiesić się na pierwszym kawałku...

El-P - Everything Must Go

2010-02-03T18:50:00.009+01:00

Artysta: El-P
Tytuł: Everything Must Go
Format: 12"
Rok wydania: 2006
Wytwórnia: Definitive Jux
Gatunek: Nowojorski rap schizofreniczny

Strona A
main
inst.

Strona B
clean
acapella

Jest takie powiedzenie, że czasem trzeba przystanąć i powąchać różę. El-Producto chyba o tym nie słyszał bo zamiast marnować czas stojąc z nosem w jakimś durnym krzaku postanowił zmienić hip-hop. No i zmienił.
Pamiętam jak pierwszy raz usłyszałem 'Funcrusher Plus' (to nic, że to Rawkus) gdy kupiłem album w ciemno bo Druh Sławek o nim ładnie wspomniał na łamach Klanu i mnie zatkało. Pamiętam gdzie zobaczyłem po raz pierwszy logo Def Jux a było to na okładce 'Little Johny From The Hospitul'. Pamiętam jak coś we mnie w środku pękło po przesłuchaniu 'The Cold Vein'. Pamiętam ile zamieszania w internecie wywołała epka 'Daylight'. Pamiętam jak w magazynie 'Loop' ktoś napisał, że jak już nie ma czego słuchac to włącza 'Deadringer'. Pamietam też, że 'Fantastic Damage' jest jedną z pięciu najważniejszych dla mnie płyt ostatnich dziesięciu lat. Pamiętam jak z zaciekawieniem obserwowalem bloga, na którym El-P zapisywał notatki z pracy nad nowym albumem. Jestem prawie pewien, że mocno negowałem 'I'll Sleep When You're Dead' tuż po premierze. Takich rzeczy się nie zapomina.
Obejrzałem ostatnio świetne 'New York, I Love You' i momentalnie wyobraziłem sobie soundtrack El-Producto do tych opowiadań. Dziś po powrocie z pracy na podłodze znalazłem pudełko z debiutu Cannibal Ox, bo coś mnie w nocy tknęło by posłuchać. Zupełnie przypadkowo (nie kłamię i oczywiście, nie mam skrzyżowanych palców), nie dalej jak wczoraj zastanawiałem się ponownie co u licha z tymi Jukkies. No i nic dobrego bo dzisiejsze słowo w internecie głosi iż wytwórnia zakończyła działalność.
El-P w oświadczeniu na stronie labelu wspomniał, że rezygnuje z zarządzania firmą by poswięcić się produkcji oraz rapowaniu. Zaprzeczył też plotkom o zamknięciu, ale... W zapowiedziach pozostają: album z remiksami i święża płyta Camu Tao. Czyżby na otarcie łez? No i chociaż jakiś czas już (dokładnie to od momentu gdy Cage zaprzedał swoją duszę gothom a Rob Sonic wydał słaby album) nie zwracałem uwagi na wydawnictwa Def Jux to ten moment także będę pamiętał.
Na pocieszenie włączyłem sobie właśnie singiel promujący ostatni album El-Producto, bo jego tytuł jakże adekwatny. Ten numer to kwintesencja stylu Def Jux, nasycony dumą biboji hymn wprost z nowojorskiego metra (nie wiem nigdy tam nie byłem ale tak to brzmi), to nic, że nie rozumiem nic a nic o czym El tu rapuje. Ten klimat po prostu czuć. Można tego kawałka słuchać w kółko, pamietam, że tak robiłem. Jest też acapella do cutów (zaklepuję 'fuck that, how bout i just smack you bitch'!) na stronie b pomarańczowego winyla.
Mam nadzieję, że chory na schozofrenię (tak mówią) producent jak przyrzekł tak zrobi i wróci do korzeni trwając w swojej muzycznej zajawce, poki co to jednak jesteśmy świadkami końca pewniej ery. Szkoda.

Dizzee Rascal - Tongue N' Cheek

2010-01-29T23:17:00.008+01:00

Artysta: Dizzee Rascal
Tytuł: Tongue N' Cheek
Format: LP
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Dirtee Stank
Gatunek: Rap dyskotekowy

Strona A
Bonkers
Road Rage
Dance Wiv Me
Freaky Freaky
Can't Tek No More
Chillin' Wiv Da Man Dem

Strona B
Dirtee Cash
Money, Money
Leisure
Holiday
Bad Behaviour

bonkers:
Bananas, nuts, crazy, wild, ballistic, cuckoo! Any thesaurus will do.
Quite commonly used word, not slang, used to affectionately describe a state of mind such as the above.
Hand-in-hand vocabulary with for example: gor-blimey, bastards!, bollockchops, well I'll be a pissed on candle, crikey, shove it up your arse, and bollocks! Used in the UK at least.(>London<) Humorous sub-text in use due to its (click the link) 'bonk' attribute, as in copulation of the 'Carry On' sort also bonk could be a hit, say on the head that has comedy value. To enhance, say: 'bloody bonkers' or 'blimmin bonkers' or 'bloomin bonkers' or 'absolutely bonkers' (esp.) -He's definitely gone bonkers, that boy.' (crazy in the head)

Autorzy serwisu Urbandictionary.com postanowili chyba za mnie opisać wam tą płytę. Zaczęło się w zeszłe wakacje gdy męczyłem 'Dance Wiv Me' w samochodzie na zmianę z 'Do Me Wrong' Roll Deep. A męczyłem bez końca. Nogi jakoś mocniej niż zwykle deptały po pedałach, ciało wpadało w dziwny, dziki rytm dźwięków Armanda Van Heldena. Wtedy już Dizzee Rascal zapowiedział nową płytę, która ma się składać tylko z takich numerów. No can do? Bon bon bon bon bon, kolejny singiel 'Bonkers' zapowiedział sporą dawkę muzycznej euforii a szczęście w takim przypadku to za mało, warto przestać myśleć póki jeszcze ma się przewagę. Powstała płyta jedenastu ulubionych piosenek. W zależności od pory roku, dnia, od twojego humoru pokochasz każdą z nich. Rascal dostarcza śmieszne głupoty, zarapowane fenomenalnie, w zależności od tematu agresywnie lub na luzie. Opowiada o głupotach, dziewczynach, pieniądzach, samochodach, kryzysie światowym czy graniu na konsoli. Namaluje słowami nieskończoną frustrację nerwowych kierowców, jeśli jesteś ładną dziewczyną to zaprosi cię na wakacje twojego zycia, zdradzi ile kosztował jego najdroższy denim oraz spróbuje nie pobić ziomków gdy go rozwalą w Pesa. No i udaje odgłosy klaksonu i superszybkiego samochodu lepiej niż sam Lil Wayne. Wbijające się w łepetynę hooki i refreny (czasami po dwa na kawa łek!) dopełniają dzieła. Producenci zadbali o zaawansowaną dyskotekę w podkładach muzycznych. Niezwykle rytmiczne, bogate i rewelacyjnie zaaranżowane kompozycje raz nasuną skojarzenia z kiczowatym disko z lat nie wiem których, raz uspokoją samplem tym samym co w kawałku Geto Boys nie wiem którym, raz rozpierdolą nerki basem. Raz też każą zastanowić się czy to już aby nie zbyt wiele (końcówka 'Holiday'). Jest dobrze. Jest najlepiej. Armand Van Helden, Calvin Harris, Cage, Tiesto (!!!) czy Shy FX (!!!!) - wszyscy spisali się na medal. Epicka historia. Nie wiem, jeśli nie potrafisz odnaleźć nic fajnego w tym wydawnictwie to na bank jesteś starszym, smutnym człowiekiem a to nie jest kul.
Panie i Panowie, mam wielki zaszczyt przedstawić: Tongue N' Cheek autorstwa Dizzee Rascala - w mojej skromnej opinii niekwestionowaną pozycję numer jeden w muzyce 2009. 'Illmatic' dyskotekowego rapu. Jeśli żyjesz swoim życiem i nie jesteś stuknięty w ogóle to słuchaj tylko tego.

Run-D.M.C. - Run-D.M.C.

2010-01-25T19:00:00.007+01:00

Artysta: Run-D.M.C.
Tytuł: Run-D.M.C.
Format: Lp
Rok wydania: 1984
Wytwórnia: Profile Records
Gatunek: Old School Rap

Strona A
1 Hard Times
2 Rock Box
3 Jam-Master Jay
4 Hollis Crew (Krush-Groove 2)
5 Sucker M.C.'s (Krush-Groove 1)

Strona B
1 It's Like That
2 Wake Up
3 30 Days
4 Jay's Game

O Run-D.M.C. i ich wkładzie w rozwój całej kultury hiphopowej napisano naprawdę dużo. Dwóch MCs plus Dj, z zupełnie nową techniką nawijania puszcza pierwszy singiel w 1983 zwiastując długogrający album – „dwunastka” z „It’s Like That” i „Sucker MCs” narobiła sporo szumu na ulicach nie tylko Queens skąd owe Trio pochodzi. W roku 1984 wychodzi „pełnometrażowy” debiut self-title, płyta która stała się pieprzonym klasykiem po dziś dzień. Od razu w uszy „rzucają się” zamiłowania Darryla i Joe do gitarowych dźwięków, i na moje ucho „Rock Box” jest majstersztykiem, którym jaram się jak gówniarz nawet po tysiącach odsłuchów! O ile wspomniane „Rock Box” ma rozbudowaną sekwencję sampli, tak większość to „chłodne” i surowe brzmienie charakterystycznych drumsów z automatów perkusyjnych i krótkich ciętych „hitów” (producenci wiedzą ocb). Linia perkusji w „Hollis Crew” mnie rozpieprza (zresztą w tym kawałku jest sama perkusja), i te charakterystyczne „clapy”, podobnie sprawa ma się w „Sucker MCs”. Tu nie ma słabego jointa, no może z wyjątkiem „Wake Up”, które mnie drażni, brzmi mało „poważnie” – chyba przez te „cymbalsy” przeplatane z bębnami. „It’s Like That” – klasyczne old schoolwe gówno, które niszczy moje odsłuchy, zostało ładnie spieprzone w latach 90tych tym słynnym disco remixem, w ogóle nie umywającym się do oryginału, ale miało być klubowo więc jest. A na koniec płyty dostajemy chyba pierwszy zarejestrowany solo-kawałek Dj’a na płycie długogrającej - "Jay's Game". Paaanie jak ja się tym jarałem!! Tym trzeba się jarać, trzeba mieć zajawkę, bo już słyszałem parę głosów od młodszych słuchaczy, którzy napaleni opowiastkami o Old Schoolu i Run DMC trochę się przeliczyli. Co nie zmienia faktu że od tego albumu zaczęło się wiele karier i nie tylko Run-D.M.C. Klasyk w ch*j!

Lily Allen - The Fear, Not Fair, 22

2010-01-23T15:29:00.005+01:00

Artysta: Lily Allen
Tytuł: Not Fair, The Fear, 22
Format: 7"
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: EMI Records
Gatunek: Pop

Strona A:
Not Fair
Strona B:
Why

Strona A:
The Fear
Strona B:
Kabul Shit

Strona A:
22
Strona B:
22 (The Big Pink Remix)

Może od razu zaznaczę, że kocham Lily Allen a kiedy słyszę jej głos to mózg mi się całkowicie przepala, usta się odłączają i bełkoczę jak kretyn póki ona nie skończy. Żadna ze mnie Elżbieta Zapendowska to może nie ocenię umiejętności śpiewu Lily, wiem tylko tyle, że słuchanie jej nagrań sprawia mi więlką radość i że mamy co najmniej dwie pary takich samych air maxów więc cóż, 'ou je, to jest miłość jak c**j'. No i uwielbiam ten zawadiacki akcent.
Wiem też, że w UK wiedzą jak wydawać płyty i jakie triki stosować by słuchacz zapłacił więcej i więcej. Tak było przy 'London Town' Kano, który to album też promowała seria siódemek, tak było też w przypadku debiutu brytyjki (chyba). Drugi album 'It's Not Me' wyszedł jakiś czas temu ale skutecznie odkładałem jego zakup. Tych trzech picture discs przeoczyć mi się nie udało.
Lily Allen chyba trochę dorosła (może dorosła a może nie dorosła) bo skoro teraz reprezentuje Chanel, schudła, koleguje się z Kate Moss i schludniej ubiera to chyba nie wypada jej wspominać o tym jak dawała głowę kolegom ze szkoły. Może wypada a może nie wypada. Ta bezpruderyjna dziewczyna potrafi opowiadać o zjawiskach 'młodzieżowych' z wyrafinowaniem, a jak trzeba to dopiec z klasą. 'Not Fair' traktuje o kłopotach mało popularnych u facetów, nie przytrafiających się każdemu z nich i stanowiących (jednak) wielki problem (wiedziałem!). 'Why' to oficjalnie najgorszy tytuł na kawałek od kiedy wszyscy artyści świata już o tym rapowali swoje wiersze. Wyszło jednak całkiem udanie, piosenka o potrzebie zmian, najlepiej zmian u innych ludzi. '22' to historia starej panny, jakich wszędzie pełno. Przed trzydziestką, skreślona przez wszystkich płacząca singielka czeka z nadzieją na swojego bohatera. Znam i wiem. The Big Pink Remix to elektroniczny dobry bit, dobry bit pytanie czy palisz? Następny 'Kabul Shit' to zaangażowany manifest zagubionej księżniczki. Fajnie się słucha. Na koniec 'The Fear' - ewidentna szydera środowiska gwiazd, z którym Lily toczy nierówną walkę ale z którym też pewnie niejedną flaszkę wypiła. Tematycznie więc mamy solidną kontynuację 'Alright, Still'.
Muzycznie nie przekracza to wszystko granic dobrego smaku więc może być. Zresztą nawet nie zwracam uwagi na to na jaką melodię wykonuje swoje utwory panna w sukience i infraredach. Istotne jest to czy mnie rozśmieszy i jak zaśpiewa. Bankowo te trzy single osiągnęły swój cel zachęcając mnie do kupna albumu, tym razem jednak na kompakcie (dla chętnych, album na winylu wyszedl w dwóch wersjach: normalnej z okładką i picture disc). Podsumowując: jeśli lubisz normalne dziewczyny, brytyjski pop, z zaciekawieniem obejrzałeś 'Kidulthood' lub wypatrujesz nowych epizodów 'Skins' to słuchaj tylko tego.

Madlib - WLIB AM: King of the Wigflip

2010-01-23T12:58:00.005+01:00

Artysta: Madlib
Tytuł: WLIB AM: King of the Wigflip
Format: 2 x LP
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: BBE Records
Gatunek: Madliba Hip Hop Nietykalny

Strona A
The New Resident - The Beat Konducta
Blow The Horns On' Em - Guilty Simpson
The Plan Pt. 1 - Georgia Anne Muldrow
Tension - The Beat Konducta
Gamble On Ya Boy - Defari
The Ox (805) - MED feat. Poke

Strona B
All Virtue - The Beat Konducta
Blindfold Test #10 (He Don't Play) - J-Rocc
The Thang - Thang - Prince Po
Heat - Madlib
Smoke Break - The Beat Konducta
The Plan (Reprose) - The Beat Konducta

Strona C
Life - Karriem Riggins
Parklight - The Beat Konducta
Yo Yo Affair Pt. 1 & 2 - Frezna
I Want It Back - The Professionals (Oh No & Madlib)
Disco Dance - The Beat Konducta
What It Do - Liberation

Strona D
Take That Money - Roc C feat. Oh No
Drinks Up! - Frank N Dank
The Way That I Live - Stacey Epps
Ratrace - Murs
Go! - Guilty Simpson
Stop - The Beat Konducta

Z racji takiej, że podjąłem się niełatwego zadania skompletowania dyskografii Madliba i coraz lepiej mi wychodzi postanowiłem napisać co-nie-co na naszym półżywym blogu. Otis Jackson dołączył do producentów, którzy dostąpili zaszczytu wzięcia udziału w nagraniu albumu dla owianej swego rodzaju kultem wytwórni BBE Records w ramach serii Beat Generation. Co więcej produkcja ta ma być zwieńczeniem i ukoronowaniem tych wydawnictw. Trudne zadanie jeśli weźmiemy pod uwagę to co zrobili Jay Dee, Jazzy Jeff, Pete Rock czy Dj Spinna. No i raczej nie udało się.
A może i się udało, zależy kto co lubi. Dwa argumenty są nie do odbicia. Po pierwsze jest to 'ten nowszy' Madlib. Trochę wysterylizowany dźwięk pozbawiony brudnych trzasków w tle. Mnóstwo hi-hatów a i czasem na próżno przyjdzie doszukiwać się nam basu. No ale mądrze ktoś kiedyś napisał, że Madlib zrobił już w rapie wszystko i może pozwolić sobie na małe odstępstwa od reguł, ba przecież on na tym zrobił karierę. Nie idzie na kompromis, przy dobrym kompromisie wszyscy są wkurzeni. Na szczęście nadal mamy sample pocięte tak aby nie układały się w proste melodie. Po drugie album jest różnorodny. Są numery instrumentalne sygnowane pseudonimem Beat Konducta. Są piosenki z marnymi śpiewakami. Są kawałki z udzialem świetnych raperów, no i jest J-Rocc.
W pamięci na długo zostają traki z Guilty Simpsonem (tak, każda jego linijka brzmi jak pancz), z Defari (niezwykle wykonany refren, melodia jaką tworzy wspólnie z basem niszczy okolice) z Oh No (chcemy powrotu). Reszta, którą bardzo cenię jakoś jednym uchem wlatuje drugim wiadomo. Ale za to za każdym razem jak słucham tego albumu to odnajduję coś nowego, tyle dobre np. teraz linijkę Prince Po o niewolnictwie na plantacji. Wyrzuciłbym numery z Georgia Anne Muldrow i Frezna. Wyrzuciłbym na śmietnik. Nic to wszystko jednak przy perełce płyty jaką jest 'Life' w wykonaniu Supreme Team (Madlib + Karriem Riggins). Bardziej spoken word niż rap. Niecałe dwie minuty. Theme song do filmu jakim jest życie, nic dodać nic ująć.
Co tu więcej pisać? Dla fanów Madliba oczywisty must have, dla niezdecydowanych raczej ciężki orzech do zgryzienia. Malkontenci nie odnajdą nawet 'łyżki miodu w beczce dziegciu'. Sam wiesz co z tym albumem zrobić.

Metro / Wildchild / DJ Romes - Black Opps Mission

2009-11-27T15:06:00.013+01:00

Artysta: Metro
Tytuł: Black Opps Mission feat. Wildchild & DJ Romes
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Queen Size Records
Gatunek: Hip Hop

Strona A
Version A
Bonus Beat

Strona B
Version B
Bonus Beat

W którymś z pierwszych wywiadów po ukazaniu się "Antidotum" Metro jako swoją ulubioną płytę wskazał "Da Antidote" Lootpacka. Dlatego tak sobie myślę, że robienie wspólnych kawałków z 2/3 (sami sobie odmieńcie - przyp. red.) tego kalifornijskiego składu musi sprawiać kupę frajdy producentowi z Brzegu. A jeszcze więcej - pchanie tych numerów na woski...

I oto jest kolejny oxnardowo-brzeski numer. Metro znowu precyzyjnie pociął sample, tylko że tym razem samplował chyba dzwony kościelne, ewentualnie buddyjski gong, który hipnotyzuje cię, gdy wsłuchujesz się w bit. Wildchild zarapował swoim nie-przez-wszystkich-lubianym flow truskulową zwrotkę, którą jednak przyćmiły wyczyny kolegi od adapterów. Romes robi ruchy ręką i mistrzowsko (mistrzowsko) wycina tu trzy bardzo ważne dla tej serii siódemek słowa: underground, rap, scene.
Po drugiej stronie placka leży druga wersja kawałka - surowsza i znacznie bardziej dynamiczna. Wyraźnie słychać jak bardzo offbeat pana z Kaliforni jest "off", ale uwagę od tych niedoskonałości odwracają dzikie bębny. Naprawdę dzikie hiphopowe bębny.

Chociaż najnowszej odsłonie tej siódemkowej serii nie towarzyszy zaskoczenie, którego dostarczył nam pierwszy singiel i chociaż Wildchild to nie Guilty Simpson, to są powody do zadowolenia. Po niespełna pół roku do naszych rąk trafia drugie wydawnictwo od QueenSize/Metro - kolejna porcja dobrych polskich bitów, kolejny raz estetycznie zapakowana w kozacką okładkę i kolejny raz w klasycznej hiphopowej formie - MC, DJ i producent. Pozostajemy pozytywnie nastrojeni.

Zeb.Roc.Ski - All City-Style Wars

2009-11-04T20:10:00.006+01:00

Artysta: Zeb.Roc.Ski
Tytuł: All City-Style Wars
Format: 2x12", 33rpm
Wytwórnia: MZEE Records
Rok: 2000
Gatunek: old school breaks and beats

Strona A
01. Intro
02. All City (Maxi Verison)
03. Jon One Skit 1
04. All City (Instrumental)
05. Jon One Skit 2 0:28
06. All City (Bonus Beats)

Strona B
01. Quik Skit
02. Style Wars
03. Kase 2 Interlude
04. Style Wars (Instrumental)
05. It's All Destroyed

Strona C
01. First Train - Summer 73'
02. Never Stop
03. First Train - Summer 73' (Instrumental)
04. Never Stop (Instrumental)

Strona D
01. Seen Interview

Pierwszy był klip… Zobaczyłem go dawno temu na Vivie, miałem może z 14 – 15 lat. Leżałem po pachy uwalony we własnych odchodach. Dosadnie? Potęga!! Tytułowe „Style Wars” – Rozpierdol! Do genialnej muzyki genialny obraz, nie miałem pojęcia skąd to, co to, i węgle czemu, ale miałem mega ciarki na plecach. Potem zobaczyłem film. Coś pięknego. Kapitalnego. I w niedługo po obejrzeniu filmu w sieci znalazłem płytę Zeb.Roc.Ski – Style Wars.
Śmierdzi starą szkołą na kilometr. Kilka wyśmienitych brejków, mega biciki poprzerywane wstawkami i dialogami z filmu. A na koniec zajmujące całą stronę D interview z Seen’em, jedną z głównych postaci nowojorskiego graffiti, która wystąpiła w ów filmie, która maluje do dziś – to się nazywa pasja na całe życie. 1982 rok, New York City….
Muzyka jak i film – pozycja obowiązkowa dla każdego fana „prawdziwego gówna”.

The Roots - How I Got Over

2009-10-07T17:11:00.011+02:00

Zespół: The Roots
Tytuł: How I Got Over
Format: 12", 33rpm
Wytwórnia: Def Jam
Rok: 2009
Gatunek: Żywy Hip Hop O Czymś

Strona A
1. Clean
2. Dirty
3. Instrumental

Strona B
grawer

Kolejny dowód na potwierdzenie tego, że zwykle nie kupuję singli... Mhm, ale najlepszemu (obiektywnie) bandowi świata nie wypada odmawiać. Przynajmniej zbyt często. Od premiery ostatniego długogrającego krążka upłynął ledwo rok, a już odmierzamy czas do ukazania się "How I Got Over" i denerwujemy się, że ciągle konkretna data nie została potwierdzona oficjalnie. No przynajmniej ja się wkurzam.
Współczesny mainstream ma to do siebie, że nie można od niego wymagać zbyt wiele, bo go to przerasta, zamyka się w sobie i w konsekwencji zamiast petard, bomb i dynamitów dostajemy "eeee, są dwa fajne numery". Tak jest z... siedmioma nowymi albumami na dziesięć. W pozostałej, czystej i niezbrukanej trójce zawsze znajdzie się nowa płyta Rootsów. Mają choćby jeden słaby longplay na koncie? Nie, więc wszystko wskazuje na to, że w tym (zamknijmy oczy i zaciśnijmy kciuki) roku dostaniemy kolejną świetną produkcję od chłopaków z Filadelfii.
Mam mocny argument - pierwszy singiel zatytułowany tak samo, jak cały album. Ów argument zbudowany jest w następujący sposób. Dynamiczne bębny, za które odpowiada najfajniejszy gość z afro na świecie (obiektywnie); dalej - delikatna, melodyjna partia klawiszy; dosadny, ale krzepiący refren w wykonaniu Dice Rawa i jak-zwykle-trafne zwrotki mojego ulubieńca - Black Thoughta. A zwrotki są nie tylko zarapowane... Tariq, chyba pierwszy raz od czasu "Silent treatment", śpiewa na płycie i robi to dobrze. Brzmi, jak cholernie mocny argument, prawda?
Wyszedł chłopakom przesympatyczny numer z gatunku tych podnoszących na duchu. Jeśli życie cię dołuje, a serce pęka ze zmęczenia zmaganiem się z przeciwnościami - to jest numer dla ciebie. Jeśli jesteś estetą na stronie b znajdziesz wygrawerowane postacie muzyków. Możesz być także, jak ja, fanem dobrej muzyki i ładnych rzeczy, na które najczęściej cię nie stać i cieszyć się, że masz ten singiel w kolekcji.

Ladies & gentlemen, please welcome to the stage The Legen-, wait for it, -dary Roots Crew!

MyRecordCrate - mamy już rok

2009-10-04T11:44:00.002+02:00

Tak jest, dokładnie rok temu 3345 opisał tu pierwszą płytę - siódemkę Salt'n'Pepa. W parze z upływem czasu powinny iść zmiany, więc jeśli Ty, drogi czytelniku, jesteś przypadkiem grafikiem o dobrym sercu, to mamy dla Ciebie propozycję.

Podziel się swoją pasją tak, jak my dzielimy się naszą - dla zajawki. Prześlij na adres mejlowy widoczny po prawej stronie Twoją wizję naszego logo. Jakie mamy wymagania? Oczywiście nawiązanie do tematyki okołowinylowej i docelowo - wektor.

Póki co, autorowi najlepszego naszym zdaniem projektu nie możemy obiecać w zamian nic poza wdzięcznością i szacunkiem (czytaj: chcielibyśmy coś za friko, nie jak Grammatik).

Powiedzmy, że wstępny termin to koniec października, ale na odzew będziemy czekać do upadłego. Czekamy na propozycję, pytania i sugestie.

Pozdrawiamy,

Ekipa MyRecordCrate.

Mos Def & Talib Kweli are Black Star - Respiration

2009-10-04T00:46:00.010+02:00

Artysta: Mos Def & Talib Kweli are Black Star
Tytuł: Respiration
Format: 12"
Wytwórnia: Rawkus
Rok: 1999
Gatunek: Świadomy Rap

Strona A
1. album version radio edit
2. album version instrumental

Strona AA
1. flying high radio mix
2. flying high main mix
3. flying high instrumental

Nie sprawdzałem, ale dziś w Lublinie pogoda była chyba zbliżona do tej uwiecznionej na zdjęciach z okładki. Dodatkowo cały dzień się kurowałem w domu, więc jestem zły na wszystko. Pociesza mnie fakt, że to nie ja kupiłem Sonic Smash w ciemno (ale nie śmieję się). Kiedyś za to kupiłem sobie taką jedną dwunastkę.

Nie pociąga mnie raczej zbieranie singli, ale robię wyjątki albo ze względu na sentyment, albo na super wydanie, któremu nie mogę się oprzeć. "Respiration" Black Stara to zdecydowanie pierwszy przypadek, chociaż... w szarej kopercie bym go pewnie nie kupił...
Na stronie A znalazła się teledyskowa, lekko okrojona, wersja kawałka znanego z longplaya duetu. W zwrotkach brooklyńczyków i Commona (wtedy chyba już mieszkańca NY) znajdziemy opisy smutnej wielkomiejskiej rzeczywistości. I choć to Mos Defa uważam od zawsze za mocniejsze ogniwo ówczesnego Black Stara, to w tym numerze wersy Kweli'ego mocniej wbijają się w głowę. Cały numer brzmi, jak przestroga przed czyhającymi za rogiem przemocą, prostytucją i kradzieżami. Dużą w tym zasługę ma też klimatyczny, niespokojny bit Hi-Teka, uuu stary dobry Kajtek.
Jednak i tym razem b-strona wygrywa znowu (chociaż jest stroną aa - przyp. red.), bo zawiera rarytas, czyli coś, co powinniśmy dostawać zawsze, nabywając singiel. Tytułowy kawałek w remixie Pete Rocka i z gościnnym udziałem jednego z najlepszych MC wszechczasów, proszę Państwa, Black Thoughta z The Roots (brawa). Dwie całkiem nowe zwrotki gospodarzy, występ reprezentanta Philly, ślicznie plumkające pianino w tle i na deser śpiewający refren Mos. Ta wersja jest bardziej pogodna - produkcja Pete'a jakby mająca podnieść na duchu słuchacza. Ta wersja jest piękna.

Czy czegoś tu brakuje? Poza pełną albumową wersją "Respiration" - niczego. Definicja (one, two, three...) tzw. conscious hiphopu, jedna z najlepszych rawkusowych dwunastek i jeden z najciekawszych rapowych remixów. No a "escuchela, la ciudad respirando" to jedno z nielicznych zdań po hiszpańsku, które znam (próbowałem podrywać na nie koleżanki w liceum).

Jest już późno, nie piszę. Słuchaj, jak miasto oddycha.

DJ Spinna - Sonic Smash

2009-10-03T00:46:00.011+02:00

Artysta: DJ Spinna
Tytuł: Sonic Smash
Format: 2xLP
Wytwórnia: High Water Music
Rok: 2009
Gatunek: Rap do dupy

Strona A
Intro - Joc Max
Elemental - Sputnik Brown
Lyrics Is Back - Torae
Lights Out - John Robinson

Strona B
New York [Duck For Cover] - Jigmastas
Call Me Senor - Senor Kaos [z tyldą nad literą N]
Get On Down - Fresh Daily, Hommeboy Sandman & P.Casso

Strona C
Making Your Way In The World - Breeze Brewin' & J-Treds
Guaranteed - Phonte & Yazarah
More - Dynas

Strona D
More Colors - Elzhi
Melody - Shabaam Sahdeeq & Erik Rico
Still Golden - Tiye Phoenix
Outro
Dillagence - Phonte [z tym że ten numer wycięto bo czemu nie]

Ten album kupiłem w ciemno, znaczy przesłuchałem wcześniej numery z Phonte oraz Elhzi, które pomogły mi uwierzyć iż szykuje się kolejny majstersztyk spod ręki Vince'a Williamsa ale w ciemno, jak wszystko od DJ Spinna. Nie miałem najmniejszych powodów by spodziewać się choćby przeciętniaka, wszystkie poprzednie rapowe krążki sygnowane ksywa karaibskiego producenta łykam w całości z wypiekami na twarzy. Przy 'Intergalactic Soul' często zasypiam ale to nic tak ma być. No i bum, przyszło to coś mi do domu pocztą. Odebrało mi mowę jak rozpad Arrested Development, literalnie.

Jest czternaście powodów, które każą mi omijać ten album z daleka a właściwie to jedenaście, bo trzy kawałki są fajne. 'Making your way in the world' - bo rapują tam Breeze Brewin' do spółki z J-Treds, nie chciało mi się słuchać o czym bo to już grubo po połowie albumu i byłem zmęczony, znudzony. Przynajmnie dostali bit na jaki zasługują Indelible MC's - ciężkostrawny, mozolny kolos plus jakieś tam kobzy [chyba], dzieło żywcem wyjęte z końcówki "Funcrusher Plus'. Zaraz po nich perełka albumu czyli 'Guaranteed' w wykonaniu Phonte z Yazarah. No, nie ma co, PRAWIE 'Intergalactic Soul', z tym że nie. Mordercą albumu jest Elzhi, który ładnie maluje obrazy słowami-kolorami przy akompaniamencie szerokiej palety dzwieków [oh]. Tyle. W sumie sa dwa poważne powody, które negują ten album niech będzie: bity i rymy. Spinna chciał chyba nagrać rdzenny nowojorski surowy rap no i nagrał, z tym że słaby i nie wyszło jak miało. Wiele stracił z charakterytycznego stylu, którym wykraczał znacznie poza granice ogólnie rozumianego rapu. Coś mi mówi, że jeszcze 'Melody' z Shabaam Sahdeeqiem ma potencjał na numer z jajem. Wiekszość gościnnych udziałów to jakieś kompletnie nieznane mi postaci albo 'gwiazdki' aktualnej sceny amerykańskiego podziemia w stylu Torae, Jigmastas czy John Robinson, z tym że on jest aktualnie dobry. No i to na tyle dobrych wieści. Kto to k***rwa jest Senor Kaos, Homeboy Sandman albo Dynas? Lista gości, hm jest takie słowo, które nie za bardzo wiem co oznacza ale zauważyłem, ze jest często używane w pamiętnikach zachodnich bloggerów w celu wyrażenia swoich antypatii, mianowicie 'nullus'. Tak więc chyba to chciałem napisać podsumowując rapperów. Jeszcze jest Tiye Phoenix, najlepsza rapperka od nie wiadomo kiedy, której nigdy nie lubiłem poza występem na jednym skicie z albumu 'Break Glass'. Na dodatek usunęli z wersji winylowej hidden track "Dillagence' - swego rodzaju record seller, piękny tribute dla wiadomo kogo. Kompletnie nic z tego nie rozumiem.

Możliwe, że za jakiś czas do tej pozycji wrócę z tym że to niemożliwe. Na półce stoi tylko i wyłącznie z powodu wielkiego uczucia jakim darzę dotychczasowe nagrania DJ Spinna. Spieprzona robota. Dobrze, że razem z tym albumem przyszło mi dziesięć innych. Jeśli żyjesz na bezludnej, karaibskiej wyspie i masz tylko ten jeden album to nie słuchaj nigdy tego, wyrzuć. Udaj się wpław do najbliższego sklepu muzycznego i kup 'Tounge N Cheek' tak, to jedyne rozsądne wyjście. Nawet mi się nie chce szukać w jutubu jakiegoś klipu, wystarczająco sie namęczyłem przepisując traklistę, powiem więcej - każdy z was powinien mi po piwie postawić, że sie poświęciłem i wyskrobałem to ostrzeżenie: omijać, jest co najmniej dziesięć albumów z udziałem DJ Spinna, gdzie naprawdę pokazuje na co go stać.

Euphrates - Commodore 64

2009-09-30T22:37:00.002+02:00

O istnieniu tej dwunastki dowiedziałem się przeglądając pewnego razu mój ulubiony serwis internetowy discogs.com. Oczywiście chciałem od razu ją nabyć. Niestety okazało się, że albo 12tki nie było nigdy w sklepach albo została już wykupiona. Wiele tygodni potem przeglądając ebaya postanowiłem wpisać słowo „euphrates” do wyszukiwarki. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że ktoś to sprzedaje i w dodatku zafoliowane.

Euphrates to grupa z Kanady założona przez trzech Arabów, których rodziny wyemigrowały z Iraku. Trio składało się z rapera Narcy'ego oraz dwóch producentów: SandHilla oraz Noffy'ego Fannana. Wydali dwa albumy „A Band in the River” (2003) oraz „Stereotypes Incorporated”(2004) oraz z tego co mi wiadomo tylko jeden winylowy singiel. Grupa przestała istnieć w tragicznych okolicznościach. Mniej więcej miesiąc przed premierą drugiego albumu, Noffy Fannan uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu w wyniku którego zmarł.

Styl Euphrates to świadome zaangażowane politycznie rymy oraz ciężkie beaty oparte w sporej mierze na samplach z muzyki arabskiej.

W „Comodore 64” Narcy opowiada o cyfrowej egzystencji, o tym jak wszystko wokół przesiąknęło digitalizacją, odejściu od Boga na rzecz maszyn, których jesteśmy niewolnikami. „Spiderhole”jest odpowiedzią na amerykańską propagandę odnośnie Iraku. „Mundane Sunday”odnosi się do montonii, rutyty, schematów życiowych dróg.

Dwunastkę dopełnia b side nie dostępny na cd „incorporated stereotypes” kawałek Omega Man na bicie Adama Sampler'a. Epka dedykowana jest Noffemu Fananowi.

P.s. Obecnie posiadam dwie sztuki. Czekam na konkretne propozycje.

A1 Commodore 64
Producer - Sandhill Productions
A2 Commodore 64 (Instrumental)
Producer - Sandhill Productions
AA2 Spiderhole
Producer - Sandhill Productions
B1 Omega Man
Producer - Adam Sampler
B2 Omega Man (A Capella)
B3 Mundane Sunday
Guitar - Dale Boyle
Producer - Vic Cabbage
B4 Mundane Sunday (SP Instro)
Producer - Vic Cabbage

Mayer Hawthorne - A Strange Arrangement

2009-09-30T21:18:00.005+02:00

Artysta: Mayer Hawthorne
Tytuł: A Strange Arrangement
Format: 2xLP, 33 RPM + 4", 45RPM
Wytwórnia: Stones Throw / Fatbeats
Rok: 2009
Gatunek: Soul ;)

Strona A
01.Prelude
02.A Strange Arrangement
03.Just Ain't Gonna Work Out

Strona B
04.Maybe So, Maybe No
05.Your Easy Lovin' Ain't Pleasin' Nothin'
06.I Wish It Would Rain

Strona C
07.Make Her Mine
08.One Track Mind
09.The Ills

Strona D
10.Shiny & New
11.Let Me Know
12.Green Eyed Love

Bonus 4" 45RPM
A.Love Is All Right
B.When I Said Goodbye (Demo Version)

Pamiętacie pana od winylowego serduszka? Otóż soulowe alter-ego DJ Haircut'a z Athletic Mic League wydało ostatnimi dniami solowy album. Ok, soulowe to może za dużo powiedziane bo wielu znalazło sie takich którzy zarzucają mu brak profesjonalnych skillsów wokalnych i pare innych rzeczy chyba odnośnie tekstów. Jednak kto by się tam przejmował gadką krytyków kiedy od pierwszych do ostatnich dzwięków trwania albumu masz banana na twarzy?. "A Strange Arrangement" to stary-nowy soul, chwytliwy, z przymrużeniem oka, który robi ostanio zamieszanie jakiego pewnie sam pan Cohen nie spodziewał się zaczynając nagrywać te kawałki dla rodziny i znajomych. Dodatkowymi atutami są też na pewno sam znaczek Stones Throw oraz cała promocyjna otoczka prowadzona też z przymrużeniem oka i nie chodzi mi tylko o oldskulowy image tego twitterowego śpiewaka ale akcje typu "Dear Mayer" w której Mayer pomaga w miłosnych problemach jakby ukończył jakiś Handsome Boy Modeling School. Musisz też wiedzieć że chłop odwalił kawał roboty bo album napisał, zagrał i zaśpiewał sobie sam, tylko "Maybe So, Maybe No" to cover. Dobrze, że ta płyta wyszła teraz kiedy zaczyna sie jesień bo potrafi dobrze naładować energią gdy za oknem gra szósty kwałek.

Trzeba też przyznać, że DJ Haircut dobrze kultywuje zajawke na winyl i to nie tylko w klipach. Nie dość, że dostajemy dwa grube placki i bonus w postaci 4" (tutaj oficjalnie disuje mój oldskulowy półautomatyczny gramofon, ktory w miejscu gdzie zaczynają się kawałki na 4" usilnie wraca na początek płyty, słucham tego z jutuba) to jeszcze pierwsze 3000 sztuk ma okładke wytłoczoną jak skóra aligatora, co troche widać na drugim zdjęciu. To chyba z grubsza tyle, Ty możesz teraz tylko kupić, włączyć i klasnąć! i gwarantuje, że pomoże Ci przetrwać jesień.

Parę słów od Metro, Guilty Simpsona i DJa Twistera...

2009-09-20T13:53:00.023+02:00

Około miesiąc z kawałkiem temu przy okazji ukazania się pod szyldem Queen Size Records pierwszej siódemki, zapytaliśmy trójkę jej autorów o kilka rzeczy. Opieszałość w publikacji nie jest bynajmniej (uczymy młodzież używania tego wyrazu w Internecie) spowodowana kłopotami z tłumaczeniem obszernych wypowiedzi Guilty'ego. 3345, nasz dotychczasowy mózg i wszystkogarniacz (czekam na propozycje pracy od Plusa), przełączył się tymczasowo w stan offline, więc zaszły pewne zgrzyty organizacyjne.

Mimo wszystko nie wyszło tak najgorzej, bo wielkimi krokami zbliża się kolejne siedmiocalowe dziecko od Metra i Queen Size. Dla umilenia oczekiwania na jego premierę proponujemy przeczytanie naszych wywiadów (i jednego niby-wywiadu).

METRO

Zaczniemy standardowo – jak doszło do współpracy z Guilty Simpson’em i jak oceniasz jej efekt? Czy trudno było namówić Byrona do wspólnego numeru, i czemu akurat on został wybrany na osobę, która wspólnie z Tobą i Twisterem rozpoczęła serię winylowych 7’’?

Metro: Hmmm, jak doszło do współpracy? Standardowo, spontanicznie – próbowałem się dobijać do Simpsona, i po dwóch mailach odpuściłem, bo żadnej odpowiedzi nie uświadczyłem. Za kilka dni napisał do mnie Buff z Athletic Mic League z którym się do dziś kumpluję i oznajmił, że Byron bardzo chętnie nagra, że próbował mi odpisać, ale niby moja skrzynka nie przyjmowała wiadomości i takie tam bla bla bla. No i zaczęło się. Dlaczego on? Zawsze chciałem mieć kogoś z Detroit. Joint wyszedł fajny, luźny numer z handclap’em. Rzadko używam takiego czegoś, ale no… gra gitara i do tego o dziwo polskie sample. Twister klasa, Byron klasa, a ja sobie coś tam podłubałem.

Z jakich nagrań dokładnie wziąłeś sample, i czemu akurat one?

Nie powiem, tajemnica. Artysta ten na jednym albumie wgniata mnie w ziemię. Zdradzę, że to mega klawiszowiec.

Czy współpraca z Simpson’em będzie się rozwijać, planujecie wspólnie jakieś kolejne ruchy, czy jest to tylko jednoodcinkowy serial, który zakończył się w momencie wydania 7’’?

Raczej krótkometrażowy filmik, na większe produkcje po prostu nas nie stać.

Kolejną ważną nazwą w całym tym zamieszaniu jest wytwórnia Queen Size – jak na nią trafiłeś i jak przebiega Wasza współpraca? Jesteś z niej zadowolony, czy może jednak nie do końca label spełnia Twoje oczekiwania?

Wytwórnia jest do dupy, właśnie dziś zerwałem z nimi kontakt! (śmiech). A tak na poważnie, to z Wackiem i Radkiem znamy się od wielu, wielu lat. Pochodzimy z tej samej wsi, chłopaki obserwowali jak się rozwijałem, jak nagrywałem pierwsze kasety z rapem, potem domowe CD-eki, aż po pierwsze woski. Kilkanaście miesięcy temu wyjechali na Wyspy i pewnego dnia zaproponowali mi współpracę. Na początku mówiłem nie i miałem opory. Wiesz, ja taki trochę dziki jestem. Nadal uważam, że inwestowanie we mnie tyle hajsu, nie jest dobrym rozwiązaniem (śmiech). Chłopaki puścili w obieg ciężki sos i na razie jakoś się rap biznes kręci. Jestem na razie jedynym artystą w Queen Size Records. Czy dojdzie ktoś nowy? I don’t know – trzeba gadać z Radkiem i Wackiem. To moi ludzie, oni wspierają mnie, a ja chyba ich (śmiech). Jest dobrze. Myślę, że seria siódemek będzie mega, z resztą druga prawie w gotowości także szykuje się tłusty wrzesień.

A co ze sprzedażą 7’’? Jesteś takimi kwestiami w ogóle zainteresowany?

No jasne, jestem na bieżąco. Ogarniam polskie wysyłki, chociaż psia mać zagraniczne też mi się trafiły. No, na początku był zastój. Mówię sobie: „damn, co jest kurwa? Nie zadziałało? Nie chwyciło?”. A po kilku dniach jeb, paczka za paczką, indywidualni klienci, sklepy brały hurtowo także teraz mistrz. Zadowolony jestem – w sumie płyt niewiele zostało już. Trochę poszło do Niemców, na wyspach chłopaki pogonili kilka kartonów. Jest OK.

Na początku były połączone siły ludzi z Qulturap i Rockers Publishing, potem trafiłeś pod skrzydła Tytusa, aktualnie robisz materiał dla Queen Size Records – współpracę z którą wytwórnią oceniasz najlepiej?

No niestety, nie odpowiem Ci na to pytanie, bo każdy ma coś za uszami (śmiech).

Często, gdy się mówi o Twojej muzyce przywołuje się nazwę Stones Throw. Nie myślałeś nigdy o tym, aby wydać materiał u nich? A może lepiej – wysyłałeś im swoją muzykę?

Nigdy nie myślałem o tym. Może jak zrobimy siódemek trochę, to może wtedy – na razie podziałamy tutaj i w Europie, chociaż jak czarnym się podoba moja muzyka i niekiedy są zdziwieni, że ktoś tam gdzieś w jakiejś zapyziałej Polsce sieka takie tłuste bity, to coś jest na rzeczy. Ja wiem, że niekiedy ludzie myślą, że czarne małpy zarapują do wszystkiego, jak im się dobrze posmaruję zielonymi. Uwierz mi, nie jest tak.

Czy są jakieś nazwiska ze świata, które odmówiły współpracy z Tobą?

Nie, nie – źle mnie zrozumiałeś. Chodzi mi o to, że skoro czarni interesują się mną i chcą ze mną nagrywać single, bądź albumy tzn., że nie jest ze mną aż tak źle. Mówię, że jest takie durne przekonanie, że czarni nagrywają do największego gówna, jak im zapłacisz. Na szczęście wśród afro amerykanów problemów nie miałem, ale wielu w Polsce rap graczy spuszczało mnie z wodą, ale pieprzyć to. Na pewno nie pojadę im jak Chylińska nauczycielom, że fuck off. Nienawidzę was wszystkich (śmiech). Nie, nie u mnie agresywność!

Aktualnie wciąż jesteś olewany przez polskich rap graczy, czy te czasy minęły wraz z ukazaniem się „Antidotum”?

Teraz ogólnie nie uderzam już do polskich raperów. Tych których szanuję i lubię to z nimi mam kawałki. Jednej kolaboracji nie mogę przeboleć, ale może kiedyś. A tak to odkąd nagrałem pierwszy numer z kimś zza granicy, powiedziałem sobie, że z rodzimymi artystami dam sobie na jakiś czas spokój, choć nowy Afront, by się przydał (śmiech).

I zapewne nie zdradzisz mi jakiej kolaboracji nie możesz przeboleć? Może, gdy ta osoba/osoby to przeczytają same się do Ciebie zgłoszą?

Zapewne nie zdradzę, ale czy te osoby się zgłoszą? Hmm, może, ale nie napalam się jakoś szczególnie. Mam teraz tyle na głowie, że nie mam czasu na muzykę – kiedyś to się siedziało, po kilkanaście godzin dziennie, teraz raptem kilka w tygodniu.

Odnośnie Twojej pracy w radiu – pytaliśmy o Twoją audycję w naszym konkursie, i tylko około 10 osób znało poprawną odpowiedź. Wśród niepoprawnych padały takie nazwy jak Trójka czy Radio Rewers – może warto, by było nawiązać współpracę z tymi markami?

Wiesz, ja z Trójką nie muszę wchodzić we współpracę, a to dlatego, że jestem dziennikarzem polskiego radia w Opolu. Moje materiały, „paszczo dźwięki” można niekiedy słuchać na falach właśnie Trójki, lecz są to raczej wypadki lub kataklizmy, typu powódź, sepsa lub jakiś mega śmiertelny wypadek luz zderzenie. O muzyce niestety jeszcze na łamach Trójki nie gadałem, ale KRRiTV mocno wspiera moją audycję w opolskiej rozgłośni. Tam gram sobie muzykę z wosków i jest git. Robię to co lubię, a co do Radia Rewers zapewne z miłą chęcią, ale doba musiała, by mieć co najmniej z 48 godzin.

Wiem już kto będzie gościł na kolejnej 7’’, ale wielu ludzi nie wie i z tego powodu nie może pewnie spać. Jak możesz to robić swoim fanom i trzymać takie dobre wiadomości na ostatnią chwilę?

No teraz mogę już oficjalnie powiedzieć, że na kolejnej siódemce będzie mój stary kumpel Wildchild z nadwornym DJ’em Romes’em. Joint aktualnie skończony, zaczyna się projekt okładki. Zapewne do tłoczni trafi dopiero w sierpniu – lipiec jest miesiącem mega wakacyjnym. Singiel będzie nazywał się „Black Opps Mission” i będzie klasycznym singlem, gdzie po równo dograł się Romes, Jack i ja niekoniecznie wysiliłem się z bitem (śmiech). Będzie mega, zobaczycie.

A co z kolejnymi 7’’ – masz już zaplanowaną całą serię, czy tylko kilka najbliższych numerków? Jest jakiś temat przewodni, czy to po prostu zwykły zbiór kawałków?

No już na tej siódemce szykujemy opcje typu bonus bit. Raczej nie chcemy narzucać jakiejś koncepcji raperom, a to dlatego, że nie mieliśmy nawet czasu, by pomyśleć o koncepcie. Padła decyzja, robimy siedem siódemek i poszło! Kolejni goście są w planach. Na pewno trzecia siódemka powinna być mega, mega, mega – ale nie zapeszajmy. W planach fajni goście, których w Polsce nie było jeszcze.

I tylko hip-hopowi goście, czy może szykujesz coś specjalnego z innego gatunku?

Nie, ale mam paru niezłych graczy na oku. Na razie seria siódemek będzie raczej rapowa, być może jakiś soulman się nagra przy okazji innego projektu.

Kończąc już temat 7’’ i ogólnie całej serii to: czy jest pomysł, aby wszystkie single zebrać na sam koniec i wydać na jednym wspólnym LP? No i pytanie, które zapewne gnębi wielu młodszych kolekcjonerów – czemu aż tak wysoka cena za 7’’?

Jeśli ktoś wie, jaki patent ogarnęli Jazz Liberatorz to na pewno już domyśla się, co będzie, gdy wyjdzie ostatnia siódemka z serii – ale to na razie mała tajemnica. A dlaczego tak wysoka cena? Powiem tak – zdaje sobie sprawę, że jak na siódemkę to o kilka złotych za dużo, ale jest kolorowa okładka, jest Guilty Simpson – to prawie dwa i pół tysiąca euro. Poza tym sklepy narzucają własną marżę i do tego jakoś te płyty trzeba wysłać. Poczta też nie należy do najtańszych, stąd taka cena. Słuchaczy prosimy o wyrozumiałość, nikt tutaj nie chce na nikim zarabiać!

Przejdźmy do kolejnego wątku – Twojej współpracy z panem o pseudonimie Declaime – co się dzieję z tą kolaboracją? Płyta początkowo miała być 23 stycznia, następnie termin przełożono na połowę 2009 – jest lipiec i płyty wciąż nie ma. Jak mamy to rozumieć? Czy ten projekt się w ogóle ukaże? Jeśli tak to kiedy i czy ten długi okres oczekiwania zostanie jakoś wynagrodzony słuchaczom?

Hmm, no z Declaim’em to trudna sprawa. Płyta była już gotowa w maju ubiegłego roku, ale amerykańska część projektu zaczęła marudzić i marudzi do dziś! Jednak mam dobre wieści, termin 11.09 tego roku jest niezagrożony. Obecnie trwają pracę nad okładką! Szata graficzna będzie mega! Czy długi okres wyczekiwania zostanie wynagrodzony? Tego nie wiem, nie mnie to oceniać. Płyta będzie krótka, niecałe pół godziny bodajże, ale kawałki są tłuste. Mimo, że mają już kilkanaście miesięcy, na mocy nie straciły. Tyle powiem teraz, spotkajmy się we wrześniu to zdradzę wiele ciekawszych wątków tego nadal tajemniczego wydawnictwa. Aha, dodam że płytę „oskreczował” Haem i gościnnie pojawi się także Georgia Ann Muldrow, podśpiewuje sobie niekiedy.

Nagrywasz płytę z raperem takim jak Declaime, na której podśpiewuje sobie Georgia Ann Muldrow i… nie myślałeś nigdy o tym, by wydać w Stones Throw? Czyżby fałszywa skromność?

No wiesz, nie mam jakiegoś szczególnego ciśnienia na Stones Throw. Poza tym pamięta, że coraz więcej ludzi ucieka od PB Wolf’a (śmiech). Declaime’a z Georgią już tam nie ma, Wildchild też ostatni LP wydał już gdzie indziej – może nie warto tam uderzać? (Śmiech), a tak na poważnie, nie mam ciśnienia na to, jeśli tak by wyszło to fajnie, ale nie zabiegam o to. To co robię lub robimy jest OK. Dla mnie wystarczające jest to, że np. taki Thomas z HHV.de pisze do mnie o kolejne płyty, bo schodzą jak ciepłe bułki. Poza tym z wydawcami bywa różnie, pamiętaj o tym. Jeśli wydajesz sam lub z przyjaciółmi, którzy mieszkają dwie ulice dalej to inna bajka, nie ma ciśnienia.

Widziałeś się w ogóle z Declaime’m podczas pracy nad płytą, czy całość była robiona przez Internet? Jak w ogóle doszło do tej współpracy i czy to prawda, że Twojemu koledze zdarzało się „gwiazdorzyć”?

Z Dudley’em nie widziałem się wcale. Wszystko zaczęło się od maila, potem pozostała już droga telefoniczna oraz Internetowa, i jakoś staraliśmy się kontaktować, a z tym bywało różnie. Pytasz, czy gwiazdorzył? Myślę, że bardziej wydziwiał! O tym później, niech płyta wyjdzie to kiedyś opowiem, jakie z Dudley’em były przeboje.

Z tego co mówisz można wnioskować, że współpraca między wami raczej zakończy się na jednym materiale? Czy może jednak masz zamiar ją kontynuować mimo tego, że Dudley „wydziwia”?

Tego nie wiem. Myślę, że na razie odpoczniemy od siebie, chociaż z drugiej strony miło jest posłuchać jak Declaime rapuje. Facet ma niezłą charyzmę na mikrofonie, ja go mogę słuchać. „Illmindmuzik” i „Andsoitsaid” nie schodzi z patefonu.

A czy Dudley porównywał Ciebie do Mabliba? Wiadomo, przez pewien okres miałeś właśnie taką etykietkę – czy jest to jeszcze aktywne, czy raczej ludzie dali już sobie spokój z takimi szufladkami?

Nie, nie – nic takiego nie mówił. A czy pojawiają się jakieś porównania? Coś tam jeszcze się pojawi, ale w sumie dziś mi to nie przeszkadza. Reasumując – mam to w głębokim poważaniu, czytaj w dupie. Wydaje mi się, że od lat robię swoje i jest mi z tym dobrze, a to, że mówią, że jestem marną kopią Madliba…. Trudno, co zrobić? Przy”Antidotum” to się napinałem niepotrzebnie.

Ale nie ukrywasz, że Madlib, a w szczególności jego muzyka jest dla Ciebie ogromną inspiracją?

Była! Od dłuższego czasu bardziej cieszą mnie produkcje Michaela Jacksona, czyli Oh No, Kankicka i od kilku dni Ras’a G. No i zawsze w pamięci pozostanie James Yancey (RIP).

OK – ile sztuk liczy Twoja kolekcja płyt? Jacy artyści, gatunki w niej dominują? Czy ostatnio zakupiłeś jakieś ciekawe pozycje, co ostatnio oprócz Dudleya lata u Ciebie w mieszkaniu z winylka?

No na pewno Mayer Hawthorne – zarówno serducho, jak również „Maybe So, Maybe No”. Na pewno dużo funku, tego takiego bardziej rare. Uwielbiam wytwórnie takie jak Souljazz Records, czy Jazzman – wydają takie kompilacje, że głowa odpada. Cały czas tłucze new orleans funk, miami funk, Texas, carolina funk, funky 16 corner – to mega, mega, mega kompilacje. Do tego BGP Records i ich kompilacje. A do diggowania to ostatnio dużo europejskiego jazzu – jakieś Węgry, Czesi i Rosjanie; zależy od dnia. Kolekcja skromna – kilkaset płyt, ale każdy zakup przemyślany. Nie mam nic kupionego na siłę do powiększenia kolekcji, typu 10 płyt kolęd zaśpiewanych po flamandzku. No fuckin way!

I czyżby Mayer był tym soulman’em o którym mówiłeś, że chciałbyś nim nagrać przy okazji innego projektu?

Maybe so, maybe no (śmiech). A tak na poważnie, to gościu jest niezły, ale biorąc pod uwagę, że facet ma teraz branie, jest znany i lubiany – myślę, że kwestia wynagrodzenia dla niego może wielokrotnie przewyższyć średnią krajową.

Jakieś słowo na zakończenie? Specjalny przekaz dla wszystkich czytających ten wywiad?

Kupujcie polskie rap płyty, kupujcie woski, kupujcie mp3 – whatever! Wspierajcie polską rap branżę i czekajcie na kolejne siódemki z serii, następna już we wrześniu!

GUILTY SIMPSON

Czy Detroit to rzeczywiście opuszczone budynki i zrujnowane fabryki? To inspirujący krajobraz dla rapera?

Guilty Simpson: Niektóre części miasta tak wyglądają.. Tak, to bardzo inspirujące widzieć ludzi zmagających się z przeciwnościami. To wzbudza pokorę.

Powiedziałeś "rap shit saved my life". Jak ważna jest muzyka dla młodzieży z dużych miast USA?

To dla nich ucieczka. Coś, czego mogą być częścią, głos reprezentujący to, co widzą i czym żyją. Muzyka jest bardzo ważna, to sposób wyjścia z getta.

Czy "it's kinda dangerous to be an MC"? Pamiętając o Proofie, Pacu i innych zamordowanych, czujesz się bezpieczny. Czy to nie rap wzmaga przemoc?

Żadne życie nie powoduje przemocy. Rodzina Jennifer Hudson została zamordowana, Steve McNair (footballista) został zabity przez swoją dziewczynę, Arturro Gati'ego (boksera) zabiła prawdopodobnie własna żona.. Myślę, że kiedy jesteś postrzegany jako zamożna osoba, stajesz się celem różnych sytuacji, tych dobrych, jak i złych. To nie dotyczy tylko rapu.. Rap po prostu czasami staje się obiektem czarnego PR. Mimo wszystko, skłamałbym mówiąc, że nie jest to ryzykowne zajęcie.

Jak wygląda typowy dzień z Twojego życia?

Zapalenie trochę dobrego g***na, studio, objechanie miasta, znowu palenie i powrót do domu do pisania. Żyję hiphopem na codzień. Trochę czasu poświęcam na oglądanie sportu, jestem prawdziwym kibicem.

Jakie są twoje inspiracje muzyczne? Guilty Simpson słucha soulu? Pamiętasz pierwsze nagranie rapowe, które kupiłeś?

Tak, uwielbiam soul, zwłaszcza oldschoolowe r&b z lat 70, Isley Brothers, Maze, Stevie Wonder, James Brown, takie rzeczy... Nie słucham zbyt wiele rapu. Pierwszą płytą jaką kupiłem było coś od Fat Boys jak sądzę.. Było na niej "In Jail". Jeśli to nie była pierwsza, to na pewno jedna z pierwszych.

Mówiąc o hiphopie - kto jako pierwszy zaznaczył Detroit na mapie?

Był to Awesome Dre. Pierwszym artysta z Detroit, którego potrafię sobie przypomnieć. Pierwszy z dużym kontraktem, o którym ludzie mówili.

Jesteś łączony z takimi reprezentantami Detroit, jak Jay Dee, SV, a ostatnio Black Milk, a jaki jest twój stosunek do stylu prezentowanego przez Eshama, czy Insane Clown Posse?

Myślę, że mają swoją misję i ją spełniają. I Esham, i ICP mają swoich lojalnych zwolenników wierzących w ich muzykę. No i reprezentują Detroit, nie mogę być za to zły, prawda? Szanuję ich wszystkich.

Widzisz siebie w mainstreamie rapującego na bitach The Runness z T-Painem w refrenie? Możliwe jest dzisiaj pogodzenie bezkompromisowości z sukcesem komercyjnym?

Wyobrażam sobie może jakiś featuring. Nie zniweczyłbym takiej szansy, choć to nie dla mnie.. The Runners i T-Pain mają talent. Dla mnie to labele zabijają kreatywność. Myślę, że powodzenie w mainstreamie jest możliwe, o ile pole gry będzie na odpowiednim poziomie.

Ostatnio nagrałeś numer z polskim bitmejkerem - Metro. Jak do tego doszło i jak opisałbyś tę współpracę? W jaki sposób w ogóle decydujesz, z kim współpracować? Czy Guilty Simpson jest gotów położyć swój wokal na jakimkolwiek dobrym bicie?

To surowy hiphop, czyli to, czego gra potrzebuje. Wysłał (Metro - przyp. red.) mi maila z prośbą o featuring, uzgodniliśmy warunki i wysłał mi bit.. Było w porządku. To jego kawałek, nie mój. Jeśli producent wysyła mi numer, do którego mam się dograć, pracujemy na moich warunkach. Jeśli wysyła mi bit, który ma się znaleźć na moim projekcie, robimy to na jego warunkach.. Wszystko się sprawdza. Producent musi robić kawałki, które prezentują jego własny styl, a nie tracki brzmiące jak podróbki producentów, z którymi już pracowałem.

Masz za sobą setki kolaboracji. Która jest twoją ulubioną i z jakiego powodu?

"For the D" z Ericiem Lau, dlatego że brzmi bardziej jak wspólne nagranie, a nie featuring.

A czy istnieje ktoś, z kim jeszcze nie pracowałeś, a byłbyś gotów zapłacić, by do tego doszło?

Kool G Rap, Scarface, Devin The Dude, DOOM...

Jak postrzegasz rolę Internetu w dzisiejszym przemyśle muzycznym? Zabija go, czy pozwala dotrzeć do szerszej publiczności?

Osobiście uważam, że obecnie zabija. Mówię to jednak, opierając się wyłącznie na sprzedaży.. Z drugiej strony, gdyby nie sieć, nie jestem pewny, czy moja muzyka dotarłaby do tych wszystkich uszu, do których dociera obecnie. Internet jest jak trunek - jest spoko, jeśli używany z rozwagą.

Kiedy ukaże się album Random Axe? Czy Black Milk jest jedynym zaangażowanym w projekt producentem? Co nowego Random Axe wniesie do hip hopu?

Później w tym roku, jak sądzę w ostatnim kwartale. Tak, Black jest jedynym producentem. To będzie projekt grupy trzech artystów, z których każdy prowadzi solową karierę. Nie raperów z potencjałem i setkami mixtape'ów, ale raperów z albumami na koncie i przyzwoitymi karierami przed i po ukończeniu projektu.

Czy pomysł projektu "OJ Simpson" jest nadal aktualny?

"OJ Simpson" jest ukończony i w tym momencie jest w miksie.. Usłyszycie mnie jak nieposkromiony lecę na produkcjach Madliba. Niezbyt dużo konceptów, raczej surowe wersy.. Ale też nie same punchline'y, w tych linijkach jest prawdziwy przekaz. Gościnnie SAS i Elzhi.

Wielu ludzi postrzega Cię jako najlepszego rapera w Stones Throw. Zgodziłbyś sięz takim stwierdzeniem?

Cóż, nie zaprzeczyłbym, ale nie mówię, że nie ma tam (w ST) talentów. Jestem pewny swego i mogę być najlepszy w KAŻDYM LABELU.

Jak myślisz, co pozostawisz po sobie, odchodząc?

To, że robiłem muzykę po swojemu.. i robiłem to wszystko dla Detroit.

Jakieś znaki, że polscy fani zobaczą cię tu na koncercie?

Chciałbym wpaść tam ponownie.. (Guilty pomylił nas z Czechami?) Jeśli mógłbym skontaktować się z poważnym organizatorem, jutro byłbym w drodze!!

DJ TWISTER

W jaki sposób dostałeś się do wielkiej trójki o której ostatnio mówi cała winylowa polska? Jesteś zadowolony z tej kolaboracji? Jaka była Twoja pierwsza reakcja, gdy się dowiedziałeś, że będziesz robił cuty do numeru, gdzie rapuję Guilty? Za co najbardziej cenisz muzykę Maćka?

DJ Twister: Zadzwonił do mnie Metro i zapytał, czy nie nagrałbym skreczy do jego numeru z Guilty Simpsonem. Powiedziałem, że chętnie i tak to się zaczęło. Muzyka Maćka jest wykręcona i ma ciekawy, charakterystyczny styl.

Czym poza nowym „Banger On The Breaks”, graniem imprez i pracą w radiu się aktualnie zajmujesz? Czy masz w planach jakieś nowe mixy, występy na specjalnych imprezach,niecodzienne projekty? Czy planujesz w te wakacje wyjechać gdziekolwiek w celach wyłącznie wypoczynkowych?

Oprócz tych rzeczy, które wymieniłeś w pytaniu sporo czasu poświęcam na robienie remiksów i editów, których nie zamierzam wydawać bo chcę grać w setach takie wersje kawałków, których nikt nie ma. Aktualnie dogrywam też skrecze na debiutancki album Grubsona i cuty i skrecze dla ziomów z P.M.M. Zaczynam też nagrywać mikstejp o roboczym tytule „Bike Mix” z moją ulubioną muzą do jazdy rowerem. W wakacje mam trochę mniej imprez więc więcej czasu mogę poświęcić na działalność pozaimprezową. Oprócz tego raz w tygodniu prowadzę warsztaty z dzieciakami upośledzonymi umysłowo (puszczamy muze z gramofonów)... no i obowiązkowo sporo się relaksuję.

Twoje pierwsze mixy były bardzo dobre. Czy jako weterana nie razi Cię to, że wiele osób promuje się w sieci mix’ami słabymi, niedopracowanymi – w większości robionymi przy pomocy komputera, a nie gramofonów i winyli? Jaki jest Twój stosunek do formatu mp3 i do wykorzystywania go w pracy DJ’a? Czy grasz wyłącznie z winyli, czy może zdarza Ci się puszczać na imprezach pliki mp3?

Kiedy nagrywałem moje pierwsze mikstejpy było normą, że raczej nagrywało się miksy na żywo. Teraz technologie komputerowe pozwalają na takie działanie, w którym ogranicza człowieka tylko wyobrażnia. Nie jestem jakimś winylowym ortodoksem, dla mnie ulubionym dj'em mikstejpowym jest Dj Revolution a słychać wyraźnie, że wspomaga się komputerem. Trudno byłoby nagrać całą sekwencję skreczy i cutów na żywo, bez użycia komputera (śmiem twierdzić, że byłoby to niemożliwe). Oczywiście żaden cyfrowy efekt nie zastąpi dobrych skreczy czy beat juglingu. Co do mp3, to czasem wyobrażam sobie, jak wyglądałby świat, gdyby nie byłoby technicznych możliwości przesyłania muzyki przez internet (za darmo). Prawdopodobnie wyglądałoby to tak, jak jakieś 10 lat temu, czyli kozacko dla dobrych muzykow, którzy mogliby spokojnie poświęcać się twórczości wiedząc, że ich muza sprzeda się tak, że będą mogli z tego żyć. Teraz to wygląda różnie. Nie jestem wrogiem formatu Mp3, jestem wrogiem źle skompresowanych i przez to źle brzmiących mp3. Dziwię się, że ludzie bezkrytycznie podchodzą do spadku jakości atakujących ich z intrnetu plików muzycznych. Od około 2 lat gram imprezy i przeróżne sety wykorzystując Serato, ale znaczna większość plików jakie mam w komputerze to bezstratne aif'y zgrane z winyli/cd.

Co z „Banger On The Breaks” – czy cały nakład został sprzedany? Na dzień dzisiejszy jesteś zadowolony z jego odbioru przez publikę i krytyków? Czy kolejna część „Banger On The Breaks” także ukaże się na winylku, i kiedy dokładnie możemy się jej spodziewać?

Z nakładu 1000 szt zostało mi ok. 200 z czego 50 zostawie sobie na pamiątkę. Biorąc pod uwagę drastyczny spadek sprzedaży winyli na świecie jestem zadowolony z tej liczby. Żywię nadzieję, że po ukazaniu się BOTB vol.2 reszta wolnych winyli rozejdzie się i będzie miejsce na następne produkcje. Właśnie dotarła do mnie przesyłka z czeskiej tłoczni więc w sklepach winyle powinny pojawić się w ciągu kilku dni / tygodni.

Wiem, że „Banger On The Breaks” trafiło także do sklepów poza Polską – jak wygląda odbiór tej płyty na świecie? Czy dużo osób się do Ciebie odzywa z poza kraju w związku z tym woskiem? Kolejne projekty także planujesz puszczać poza granicę naszego kraju?

Ogólnie nie jest łatwo z dotarciem do sklepow i sprzedażą winyli na większą skalę. Jak na razie najwięcej sprzedałem do sklepów w Anglii – ok 350 szt, do Stanów 200, Niemczech 100 i Polski ok. 150. Gdybym liczył tylko na rynek polski to biorąc pod uwagę to, że ten materiał skierowany jest głównie do dj'ów imprezowych kupujących winyle, to byłoby to kompletnie nieopłacalne. Jeśli chodzi o odbiór BOTB za granicą to dostałem sporo miłych maili od ludzi z różnych części świata. Naciskają mnie też z Junodownload, bym zgodził się na umieszczenie tych miksów w formie mp3 do ściągania za kasę z ich strony, ale zważywszy na nielegalną ich zawartość raczej nie zgodzę się na to. Druga część moich blendów również przeznaczona jest głównie na rynek zagraniczny.

Powiedz mi – ile sztuk liczy mniej więcej Twoja kolekcja płyt winylowych, i jakie gatunki w niej dominują? Jakie są Twoje ulubione płyty? Czy w ostatnim czasie zakupiłeś coś wyjątkowo ciekawego, wartego polecenia? Czy jest jakaś płyta, o której nigdy nie zapomnisz i która nigdy Ci się nie znudzi?

Mam ok. 2000 winyli z gatunku hip hop, funk, disco, r&b i mniej więcej 500 takich których nigdy nie grałem na imprezach (jazz, rock itd.) przeznaczonych do słuchania w domu. Ostatnio zakupiłem kilka funkowych składaków min. kompilacje Dyke & The Blazers i Rufusa Thomasa. Jedną z moich ulubionych płyt, która nigdy mi się nie znudzi jest RJD2 – Since We Last Spoke i ostatnio katuję Pendulum – In Silico.

Jaki jest Twój stosunek do szczecińskiej sceny? Identyfikujesz się z nią, jesteś z niej dumny? Czy uważasz, że można mówić o takim zjawisku jak rap szczeciński (biorąc pod uwagę specyficzność stylu, a nie sam fakt, iż nagrania pochodzą akurat z tego miasta)? Czy myślisz, że rap ze Szczecina ma szansę na to, aby go „pokochała” cała Polska? Kogo najbardziej cenisz, jeżeli chodzi o rap ze Szczecina, kogo powinniśmy obserwować? Czy w najbliższym czasie szykują się jakieś specjalne projekty z tego miasta?

Szczerze mówiąc nie czuję się jakoś związany ze „sceną szczecińską”, głównie dlatego, jestem dj'em lubię różną muzykę i moja działalność zahacza nie tylko o hip-hopowe klimaty. Współpracuję tu praktycznie od zawsze z kilkoma osobami których klimat mi odpowiada min.: Łoną, Webberem, Rymkiem. Projektantami, P.M.M., Spółdzielnią, ale oprócz tego z wieloma twórcami z całej Polski i czuję się raczej członkiem „sceny polskiej” (jeśli można tak to nazwać). Jeśli chodzi o szczeciński rap myślę, że jest dość zróżnicowany, nie ma jakiejś jednej fali no i wydaje mi się dość wyluzowany, bez spinki czy dołujących faz. Nie ma jakichś podziałów, kłótni i niezależnie od tego jaki pomysł na rap mają poszczególni twórcy, praktycznie wszyscy się znają i szanują.

Czy na kolejnych 7’’ z Queen Size Records także pojawią się Twoje cuty?

Nie wiem na razie nic na ten temat.

Co sądzisz o sytuacji polskiego winyla? Czy kupujesz wszystkie płyty, które wychodzą w kraju nad Wisłą? Gdybyś miał możliwość wybrania jednego artysty, któremu mógłbyś wydać wosk, kto by nim był?

Wydawanie winyli w tym czasie, szczególnie w Polsce to ekstremalnie niszowa sprawa, zajawka niewielu osób. Wszystkich płyt jakie wychodzą nie kupuję a dużą większość z tych które mam dostałem w formie promówek. Zaznaczę tu, że kupowałem i kupuję winyle nie ze względu na ich kolekcjonerski charakter czy jakiś fetysz, ale głównie dlatego, że pozwalają na zajebistą manipulację dźwiękiem no i dlatego, że muzyka na nich wytłoczona ma kozacką charakterystykę brzmienia.

Jak wiadomo, pracujesz w radiu – co najbardziej Ciebie fascynuję w tym zawodzie? Czy gdybyś miał możliwość zmiany stacji, zrobiłbyś to? Do jakiej stacji najchętniej, byś się przeniósł i czemu akurat tak?

Trudno to nazwać pracą czy zawodem, bo mam jedną godzinną audycję tygodniowo. Raczej jest to takie miłe urozmaicenie mojej muzycznej działalności. Fascynuje mnie w tym możliwość prezentowanie muzyki wielu osobom w różnych miejscach mojego miasta, Polski a nawet świata. O zmianie stacji nie myślałem, w szczecin.fm jest klawo, dużo znajomych no i profil tej rozgłośni mi odpowiada. Jeśli ktoś ma ochotę słuchać naszych audycji (prowadzę je z Jackiem a.k.a. Rymkiem) to mam nadzieję, że rodzaj rozgłośni nie ma na to wpływu.

Czego możemy się spodziewać po „Bangers On The Breaks Vol. 2”? Czy będzie to materiał stylistycznie podobny do pierwszej części, czy może planujesz pójść w zupełnie inne klimaty? Czy koncept pozostaję ten sam, co przy pierwszej części?

Klimat będzie zbliżony do tego z poprzedniej płyty bo chciałem by ta mini seria była zbliżona brzmieniowo. Hip hopowe i dancehallowe wokale na funkowych breakach i bitach. Koncepcja zostaje ta sama. Stricte dj'ski imprezowy projekt.

Jednym z Twoich najbardziej znanych numerów jest kawałek „A Ja Sobie Gram Na Gramofonie” z repertuaru Mieczysława Fogga. Jak trafiłeś na ten wyjątkowy projekt, i co sądzisz o takich akcjach? Co Ci najbardziej imponuję w tym artyście? Czy jest to Twój ulubiony, polski muzyk?

Dużo wcześniej przed tym projektem, jakieś 3 lata temu zrobiłem spontanicznie blend Fogga z riddimem Coolie Dance. Remiks stał się popularny i po jakimś czasie zgłosili się do mnie ludzie z Fogg Records by zaproponować mi zrobienie innej wersji tego kawałka na skaładankę Cafe Fogg. Remiks utworu „A Ja Sobie Gram Na Gramofonie” zrobiłem głównie ze względu na tekst, który mimo iż jest przedwojenny idealnie pasuje do dzisiejszych czasów no i traktuje o płycie winylowej. Czego chcieć więcej?

Jesteś bardzo zajętym człowiekiem – czy masz w ogóle czas na odpoczynek?

Różnie z tym bywa, są takie tygodnie, kiedy padam ze zmęczenia, kiedy indziej mam sporo czasu na relaks.

Ostatnie słowo dla wszystkich czytających ten wywiad.

Pozdrooooooo, kupujcie winyle!

Część informacji, jak widać, już się trochę zdeaktualizowała, ale.. Liczymy, że jeśli przeczytacie taki kawał tekstu, to czegoś ciekawego się dowiecie.

No i pozdrawiamy Łukasza 3345! Zrobił mistrzowe wywiady z Metrem i Twisterem, co nie?

Przaśnik - Get Bambaataa!/Swingalong

2009-09-17T15:24:00.025+02:00

Artysta: Przaśnik
Tytuł: Get Bambaataa!/Swingalong
Format: singiel (7''), 45 RPM
Rok wydania: 2009
Wytwórnia: Funky Mamas And Papas
Gatunek: Broken Beat/Nu Jazz

Strona A
Get Bambaataa!

Strona B
Swingalong

Tego w Polsce jeszcze nie było! Pierwsza na naszym rodzinnym rynku tak trudna do zaszufladkowania produkcja. Panowie Bontone i En2ak postarali się o to aby ich debiut na nośniku winylowym (pomijając remix Skalpela wydany w Nina Tune) przeszedl głośnym echem po Polsce. Oba utwory są gorącymi parkietowymi potworami, potworami które na pewno nie przypadną do gustu „szerokim karkom” czy „diamond princess”. Osobiście bardziej w ucho wpadła mi strona B ale przy obu utworach chetnie wytupuje nóżką rytm. Tak o to opisują swe dzieła sami twórcy:

„Get Bambaataa!” is based on Afrika Bambaataa’s vocals from 1990 hit „Get Up And Dance”. We have kept the rhythm aesthetics of the early 90’s era, while the melodic line is nothing but a piece of energetic jazz-funk. The tune is built mainly on synthesizer sounds and various sample banks, which is unusual for us, as we do a lot of crate digging and sampling old vinyls while producing our stuff. The track is done without needless clutching up. Hedonistic and unpretentious banger.

The foundation of „Swingalong” is a groovy sample from some old, unidentified, soviet 7” vinyl with blurred label. „Jazz Ensamble Lenigrada” is the only thing we have managed to decode. The tune is a swinging banger, based on brokenbeat rhythm with a latin element. It is crafty cut, club oriented and reinterpreted by Wrocław-based duo Przasnik. Pure dancefloor-jazz bomb!

Teraz może zajmijmy się wytwórnią która to wydała. FMAP to dziecko chłopców z JuNouMi, jakże zasłużonych dla Polskiego rynku winylowego. W tej chwili FMAP wydało 5 siedmiocalowych płyt. Uważam że Groh ze spółką podjeli duze ryzyko wydając te 5 płyt gdyż ludzi słuchających Funku (jak to jest w przypadki Papa Zury) czy Nu Jazzu jest u nas jak na lekarstwo. Mogę zdradzić iż kolejne siedmiocalowe cacka już są w przygotowaniu.

Mandalay - Flowers Bloom

2009-09-16T23:41:00.011+02:00

Wykonawca: Mandalay

Tytuł: Flowers Bloom

Format: singiel (12''), 33 RPM

Wytwórnia: V2

Gatunek: Drum'n'Bass

Strona A:

1. Flowers Bloom (12" mix)

2. Flowers Bloom (dub)

Strona B:

1. Flowers Bloom (secret lover remix)

2. Flowers Bloom (original version)

Cóż znaczy Mandalay? Dla niektórych to wielkie miasto w Birmie, dla innych zaś brytyjski duet reprezentujący scenę trip-hop i drum'n'bass w drugiej połowie lat '90. Mandalay tworzył były członek pamiętnego składu Thieves, Saul Freeman, wraz z Nicolą Hitchcock. Pozwólcie jednak, że nim zacznę opisywać sam singiel wyjaśnię jak dowiedziałem się o nim i wszedłem w jego posiadanie.

Był czas, kiedy w moim rodzinnym mieście istniała wspaniała knajpa o apetycznie brzmiącej nazwie "Piekarnia". Można powiedzieć, że gust muzyczny bywalców tejże był wielce różnorodny i wyszukany, co owocowało genialnymi imprezami w rytmie drum'n'bass, jungle, reggae, dub czy hip-hop. Było to na początku lat 90-tych, także nie zostawaliśmy w tyle w stosunku do UK. Z racji faktu, że internet dopiero raczkował, dostęp do płyt był ciężki, a co za tym idzie - każdą nową płytę sprawdzało się bardzo dogłębnie. Co to wszystko ma wspólnego z Mandalay? Otóż, imprezy te odbywały się zwykle w soboty - i w soboty także w latach '90 na antenie RMF FM (!) bardzo późną nocą (o ile pamiętam to od 1 do 5 rano) była nadawana audycja zwana Technikum Mechanizacji Muzyki. Prowadziło ją wówczas dwóch gości, niestety ksywek nie pamiętam, co nie zmienia faktu, że można było się od nich wiele nauczyć o muzyce elektronicznej. Imprezy piekarniane trwały zwykle do białego rana, co bardzo kolidowało z możliwością słuchania audycji. Wobec powyższego, ja, w każdy sobotni wieczór ustawiałem sobie sprtynie skonfigurowany sprzęt muzyczny (dwa magnetofony podłączone do timera) i rejestrowałem całą audycję taśmach. Potem niedziela upływała mi na edukacji muzycznej.

Jednej z tych sobotnich nocy panowie z TTM puścili kawałek Mandalay - Flowers Bloom, nie zdradzając kto był jego wykonawcą. Od tamtej pory pozostał on jednym z moich ulubionych kawałków gatunku; i nim nadeszła era Internetu, ostro zajeżdżałem kasetę z jego kopią nie wiedząc nawet kto to jest. Wraz z przybyciem Google wpisałem tam fragment tekstu śpiewanego przez Nicolę i w ten banalny sposób udało mi się dotrzeć do nazwy wykonawcy i kawałka. Nie zastanawiając się długo kupiłem także wosk na e-bay'u. Dobra, dość hostorii - czas recenzować.

Jest kilka wydań tego singla, mój posiada w zasadzie cztery różne wersje utworu . Na stronie A mamy dwa remixy autorstwa Alex'a Reece'a, którego bardzo cenię za wiele dzieł, zwłaszcza Street Player. Niestety tutaj w swoich remixach nie wybił się ponad przyzwoicie skonstruowany drum'n'bass z klasycznymi bębnami i charakterystycznym dla tego gatunku rytmem. Co gorsza, oba jego remixy nie różnią się od siebie specjalnie. Znacznie lepiej wypadli panowie z PFM (Progressive Future Music) w swoim, również drum'n'bassowym remixie, jednak bardziej delikatnym i pływającym, podjeżdżającym nieco pod LTJ Bukema (co nie dziwi, mając w świadomości, że mieli wiele wspólnego z Good Looking Records). Dochodzimy wreszcie do sedna sprawy - czyli wersji oryginalnej utworu, która moim skromnym zdaniem zamiata wszystkie remixy. Niesamowicie zmysłowy i seksowny tekst, podobnie zresztą głos Nicoli; cudownie pocięte sample okraszone przemiłymi loopami perkusyjnymi, głęboki bas i akustyczna gitara w tle. Wszystko to składa się na niesamowity chill-out'owy klimat w jaki wprowadza mnie ten utwór ilekroć go słucham.

Na koniec powiem, że singiel ten charakterem dość znacznie odbiega od pozostałych utwórów Mandalay, które są bardziej trip-hopowe, ale (niestety dla mnie) nie w tak ciężki sposób jak Massive Attack czy Portishead; momentami jest wręcz za czysto i słodko. Jako ciekawostkę dodam, że Mandalay długo pozostawał ulubionym zespołem Madonny, która włożyła dość sporo wysiłku w jego promowanie.

The Jonesz - Season One

2009-09-13T15:14:00.003+02:00

Wykonawca: The Jonesz

Tytuł: Season One

Format: 2LP (12''), 33 1/3 RPM
Rok wydania: 2008
Wytwórnia: Asfalt Records
Gatunek: Hip-Hop

Season One, według mnie to płyta, która w roku 2008 zasługuje na miano najlepszej, w którym brał udział polak. Pamiętam również gdy w na początku września przyszła do mnie wielka paczka z Japoni z płytą Byłem nią tak zafascynowany, ze przez co najmniej miesiąc słuchałem tylko The Jonesz. Również starałem się o to, aby jak najwięcej ludzi o niej usłyszało i podzielili moje zdanie. Natomiast ludzie, którzy sceptycznie podchodzili do tej produkcji po odsłuchaniu płyty, byli wprost zdumieni i co najważniejsze również obdarzyli owa płytę, bardzo ciepłymi opiniami.

Niestety Japoński label (P-vine Records), nie przewidywał edycji winylowej Season Ona, oczywiście nad czym ubolewałem jako fan czarnego nośnika, ale jak ktoś mądry kiedyś powiedział „marzenia czasem się spełniają” (czy jakoś tak;)) i tak było tym razem. Za wydanie wersji Winylowej, został odpowiedzialny pan i władca Tytus (któremu w tej chwili chciałbym podziękować za to, żę pamięta otym ze nadal sa fani analogów i każdą pojawiająca się płytę w asfalcie stara się wydawać w winylowej wersji ).
Za producencką stronę albumu odpowiada Patr00, który na stałe mieszka Montrealu, odpowiedzialny miedzy inny za jeszcze gorącą produkcje Ortegi Cartel „Lavorama”. Ale do rzeczy. „Season One” to solidna dawka ciepłego hip-hopowego brzmienia. Patr00 według mnie to jeden z najlepszych polskich producentów, który wysmażył znakomite klasyczne bity, z spora dawką jazzowych sampli i własnoręcznie nagranymi klawiszami brzmi świetnie.

Natomiast jeżeli chodzi o Jessy Maxwella odpowiedzialnego za wokalną część płyty, to muszę przyznać, ze to kawał inteligentnego skurwysyna, który z początku obcowania z jego rapem może się kojarzyć, z dość monotonnym i jednostajnym stylem nawijania. Tak jednak nie jest, co udowadnia w kawałku pt. 'Supper8Supperclub' i pokazuje ze jednak posiada niesamowitą technikę. Nawijka Jesse Maxwella, doskonale wpasowuję się w klimat produkcji Patr00, co daje jeszcze lepszy efekt. Jako ciekawostkę mogę tylko dodać, ze najlepszym kawałkiem na Season One, jest 'Lemonade' wyprodukowany przez Think Twice, a za mastering płyty jest niezwykle szanowany Mikołaj Bugajak czyli Noon. Jeżeli miałbym się zabawić w nauczyciela wystawiającym stopnie, to w tym przypadku byłaby to szóstka. Już dawno nie pamiętam, abym po premierze jakiejkolwiek produkcji, tak długo słuchałem w kółko jednej płyty.

the Jonesz "Guess What" from Sixteen Pads Films on Vimeo.

the Jonesz : Sneakers N' Heels from Sixteen Pads Films on Vimeo.

Republika - Nowe Sytuacje

2009-09-11T22:13:00.002+02:00

Wykonawca: Republika

Tytuł: Nowe Sytuacje

Format: Lp (12''), 33 RPM

Rok wydania: 1983

Wytwórnia: Polton

Gatunek: New Wave, Rock

Strona A
01. Nowe Sytuacje
02. System Nerwowy
03. Prąd
04. Arktyka
05. Śmierć w Bikini

Strona B
01. Będzie Plan
02. Mój Imperializm
03. Halucynacje
04. Znak "="
05. My Lunatycy

To ja może wgryzę się w czarne płyty z zupełnie innej strony, i na rozruszanie atmosfery na blogu zajmę się nieco mniej „czarnym” krążkiem. Znienawidzeni przez punków, kochani przez resztę, niesamowicie oryginalni, ze szczególnie utalentowanym frontmanem na czele. Republika, prowadzona przez lata, przez śp. Grzegorza Ciechowskiego – piosenkarza, autora tekstów, klawiszowa i flecistę – sztandarowy nowo-falowy zespół otwierający nową erę w polskim rocku.
Kiedy w 83 roku w „Poltonie” ukazał się pierwszy długo grający krążek „czarno-białych” sceną zatrzęsło. Niebanalne teksty z drugim dnem (oczywiście odnoszące się do ówczesnej sytuacji politycznej – choć nie tylko), i niesamowita, oryginalna jak na tamte czasy muzyka. „Nowe Sytuacje”, „Śmierć w Bikini”, „Będzie Plan”, „My Lunatycy” to utwory legendy, kopiące głowę, nie tylko młodzież lat 80-tych. Dziś odpalam i leże. Leże… dalej leżę… W słuchawkach słyszę wiatr… „Arktyka” – tak to stąd Noon wyciął ten słynny wiaterek z „Wiatruczas” – Grammatików… Ale moim faworytem jest prze-wyku… wyjebane „Śmierć w Bikini”, tutaj tekst faktycznie kopie w głowę – tak jak Leszek rapował, a linia klawiszy, plus perkusja = melodyczny geniusz.
Płytę za dyszkę w każdym antykwariacie albo innym jarmarku można dostać, w fajnie wydanej okładce, warto dać, warto znać kawałek historii polskiej muzyki – również i tej mniej „czarnej”. Gorąco polecam.

Royce Da 5'9" - Boom / Soldier's Story

2009-08-30T14:27:00.003+02:00

Wykonawca: Royce Da 5'9''

Tytuł: Boom / Soldier's Story

Format: singiel (12''), 33 RPM

Rok wydania: 2000

Wytwórnia: Game Recordings

Gatunek: Hip-Hop

Strona A

A1 Boom (Street version)

A2 Boom (Radio version)

A3 Boom (Instrumental version)

A4 Boom (Acappella version)

Strona B

B1 Soldiers's Story (Street version)

B2 Soldiers's Story (Radio version)

B3 Soldiers's Story (Instrumental version)

Royce Da 5'9'' jest idealnym przykładem rapera, który pomimo wysokich umiejętności nie był w stanie do tej pory osiągnąć budzącego podziw sukcesu marketingowego. A szkoda, ponieważ pochodzący z Detroit artysta z pewnością zasługuje na większe uznanie i szacunek. W jego dotychczasowej karierze muzycznej można odnotować wiele wzlotów i upadków - od zawirowań towarzyszących wydaniu jego debiutanckiego albumu "Rock City", przez beef z D-12 i kłopoty z prawem, kończąc na współpracy ze znaczącymi artystami hip-hopowymi. Choć Ryan Montgomery miał okazję poznać wielu znakomitych producentów (m.in. Ayatollah, The Neptunes, Alchemist, Statik Selektah, Trackmasters), to pośród nich znajduje się jeden beatmaker, któremu zawdzięcza najwięcej. W tym miejscu mowa jest o Preemo, z którym to wspólnie stworzył główne arcydzieło, o którym chciałbym opowiedzieć, czyli utwór "Boom".

"Boom" jest owocem współpracy pomiędzy raperem a legendarnym producentem, która rozpoczęła się jeszcze u schyłku ubiegłego tysiąclecia. Jak się później okazało, singiel ten został uznany za jeden z najwspanialszych kawałków, które kiedykolwiek wyprodukował Christopher Martin. "Boom" na stałe wszedł do kanonu track'ów, które musi znać na pamięć każdy szanujący się fan hip-hopu. Nic w tym dziwnego, ponieważ utwór jest ponadczasowy.

Royce Da 5'9'' idealnie wkomponował się do produkcji DJ'a Premier'a i udowodnił, że swoimi nieprzeciętnymi skillsami może wprawiać w kompleksy niejednego rapera. Już na samym początku utworu mamy mocne otwarcie, a każdy kolejny wers wgniata słuchacza w ziemię:

"I'm the verbal-spit Smith Wesson/ I unload with sick spit the quick wick could split a split-second/ Bomb with a lit wick expression/ You here a tick tick then you testin"

"Boom" jest utworem stworzonym do freestyle'u, co poniekąd Royce Da 5'9'' skrzętnie wykorzystał, gdyż znany jest również ze swoich bitewnych występów czy wolnostylowych sesji z Eminem'em. Po dziś dzień utwór ten pozostaje najlepszym z dotychczasowego muzycznego dorobku artysty rodem z Detroit.

Na stronie B znajduje się kawałek "Soldier's Story" wyprodukowany przez Reef'a (nie mylić z Reef The Lost Cauze). Jest to bardzo solidna produkcja, jednak poziomem odbiega od zawartości strony A. Ciekawostką jest fakt, że w pierwszej wersji albumu "Rock City" wydanej w oficjalnym obiegu przez Columbia (tylko w Europie) znalazł się tylko "Boom". Natomiast na "Rock City 2.0", który ujrzał światło dzienne dzięki nakładowi Koch Records możemy usłyszeć oba track'i.

Na deser zostawiłem okładkę 12". Game Recordings, niezależny label, pod skrzydłami którego został wydany ten singiel, miał w zwyczaju umieszczać na każdej wydawanej dwunastce zdjęcia modelek. Był to ciekawy zabieg wymyślony zapewne przez CEO Game Recordings Jonathan'a "Shecky Green" Shecter'a, jednego ze współzałożycieli magazynu "Source".

PS. "Boom" zawsze przywołuje u mnie wspomnienie o zabawnej anegdocie związanej z tym kawałkiem. Wracając z Break Session 2008 wraz z niewielką grupą osób z Białegostoku i Łap, znajomy koniecznie chciał usłyszeć ten utwór. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, iż wracaliśmy z Włocławka wręcz przepełnionym autobusem o 4-tej nad ranem, a wspomniany znajomy leżąc w przejściu między siedzeniami krzyczał "Dawaj buma!" nie dając spać nikomu w autobusie i zarazem wywołując salwy śmiechu. W takim razie - Preemo, Royce, dawajcie "Boom'a".

M.O.P - Ante Up Remix/Cold As Ice

2009-08-27T14:20:00.006+02:00

Zespół: M.O.P (Mash Out Posse)
Tytuł: Ante Up Remix / Cold As Ice
Format: singiel (12''), 45 RPM
Rok wydania: 2001
Wytwórnia: Loud Records / Epic Records
Gatunek: Hip-Hop

Strona A
A1 Cold As Ice (explicit)
A2 Cold As Ice (intstrumental)

Strona B
B1 Ante Up Remix (f. Busta Rhymes, Tephlon, Remy Martin)
B2 Stress Ya'll (explicit)

Hip-hopowym głowom z Polski nie brakuje w ostatnim czasie roboty. Nie opadły jeszcze emocje po Kempie i festiwalu Coke Live Music, a wielkimi krokami zbliża się kolejna okazja do wspólnego świętowania. Rzecz jasna, mowa tu o darmowych koncertach legend – Jeru i M.O.P zagrają 5 września na łódzkiej ziemi. Obecność obowiązkowa dla wszystkich fanów rapu na najwyższym poziomie.

M.O.P to wbrew pozorom nie jest dla mnie skrót od Międzynarodowej Organizacji Pracy. M.O.P dla fana hip-hop’u to duet z Nowego Jorku, którego muzyka jest szorstka i brudna. Rap uliczny – najkrótszy opis tego co robi Billy Danze i Lil' Fame. Nie polecam tej marki na randkę z panną czy na prezent dla młodszej kuzynki. Od 1992 roku chłopaki robią swoje, nie tracąc jaj i nie idąc na kompromisy. Prawdziwości im nie odmówisz, salutuj!

Na pewno w repertuarze M.O.P nie zabraknie tych dwóch utworów, gdyż są to bez zbędnych sporów dwa największe klasyki ze strony Slap’a i William’a. Usłyszeć "Ante Up" na żywo? Bezcenne. Klasyczny sztos wyprodukowany przez Doktora Perioda pomimo prawie dziesięciu lat na karku, wciąż kopie i łamie kark. Na winylku nie mamy oryginału, ale nikt z tego powodu nie ma zamiaru płakać, gdyż remix także jest za***isty. Jakby mogłoby być inaczej, skoro pomogły tak zacne persony? Busta Rhymes, Tephlon oraz Remy Martin gwoli ścisłości. Nie mniej za***isty jest kawałek "Cold As Ice" – obstawiam, że zagrają go na końcu. W ogóle ten klasyk to fajny przykład na to, że można mieć przebój puszczany przez radia, jednocześnie nie schodząc z wcześniej obranej drogi. Szacunek. Podkład zrobił Fizzy Womack, wykorzystując sampel z dorobku Foreigner’a, a dokładniej z numeru o tytule... "Cold As Ice". Skurw*****two na mikrofonach, hardkor w warstwie instrumentalnej. MASH OUT POSSE – to jest to!

Aha, na samym końcu jest jeszcze numer o nazwie "Stress ya’ll". Prawie o nim zapomniałem. Wy natomiast nie zapominajcie, że 5 września widzimy się w Łodzi i razem zdzieramy gardła na koncertach, bo tak naprawdę ten post to reklama.